دسته‌ها
Uncategorized

ماه‌نورد رباتیک ناسا سال آینده برای کشف آب به قمر زمین می‌رود


ناسا دانشگاه «کارنگی ملون» و شرکت Astrobotic را مأمور ساخت یک ماه نورد خودران برای جستجوی آب در قمر زمین کرد. این ماه نورد که MoonRanger نام دارد، سال آینده میلادی برای کشف یخ و غارها به ماه خواهد رفت.

ناسا با برنامه «آرتمیس» قصد دارد سال ۲۰۲۴ فضانوردان را به ماه ارسال کرده و یک پایگاه همیشگی در آن احداث کند. برای دستیابی به این هدف باید سطح قمر زمین برای کشف منابع حیاتی از جمله یخ مطالعه شود. از آنجا که مطالعه سطح ماه توسط فضانوردان شدنی نیست، ناسا قصد دارد این وظیفه را بر عهده ربات‌ها بگذارد.

ماه نورد MoonRanger ابعادی برابر با یک چمدان و در حدود یک کیلوگرم وزن خواهد داشت و با سرعت بالا نقشه‌ای سه بعدی و دقیق از سطح قمر زمین تهیه خواهد کرد. این ربات آنقدر کوچک است که توانایی ارسال مستقیم سیگنال‌های رادیویی به زمین را ندارد، به همین دلیل به طور مستقل به جمع‌آوری داده‌ها پرداخته و بعد آن‌ها را روی ماه نشین Astrobotic آپلود می‌کند. این ماه نشین سپس داده‌ها را به زمین مخابره خواهد کرد.

«John Thornton»، مدیرعامل شرکت Astrobotic در مورد برگزیده شدن این شرکت توسط ناسا برای مأموریت ارسال ربات به ماه گفت: «برگزیده شدن توسط ناسا برای توسعه MoonRanger برای مأموریت ماه باری دیگر نشان داد که Astrobotic شرکت پیشرو در تدارکات مأموریت‌های وابسته به ماه است. ماه نشین و ماه نورد ما به گونه‌ای طراحی شده‌اند تا مشتریان ما را به ماه رسانده و به آن‌ها اجازه انجام فعالیت‌های معنی دار و کم هزینه علمی، اکتشافی و تجاری را می‌دهند.»

دسته‌ها
Uncategorized

کشف تابوت‌دان‌های ۲۵۰۰ ساله در سقاره مصر


باستان‌شناسان ۲۷ تابوت‌دان با قدمتی بیش از ۲۵۰۰ سال در گورستان باستانی مصر کشف کردند. این تابوت‌دان‌ها در چاهی ‌تازه‌کشف‌شده در سقاره در جنوب قاهره، پایتخت مصر، پیدا شدند. به‌گفته‌ی مقام‌های وزارت ابنیه و آثار باستانی مصر، پیش‌از‌این در اوایل سپتامبر، ۱۳ تابوت کشف شده بود و حال ۱۴ تابوت دیگر نیز به کشفیات پیشین اضافه شده است. کارشناسان می‌گویند کشف اخیر در نوع خود یکی از کشفیات بزرگ‌ باستان‌شناسی است.

در تصاویر منتشرشده، تابوت‌های چوبی رنگارنگ با تزیینات دیدنی و دست‌نخورده به‌همراه سایر مصنوعات و آثار باستانی کوچک دیده می‌شود. سقاره بیش از ۳،۰۰۰ سال به‌عنوان گورستان استفاده می‌شده است و در فهرست میراث جهانی یونسکو نیز جای دارد. وزارت ابنیه و آثار باستانی مصر در بیانیه‌ای اعلام کرد بررسی‌های اولیه نشان می‌دهد که این تابوت‌ها کاملا مُهر‌و‌موم‌شده بوده و از زمان دفن، باز نشده‌اند.

روی برخی از تابوت‌ها تزئینات پرزرق‌وبرق و رنگارنگی به چشم می‌خوردروی برخی از تابوت‌ها تزئینات پرزرق‌وبرق و رنگارنگی به چشم می‌خورد

همچنین در این بیانیه، آمده است که خالد العنانی، وزیر ابنیه و آثار باستانی، در ابتدا اعلام اخبار کشف را به‌تعویق انداخته تا خود شخصا از محل حفاری بازدید و از باستان‌شناسان و کادر همراه بابت کار دشوار در عمق ۱۱ متری زمین تشکر کند. حفاری در محل کشف همچنان ادامه دارد و باستان‌شناسان می‌کوشند جزئیات بیشتری از منشأ تابوت‌ها به‌دست آورند. همچنین، وزارت ابنیه و آثار باستانی مصر اعلام کرده است که در کنفرانس خبریِ روزهای آتی که به‌مناسبت این کشف بزرگ برگزار می‌شود، اطلاعات بیشتری درباره‌ی آثار کشف‌شده دراختیار عموم قرار خواهد داد.  

مقاله‌های مرتبط:

سایر مصنوعات و آثار کشف‌شده در نزدیکی تابوت‌های چوبی نیز خوش‌ساخت هستند و رنگ‌بندی‌ها و تزیینات متنوع و زیبا دارند. آبان سال گذشته، مقام‌های مصری مجموعه‌ی بزرگی از مومیایی حیوانات کشف‌شده در نزدیکی هرم جوزر در گورستان سقاره در سال ۲۰۱۸ را اولین‌بار در معرض دید عموم قرار دادند. در مجموعه‌ی مومیایی‌هایی حیواناتی مانند گربه، تمساح، مار کبرا و انواع پرندگان به‌چشم می‌خورد.

یکی از تابوت‌های به‌خوبی حفظ‌شده که در حفاری‌های اخیر سقاره کشف شدیکی از تابوت‌های به‌خوبی حفظ‌شده که در حفاری‌های اخیر سقاره کشف شد

سقاره در ۳۰ کیلومتری جنوب قاهره قرار دارد و بیش از دوهزار سال به‌عنوان گورستان یا به‌عبارت دقیق‌تر،‌ نکروپولیس (شهر مردگان) ممفیس، پایتخت مصر باستان، به‌کار گرفته می‌شده است. گفتنی است در سال‌های اخیر، مقام‌های مصری با هدف احیای صنعت گردشگری کشور، برای تبلیغ یافته‌های باستان‌شناسی بسیار تلاش کرده‌اند.

دسته‌ها
Uncategorized

اخترشناسان نشانه‌های حیات را در اتمسفر سیاره زهره کشف کردند


تیمی از اخترشناسان باور دارند که نشانه‌هایی از حیات در اتمسفر سیاره زهره پیدا کرده‌اند که دستاورد مهمی محسوب می‌شود و واکنش مدیر ناسا را نیز در پی داشته است.

این تیم مقاله‌ای دو صفحه‌ای منتشر کرده و در آن شناسایی ترکیب شیمیایی «فسفین» در اتمسفر ضخیم سیاره زهره را شرح داده است. به باور آن‌ها، فسفین ممکن است توسط میکروارگانیسم‌های زنده در نوعی از زیست‌کره بیگانه تولید شده باشد.

اخترشناس دانشگاه «کاردیف ولز»، «جین گریوز» برای اولین بار در سال ۲۰۱۷ این ترکیب شیمیایی را در زهره شناسایی کرد. در مارس ۲۰۱۹ دانشمندان با استفاده از تلکسوپی قدرتمند در شیلی، چنین کشفی را تایید کردند. آن‌ها فسفین را در سطح ۵ تا ۲۰ قسمت در هر میلیارد کشف کردند که هزاران برابر بیشتر از مقدار آن در اتمسفر زمین است. با وجود چنین موضوعی، پژوهش آن‌ها به علت شیوع ویروس کرونا و مدت زمان محدودی که زهره از افق زمین می‌گذرد، قطع شد.

در حال حاضر دانشمندان موفق به جمع آوری هیچ‌گونه میکروارگانیسم از سیاره زهره نشده‌اند و حتی نتوانسته‌اند از آن‌ها عکس بگیرند. پژوهشگران از این موضوع اطلاع دارند که نور به طور مداوم فسفین را تجزیه می‌کند، بنابراین باید دوباره پر شوند.

سیاره زهره

به صورت تئوری، میکروب‌ها می‌توانند چنین کاری را انجام دهند، اما برخی دانشمندان هنوز متقاعد نشدند که فسفین توسط زندگی بی‌هوازی تولید می‌شود. هم اکنون هیچ دانشمندی توضیح خاصی برای این موضوع ندارد.

یافته‌های جدید اخترشناسان تحقیقات پیرامون زندگی فرازمینی روی زهره را افزایش می‌دهد. تا به امروز دانشمندان توجه چندانی به این سیاره نداشتند و زندگی فرازمینی را روی آن جستجو نمی‌کردند، در حقیقت بیشتر تمرکزها روی مریخ و سفر به سیاره سرخ بوده است.

مدیر ناسا، «جیم برایدنستاین» به این کشف دانشمندان واکنش نشان داده و اعلام کرده که کشف زندگی روی این سیاره باید به یک اولویت تبدیل شود. به گفته برایدنستاین، کشف فسفین مهمترین پیشرفت در زمینه ایجاد زندگی خارج از زمین است. باید به این نکته اشاره کنیم که در گذشته چندین سازمان فضایی تحقیقاتی پیرامون این سیاره انجام داده‌اند که ناسا یکی از آن‌ها محسوب می‌شود.



دسته‌ها
Uncategorized

دانشمندان سریع‌ترین ستاره کهکشان راه شیری را کشف کردند


پژوهشگران موفق شدند سریع‌ترین ستاره‌ی شناخته‌شده را کشف کنند که نزدیک به مرکز کهکشان راه شیری قرار دارد. ستاره‌ی جدید S4714 در مدار سیاهچاله‌ی غول‌آسای ساگیتاریوس A* قرار دارد. S4714 در سفر مداری خود به‌سرعت اولیه‌ی تقریبا ۸ درصد سرعت نور می‌رسد که معادل ۲۴ هزار کیلومتربرثانیه است؛ اما این تنها ویژگی شگفت‌انگیز این ستاره نیست.

S4714 در گروهی از ستارگان قرار می‌گیرد که درمقایسه‌با ساگیتاریوس A* در مدار نزدیک‌تری قرار دارند. این کشف نه‌تنها ثابت می‌کند ستاره‌های بیشتری در مدار نزدیک به سیاهچاله‌ی مرکز کهکشان قرار دارند؛ بلکه مدرکی برای کشف گروهی از ستاره‌های معروف به اسکوییزر است که براثر نیروهای کشندی نزدیک به سیاهچاله فشرده می‌شوند.

فضای اطراف مرکز راه شیری در‌مقایسه‌با دیگر هسته‌های کهکشانی فعال آرام‌تر است؛ اما حتی چنین محیطی هم می‌تواند بسیار خشن باشد. ستاره‌شناسان با بررسی این منطقه، تعدادی از ستاره‌ها را در مدار بیضی‌شکل و طویل ساگیتاریوس شناسایی کردند. به این ستاره‌ها، ستاره‌های نوع S گفته می‌شود و می‌توان از آن‌ها برای بررسی ویژگی‌های سیاهچاله‌ی غول‌آسای مرکز کهکشان استفاده کرد.

سال‌ها ستاره‌ای به‌نام S2 به‌عنوان نزدیک‌ترین ستاره به سیاهچاله‌ی مرکز کهکشان شناخته می‌شد. نزدیک‌ترین فاصله‌ی آن، ۱۶ سال نوری یا ۱۸ میلیارد کیلومتر است که باعث می‌شد سرعت این ستاره به ۳ درصد سرعت نور برسد. بااین‌حال سال گذشته، گروهی از پژوهشگران به‌رهبری فلوریان پیسکار، اخترفیزیک‌دان دانشگاه کلن آلمان، ستاره‌ای نزدیک‌تر به‌نام S62 را شناسایی کردند. این ستاره در مداری در فاصله‌ی ۹/۹ سال نوری یا ۲/۴ میلیارد کیلومتری ساگیتاریوس قرار دارد. سرعت این ستاره به ۲۰ هزار کیلومتربرثانیه یا ۶/۷ درصد سرعت نور می‌رسد.

پیسکار و تیم او پس از سال‌ها تلاش موفق شدند پنج ستاره‌ی دیگر از نوع S را کشف کنند که حتی از ستاره‌ی S2 هم به مرکز کهکشان نزدیک‌تر هستند. این پنج ستاره عبارت‌اند از: S4711 ،S4712 ،S4713 ،S4714 و S4715. پیسکار می‌گوید:

خوشحالم که به‌مدت هفت سال فرصت رصد مرکز کهکشان را داشتم. از آن زمان، روی داده‌های SINFONI (نزدیک به مادون‌قرمز) کار می‌کنم. برای این کار به مهارت فراوان خلاصه‌سازی داده‌ها، کمی خوش‌اقبالی، زمان و دانش مناسبی از فیلترهای پابین‌گذر و بالاگذر نیاز داریم.

از میان ستاره‌های جدید، ستاره‌های S4711 و S4714 شگفت‌انگیزتر هستند. S4711 ستاره‌ای آبی از نوع B با قدمت تقریبا ۱۵۰ میلیون سال است و دوره‌ی مداری آن از S62 کوتاه است. این ستاره هر ۷/۶ سال یک‌بار با طی مسافت تقریبی ۲۱/۵ میلیارد کیلومتر، مدار ساگیتاریوس را کامل می‌کند. مدار کوتاه این ستاره می‌تواند به‌معنی فاصله‌ی میانگین کوتاه‌تری به مرکز کهکشان باشد.

همچنین، ستاره‌ی S4714 طولانی‌ترین دوره‌ی مداری، یعنی ۱۲ سال را دارد؛ اما مدار آن به‌شدت خارج از مرکز است؛ به‌طوری‌که به شکل بیضی طویلی درآمده است. مرکزگریزی مداری با مقادیر بین صفر تا یک توصیف می‌شود. صفر به‌معنی دایره‌ی کامل و یک به‌معنی مدارگریز و مقدار مرکزگریزی S4714 برابر با ۰/۹۸۵ است.

S4714 تقریبا ۱/۹ میلیارد کیلومتر با ساگیتاریوس فاصله دارد و از S62 به آن نزدیک‌تر است. سرعت این ستاره در نزدیک‌ترین فاصله از سیاهچاله، به ۲۴ هزار کیلومتربرثانیه می‌رسد و در فاصله‌ی دورتری مثل ۲۵۰ میلیارد کیلومتری، از سرعت آن کاسته می‌شود.

به‌گفته‌ی پیسکار، ستاره‌های نوع S می‌توانند در گروه اسکوییزرها قرار بگیرند که در سال ۲۰۰۳ کشف شدند. تال السکاندر و مارک موریس گروه ستاره‌‌های به‌شدت مدارگریز را در اطراف سیاهچاله‌های غول‌آسا دسته‌بندی کرده‌اند. در هر عبور، نیروهای کشندی بخشی از انرژی مداری ستاره را به گرما تبدیل می‌کنند. بدین‌ترتیب، ستاره در درجه‌ی اول درخشش بیشتری پیدا می‌کند و سپس به فروپاشی مداری ستاره منجر می‌شود. پیسکار می‌گوید:

حداقل می‌توان S4711 و S4714 را نامزدهایی برای اسکوییزرها در نظر گرفت. درباره‌ی S4711 اطمینان دارم؛ زیرا عناصر مداری آن منطبق با پیش‌گویی‌هایی تال السکاندر در سال ۲۰۰۳ هستند. از این نظر، می‌توان S4711 را اولین اسکوییزر کشف‌شده در نظر گرفت.

درصورت تأیید فرضیه‌ی مذکور، می‌توان به درک بهتری از تعامل بین سیاهچاله‌ها و ستاره‌ها رسید. برای مثال، اخیرا از ستاره‌ی S2 برای آزمایش فرضیه‌ی نسبیت عام استفاده شده است. کش‌آمدن نور ستاره وقتی به سیاهچاله نزدیک می‌شود و حرکت اقلیدسی مدار آن، نظریه‌ی اینشتین را تأیید می‌کنند. پیسکار اعتقاد دارد:

به‌اندازه‌ی یک دامنه و با سرعتی چهاربرابر بیشتر از S2 به ساگیتاریوس A* نزدیک شده‌ایم؛ درنتیجه، می‌توانیم با ستاره‌هایی مثل S62 و S4711 و S4714 به روابط نسبیتی قوی‌تری پی ببریم.

مقاله‌های مرتبط:

آزمایش‌ها هنوز در مرحله‌ی اثبات به‌سر می‌برند؛ بنابراین، برای رصدهای بیشتر باید منتظر ماند. تلاش برای یافتن ستاره‌های نوع S ادامه خواهد یافت و حتی ممکن است ستاره‌هایی با سرعت بیشتر کشف شوند که مدار آن‌ها در منطقه‌ی اطراف ساگیتاریوس مخفی شده است. تلسکوپ‌های قدرتمندتری مثل ELT که در سال‌های آینده پرتاب خواهند شد، می‌توانند به این پرسش‌ها پاسخ دهند. درنهایت، پیسکار بیان می‌کند:

به‌طور پیوسته پژوهش‌های مرکز کهکشان را ادامه خواهم داد و اطمینان دارم این پژوهش آخرین پژوهش در این زمینه نخواهد بود. محیط پویا و متغیر برای دانشمندان مانند فروشگاه شکلات برای کودکان است.

دسته‌ها
Uncategorized

کشف ماده محافظ در برابر اشعه‌های فضایی با استفاده از قارچ زنده در چرنوبیل


ناسا تصمیم گرفته است در سال ۲۰۲۴ باردیگر به ماه سفر و تا پایان دهه، مرکز دائمی برای سکونت انسان‌ها راه‌اندازی کند. درحال‌حاضر، موانع متعددی برای راه‌اندازی مرکز در ماه وجود دارد و از همه مهم‌تر، مشکلاتی است که از تفاوت محیط فضا با اتمسفر زمین ایجاد می‌شود. اشعه‌های فضایی مخرب تهدیدی جدی برای سلامت فضانوردان است. اگر انسان تصمیم گرفته مدت زیادی در فضا باشد و از آنجا به مقاصد جدید همچون کره‌ی مریخ سفر کند، باید ابتدا محافظی برای مقاومت دربرابر اشعه‌های فضایی پیدا شود.

میدان مغناطیسی زمین و اتمسفر آن ما را دربرابر اشعه‌های فضایی محافظت می‌کند. به‌محض سفر به فضا، لایه‌ی محافظ ما از بین می‌رود. فضانوردان در ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) درمقایسه‌با انسان‌های ساکن در کره‌ی زمین ۲۰ برابر بیشتر در معرض تشعشعات فضایی قرار دارند.

دانشمندان برای پیداکردن ماده‌ی محافظ برای فضانوردان ماده‌ی عجیب و جالبی را بررسی کردند؛ ارگانیزمی که در یکی از مناطق رادیواکتیو جهان، یعنی چرنوبیل، وجود دارد. در سال ۱۹۸۶، انفجار در رآکتور شماره‌ی چهار نیروگاه اتمی چرنوبیل بحرانی جهانی در پی داشت. در برخی از مناطق زمین چرنوبیل، سطح تشعشع به‌حدی رسید که در ۶۰ ثانیه، یک انسان را از پای درمی‌آورد. در چنین وضعیتی، قارچ‌های متعددی زنده ماندند و اکنون برخی از آن‌ها در نزدیک رآکتور منفجرشده به زندگی ادامه می‌دهند.

مقاله‌های مرتبط:

تحقیقات جدید که هنوز به داوری همتا نیاز دارند، روی یکی از ارگانیزم‌های زنده در چرنوبیل به‌نام Cladosporium sphaerospermum متمرکز شده‌اند. تحقیقات ادعا می‌کند قارچ مذکور امکان استفاده به‌عنوان محافظ همتاساز و خودترمیم را دارد تا از فضانوردان در اعماق فضا محافظت کند. محققان قارچ مطالعه‌شده را سی روز در ایستگاه فضایی بین‌المللی زیرنظر گرفتند و توانایی مقابله با اشعه‌های فضایی را در آن بررسی کردند. این قارچ رنگ‌دانه‌ای موسوم به ملانین را شامل می‌شود که توانایی جذب تشعشع و تبدیل آن به انرژی را دارد.

محققان برای مقایسه‌ی دقیق قابلیت‌های قارچ محافظ از پتری‌دیش استفاده کردند که در بخشی از آن، ماده بدون محافظ قارچ و دیگری درکنار C. sphaerospermum قرار گرفت. آنان در زیر پتری‌دیش ردیاب تشعشع قرار دادند و در مدت سی روز و هر ۱۱۰ ثانیه مقدار تشعشع ردیاب‌ها را اندازه‌گیری کردند. پس از آزمایش مشخص شد قارچ می‌تواند با وضعیت جدید هماهنگ شود و دربرابر تشعشع دوام بیاورد و حداکثر ۲ درصد از سطح تشعشع نیز جذب شد.

یکی از نکات مثبت و مهم قارچ جدید، توانایی همتاسازی آن در مقادیر میکروسکوپی است؛ درنتیجه، تنها مقدار کمی از آن به‌همراه تغذیه‌ی مناسب کافی خواهد بود تا ماده‌ی محافظ کامل ساخته شود. درنهایت، شاید با کمی بهینه‌سازی بتوان از این ماده هم در ماه و هم در مریخ به‌عنوان محافظ فضانوردان استفاده کرد. درپایان باید بگوییم هنوز راه زیادی تا سفر و سکونت در مریخ باقی مانده است؛ اما چنین دستاوردهایی نشان می‌دهد دانشمندان در مسیری جدی برای رسیدن به مقصد جدید حرکت می‌کنند.

دسته‌ها
Uncategorized

ستاره‌شناسان برای اولین بار نور برخورد دو سیاهچاله را کشف کردند


برای اولین بار ستاره‌شناسان موفق به رصد نور ناشی از برخورد دو سیاهچاله شدند. این دو سیاهچاله در فاصله‌ی ۷/۵ میلیارد سال نوری و در ماده‌‌ی چرخان و داغ اطراف سیاهچاله‌ای غول‌آسا، با یکدیگر برخورد کرده و ادغام شدند.

به بخش گرداب‌ مانند سیاهچاله، قرص برافزایشی هم گفته می‌شود. قرص برافزایشی دور افق رویداد سیاهچاله می‌چرخد. جاذبه‌ی این نقطه به قدری قدرتمند است که حتی نور هم نمی‌توان از آن فرار کند. به همین دلیل رصد برخورد دو سیاهچاله در نوع خود بی‌سابقه بوده است زیرا در غیاب نور تنها می‌توان با کشف امواج گرانشی، چنین رویدادهایی را تشخیص داد. امواج گرانشی نوسان‌هایی هستند که بر اثر برخورد اجرام سنگین به وجود می‌آیند.

برای اولین بار، آلبرت اینشتین ادغام دو سیاهچاله را پیش‌بینی کرده بود اما فکرش را هم نمی‌کرد امواج گرانشی قابل رصد باشند؛ زیرا این امواج به قدری ضعیف به نظر می‌رسیدند که امکان رصد آن‌ها از زمین به دلیل ارتعاش‌ها و نویزهای زیاد وجود نداشت.

پس از صد سال، معلوم شد حق با اینشتین بوده است؛ اما در سال ۲۰۱۵، یک زوج دستگاه در واشنگتن و لویزیانا اولین امواج گرانشی را کشف کردند: سیگنال‌هایی از ادغام دو سیاهچاله در فاصله‌ی ۱/۳ میلیارد سال نوری. این کشف منجر به گسترش زمینه‌ی جدیدی در علم نجوم شد و جایزه‌ی نوبل فیزیک را برای پژوهشگران آن به ارمغان آورد. نام رصدخانه LIGO (رصدخانه‌ی موج گرانشی تداخل‌سنجی لیزری) است. حالا برای اولین بار، دانشمندان برخورد سیاهچاله‌ای را که LIGO کشف کرده بود با نورهای جدید تطبیق دادند. این کار در گذشته غیرممکن به نظر می‌رسید زیرا سیاهچاله‌ها هیچ نوری را منتشر نمی‌کنند.

به عقیده‌ی پژوهشگرها، وقتی دو سیاهچاله با یکدیگر برخورد کنند، نیروی حاصل از برخورد، سیاهچاله‌ی جدید را به سمت گازهای قرص برافزایشی اطراف سیاهچاله منحرف می‌کند. به گفته‌ی بری مکرنان، ستاره‌شناس مؤسسه‌ی فناوری کالیفرنیا و یکی از اعضای تیم پروژه: «واکنش گاز به این گلوله‌ی پرسرعت منجر به تولید زبانه‌ای درخشان می‌شود که امکان رصد آن با تلسکوپ وجود دارد.»

پژوهشگرها یافته‌های خود را در مجله‌ی Physical Review Letters منتشر کردند. آن‌ها انتظار دارند، زبانه‌ای دیگر از همان سیاهچاله را در طول چند سال آینده ببینند. این زبانه وقتی به وجود می‌آید که سیاهچاله مجددا وارد قرص برافزایشی شود. به گفته‌ی مانسی کاسلیوال، استادیار نجوم کلتک:

با رصد چنین زبانه‌هایی می‌توان به پرسش‌های زیادی درباره‌ی اخترفیزیک و کیهان‌شناسی پاسخ داد. اگر دوباره در این کار موفق شویم و نور ادغام سیاهچاله‌های دیگر را رصد کنیم، می‌توانیم به منشان سیاهچاله‌ها پی‌ ببریم و نکات بیشتری را درباره‌ی آن‌ها بیاموزیم.

LIGO در ایالات‌متحده از دو آشکارساز موج گرانشی تشکیل‌شده است و همتای ایتالیایی آن Virgo، در می ۲۰۱۹، بی‌نظمی‌هایی را در فضا زمان تشخیص دادند. تنها چند روز بعد، تلسکوپ‌های رصدخانه‌ی پالوما در نزدیکی سن دیگو، نور درخشانی را از همان نقطه‌ی کیهان رصد کردند. با بررسی بیشتر پژوهشگران کلتک روی داده‌های آرشیوی متعلق به آن منطقه از آسمان، باز هم نور به درستی تشخیص داده شد. نور درخشان به آرامی و در طول یک ماه ناپدید شد. سیر زمانی و موقعیت پیدایش نور کاملا منطبق با مشاهدات LIGO بودند. به گفته‌ی متیو گراهام، استاد نجوم کلتک و مؤلف ارشد پژوهش:

این سیاهچاله‌ی غول‌آسا سال‌ها قبل از انتشار این نور در تلاطم بوده است. طبق نتایج ما، زبانه احتمالا حاصل ادغام دو سیاهچاله است اما نمی‌توانیم احتمال‌های دیگر را کاملا رد کنیم.»

با این حال پژوهشگرها معتقدند نور دیده‌شده حاصل انفجارهای متداولی است که در قرص برافزایشی سیاهچاله‌های غول‌آسا رخ می‌دهند. به همین دلیل قرص به مدت ۱۵ سال قبل از زبانه کشیدن، نسبتا آرام بوده است. به گفته‌ی کاسلیوال: «سیاهچاله‌های غول‌‌آسای این‌چنینی همیشه زبانه‌هایی را از خود منتشر می‌کنند و اجرام ساکنی نیستند اما زمان‌بندی، اندازه و موقعیت این زبانه چشمگیر بود.»

LIGO چگونه برخورد سیاهچاله‌ها را کشف کرد؟

LIGO و Virgo دارای دو بازوی ۴ کیلومتری هستند. آشکارساز، اشعه‌ی لیزری را پرتاب کرده و آن را به دو قسمت تقسیم می‌کند. یکی از پرتوها به لوله‌ی ۴ کیلومتری فرستاده می‌شود و دیگری در لوله‌ای عمود با لوله‌ی قبلی وارد می‌شود. پرتوها بین آینه‌ها نوسان می‌کنند و نزدیک به تقسیم‌کننده‌ی پرتو همگرا می‌شوند. در چنین شرایطی موج‌های نوری با طول یکسان باز می‌گردند و به گونه‌ای تراز می‌شوند که در آشکارساز یکی می‌شوند.

اما وقتی موجی گرانشی با زمین برخورد می‌کند، فضا زمان را خم می‌کند. به همین دلیل یکی از لوله‌ها طویل‌تر از دیگری است. این اعوجاج انبساطی انقباضی تا زمان عبور موج ادامه پیدا می‌کند. در این شرایط، دو موج نوری با طول یکسان همگرا نمی‌شوند بنابراین یکدیگر را خنثی نمی‌کنند و آشکارساز می‌تواند زبانه‌های نور را ضبط کند.

مقاله‌های مرتبط:

فیزیکدان‌ها با اندازه‌گیری تغییرات نور می‌توانند امواج گرانشی برخوردی به زمین را کشف کنند. رصدخانه‌ها به همین روش، ادغام دو ستاره‌ی نوترونی را در اکتبر ۲۰۱۷ و بلعیده شدن ستاره‌ای نوترونی توسط یک سیاهچاله را در اوت ۲۰۱۹ کشف کردند. به طور کلی رصدخانه‌ها تا کنونی بیش از ۳۰ بار موفق به کشف امواج گرانشی شده‌اند.

به زودی با راه‌اندازی آشکارساز KAGRA (آشکارساز موج گرانشی کامیوکا)، دانشمندان انتظار کشف تعداد بیشتری از امواج گرانشی را دارند. آن‌ها انتظار دارند به کمک KAGRA، LIGO و Virgo به موقعیت دقیق برخوردها با سه برابر دقت برسند. به این ترتیب تلسکوپ‌ها به راحتی می‌توانند برخوردهای عامل امواج گرانشی را تأیید کنند و نور حاصل از آن‌ها را رصد کنند.

به گفته‌ی ویک کالوگرا، اخترفیزیکدان دانشگاه شمال غرب و LIGO، در نهایت می‌توان به شبکه‌ای جهانی دست یافت که قادر به کشف ۱۰۰ برخورد سالانه است. هرچقدر شبکه‌ی جهانی امواج گرانشی، تعداد بیشتری از برخوردها را با دقت بالاتری ثبت کند، دانشمندان به نکات بیشتری درباره‌ی ماهیت ادغام‌های غول‌آسا پی می‌برند.

دسته‌ها
Uncategorized

کشف دو ابرزمین با ویژگی‌های قابل توجه در فاصله ۱۱ سال نوری


گروهی از ستاره شناسان که آسمان را برای کشف سیاراتی شبیه زمین رصد می‌کنند، از کشف دو ابرزمین با ویژگی‌های قابل توجه در اطراف ستاره‌ای در همسایگی زمین خبر دادند.

این دو ابرزمین Gliese 887b و Gliese 887c نام داشته و دور ستاره‌ای به نام Gliese 887 که در فاصله ۱۱ سال نوری از زمین قرار گرفته، گردش می‌کنند. ابرزمین (Super-Earth)، به سیاراتی گفته می‌شود که جرم بیشتری نسبت به زمین داشته اما به طور چشمگیری از غول‌های یخی منظومه شمسی مثل اورانوس و نپتون کوچک ترند.

ابرزمین‌های مورد بحث علاوه بر فاصله نسبتاً نزدیک به ما، ویژگی‌های جالب توجهی دارند که آن‌ها را به گزینه‌ای هیجان انگیز برای تحقیقات بیشتر تبدیل می‌کنند. برای مثال در منطقه قابل سکونت ستاره میزبان قرار گرفته‌اند، بنابراین احتمال وجود آب به شکل مایع در آن‌ها وجود دارد. علاوه بر این ممکن است همانند زمین و مریخ در دسته بندی سیارات سنگی قرار بگیرند.

تصویر سه بعدی از شمایل احتمالی ابرزمین‌ها و کوتوله سرخ Gliese 887.

اما نکته جالب تر اینکه ستاره میزبان آن‌ها یعنی Gliese 887 که در واقع یک کوتوله سرخ است، فعالیت آرامی دارد که برای این نوع از ستاره‌ها جالب توجه است. کوتوله‌های سرخ از خورشید درخشش کمتری دارند، اما اغلب امواجی با انرژی فوق العاده بالا پخش می‌کنند که توانایی از بین بردن اتمسفر سیارات نزدیک را دارند.

بر اساس گزارش محققان دانشگاه گوتینگن، کوتوله سرخ Gliese 887 فعالیت بالایی نداشته و «این یعنی ابرزمین‌های تازه کشف شده ممکن است اتسفر خود را حفظ کرده و یا اتمسفری ضخیم تر از زمین داشته باشند، بنابراین احتمالاً قابل سکونت خواهند بود.»

همانطور که می‌بینید دانشمندان حین صحبت کردن در مورد ابرزمین‌ها زیاد از کلمات «احتمالا» و «ممکن است» استفاده می‌کنند، اما نباید خصوصیات قابل توجه این دو سیاره را فراموش کرد. محققان می‌گویند این دو ابرزمین اهداف مناسبی برای رصد توسط تلسکوپ فضایی جیمز وب هستند و ممکن است به کمک آن بتوان از وجود اتمسفر در این دو سیاره مطلع شد. البته اگر تأخیرهای پی در پی اجازه پرتاب این تلسکوپ را بدهند.

«Sandra Jeffers»، محقق دانشگاه گوتینگن که مقاله او در مورد این دو ابرزمین در ژورنال Science منتشر شده، می‌گوید: «این سیارات بهترین احتمالات را برای مطالعه دقیق تر، شامل جستجو برای حیات در خارج از منظومه شمسی، فراهم می‌کنند.»

تنها خبر ناامید کننده اینکه این دو سیاره در فاصله ۱۱ سال نوری از زمین قرار گرفته‌اند و با وجودی که این مسافت در مقایس کیهانی قابل توجه نیست، اما همچنان با تکنولوژی فعلی برای بشر دست نیافتنی هستند.

دسته‌ها
Uncategorized

کشف بزرگ‌ترین ستاره‌ی نوترونی در برخورد کیهانی عجیب


امواج گرانشی وقتی شکل می‌گیرند که اجرام سنگین و بزرگ، فضا و زمان اطراف خود را خم کنند و امواج آن را در کل کیهان منتشر کنند. دانشمندان اولین موج گرانشی را در سال ۲۰۱۵ کشف کردند؛ این موج بر اثر برخورد دو سیاهچاله به وجود آمده بود. از آن زمان کشف امواج گرانشی برای دانشمندان هیجان‌انگیزتر شده است.

حالا گروهی از پژوهشگران از اولین کشف سیگنال موج گرانشی خبر داده‌اند که بر اثر برخورد شیئی بزرگتر از ستاره‌های نوترونی متداول با شیئی کوچکتر از کوچکترین سیاهچاله‌ی شناخته‌شده، به وجود آمده است. اگرچه این کشف برای دانشمندان بسیار پیچیده است، سیگنال به دست آمده، امید آن‌ها را برای دستیابی به رصدهای عجیب‌تر افزایش داده است.

کشف رویداد برخوردی جدید، می‌تواند درک بسیاری از تعاریف مربوط به چگونگی شکل‌گیری ستاره‌های نوترونی و سیاهچاله‌ها را تغییر دهد. گروهی بین‌المللی با استفاده از آشکارسازهای موجود در ایالات متحده و ایتالیا، موفق به کشف این امواج شدند. به گفته‌ی کریستوفر بری، ستاره‌شناس امواج گرانشی در دانشگاه شمال غربی و دانشگاه گلاسگو و یکی از مؤلفان پژوهش جدید:

این رویداد خارق‌العاده است و می‌تواند درک ما را از شکل‌گیری سیاهچاله‌ها و ستاره‌های نوترونی تغییر دهد؛ اما برای اثبات فرضیه‌ها هنوز به مشاهدات بیشتری نیاز است.

گروه بین‌المللی پژوهشگرها، از آشکارساز‌های چند کیلومتری برای کشف ارتعاشات دقیقه‌ای در فضا و زمان استفاده می‌کند. این ارتعاشات حاصل برخورد اجرام سنگین در جهان هستند. از داده‌ای جمع‌آوری شده می‌توان برای اندازه‌گیری جرم اجرام برخوردی هم استفاده کرد.

در اوت سال گذشته، برخورد بین سیاهچاله و  جرمی دیگر کشف شد. طبق تحلیل‌ها، برخورد این دو جرم نوعی رویداد موج گرانشی است. اخترفیزیک‌دان‌ها به مرور تحلیل‌های بیشتری را روی داده‌های به دست آمده انجام دادند و متوجه کشفی عجیب‌تر شدند. طبق تحلیل‌ها، جرم یکی از اجرام برخوردی ۲۳ برابر جرم خورشید بود (سیاهچاله) و جرم دیگری، ۲/۶ برابر جرم خورشید بود اما ماهیت نامشخصی داشت.

جرم ستاره

این نمودار طیف تغییر رویدادهای برخوردی را نشان می‌دهد که از طریق امواج گرانشی رصد شده‌اند. بخش پائین تصویر، اجرامی در ابعاد ستاره‌ی نوترونی را نشان می‌دهد؛ بخش بالا اجرام در ابعاد سیاهچاله را نشان می‌دهد. کشف جدید، رویداد برخورد یک سیاهچاله و نوعی ستاره‌ی نوترونی بسیار بزرگ یا سیاهچاله‌ی بسیار کوچک است.

اندازه‌ی شیء دوم در تعریف دانشمندان از شکاف جرمی صدق می‌کند: جرمی که به اندازه‌ی قابل توجهی کوچکتر از هر سیاهچاله‌ای است (تقریبا پنج برابر بزرگتر از جرم خورشید)، اما ابعاد آن از هر ستاره‌ی نوترونی شناخته‌شده‌ای بزرگتر است (تقریبا ۲/۵ برابر جرم خورشید).

جرم یادشده پس از برخورد با سیاهچاله‌ی بزرگ، دیگر وجود ندارد. با این‌حال در آینده می‌توان از برخوردهای دیگر، اطلاعات بیشتری را از شکاف‌های جرمی به دست آورد. در صورتی که جرم یاد‌شده سیاهچاله‌ای سبک باشد، هیچ نظریه‌‌ای درباره‌ی آن وجود ندارد یا هنوز تعریف نشده است؛ اما پروفسور فابیو آنتونیونی، معتقد است منظومه‌ای سه ستاره‌ای می‌تواند منجر به شکل‌گیری سیاهچاله‌های سبک شود. پس از کشف رویداد برخوردی جدید، فرضیه‌های او توجه بسیاری را به خود جلب کرده‌اند.

پی بردن به ماهیت برخورد جدید می‌تواند درک دانشمندان را از جهان دگرگون کند

به عقیده‌ی پروفسور برنارد اسکوتز از مؤسسه‌ی فیزیک گرانشی مکس پلنک، اگر شیء برخوردی نوع سنگینی از ستاره‌های نوترونی باشد، باید در نظریه‌های تعریف و شکل‌گیری ستاره‌های نوترونی بازنگری کرد. به گفته‌ی ویکی کالوگرا، اخترفیزیک‌دان دانشگاه شمال غربی و یکی از مؤلفان پژوهش:

برخورد دو جرم با ماهیتی متفاوت مثل سیاهچاله و ستاره‌ی نوترونی، ده‌ها سال قبل پیش‌بینی شده بود؛ اما این جرم فشرده که در شکاف جرمی قرار می‌گیرد، کاملا یک شگفتی است. گرچه نمی‌توانیم جرم مورد نظر را با اطمینان دسته‌بندی کنیم، سنگین‌ترین ستاره‌های نوترونی یا سبک‌ترین سیاهچاله‌ها را می‌شناسیم. به هر‌حال جرم جدید، رکوردها را شکسته است.

سیاهچاله‌ها و ستاره‌های نوترونی معمولا پس از مرگ ستاره‌ها به وجود می‌آیند. اگر ستاره‌ای بسیار بزرگ باشد، حاصل فروپاشی آن یک سیاهچاله خواهد بود؛ جرمی با نیروی جاذبه‌ی بسیار قوی که حتی نور هم قادر به فرار از آن نیست. اگر جرم ستاره‌ از حد مشخصی کمتر باشد، پس از فروپاشی به توپ متراکمی تبدیل می‌شود که کل ذره‌های آن از نوترون تشکیل شده‌اند. مواد تشکیل‌دهنده‌ی ستاره‌ی نوترونی به قدری متراکم هستند که وزن یک قاشق چایخوری روی آن‌ها به ده میلیون تن می‌رسد.

ستاره‌های نوترونی همچنین نیروی گرانشی بسیار بالایی دارند و به سمت یکدیگر کشیده می‌شوند. نیروی بین نوترون‌ها که نیروی قوی هسته‌ای هم نامیده می‌شود منجر به جداسازی ذرات می‌شود و نیروی گرانشی را خنثی می‌کند. طبق نظریه‌های فعلی، نیروی گرانشی در صورتی غالب خواهد شد که جرم ستاره‌ی نوترونی بیش از دو جرم خورشیدی باشد. زوج برخوردی جدید برخلاف برخوردهای منطبق فیزیکی که تاکنون دیده شده‌اند، نابرابر است؛ به طوری که جرم شیء بزرگتر ۹ برابر بیشتر از شیء کوچکتر است. در نتیجه بررسی جزئیات رویداد در سیگنال‌های موج گرانشی دشوار می‌شود.

مقاله‌های مرتبط:

از طرفی بررسی رویداد برخوردی جدید به دلیل فاصله‌ی زیاد از زمین (تقریبا ۸۰۰ میلیون سال نوری) کار دشواری است. این رویداد شش برابر دورتر از ادغام ستاره‌های نوترونی دودویی است که در اوت ۲۰۱۷ کشف شد. به دلیل چالش‌های فوق، دانشمندان برای رمزگشایی از شکاف جرمی کیهانی نیاز به بررسی تعداد بیشتری از رویدادهای مشابه دارند. کشف جزئیات دقیق درباره‌ی قلمروی مبهم بین ستاره‌ی نوترونی و سیاهچاله می‌تواند درک ما را از دنیای اطرافمان دگرگون کند.

دانشمندان با درک رویداد برخوردی جدید می‌توانند اطلاعات بیشتری را درباره‌ی ستاره‌های نوترونی بیاموزند. بررسی ستاره‌های نوترونی کار آسانی نیست و شبیه‌سازی آن‌ها روی زمین دشوار است؛ اما با پی بردن به خواص ماده می‌توان حداکثر اندازه‌ی یک ستاره‌ی نوترونی را تخمین زد. از سوی دیگر، درک شکاف جرمی دانشمندان را فراتر از این مشاهدات خواهد برد. ده‌ها سال است مدل‌های اخترفیزیکی به شکافی بین بزرگ‌ترین ستاره‌های نوترونی و کوچکترین سیاهچاله‌ها اشاره می‌کنند. در صورتی که این شکاف بسیار کوچکتر از مقدار فرضی باشد یا اصلا وجود نداشته باشد، باید در مدل‌های فیزیکی بازنگری کرد.

دسته‌ها
Uncategorized

اخترشناسان نخستین‌بار انفجار رادیویی سریع با الگویی منظم کشف کردند


انفجار سریع رادیویی یا FRB (مخفف Fast Radio Burst) نوعی پالس رادیویی با منشأ کیهانی است که بشر به‌تازگی به وجود آن پی برده و ماهیتش هنوز به‌درستی درک نشده است. FRBها که اولین‌بار در سال ۲۰۰۷ کشف شدند، می‌توانند تنها در چند میلی‌ثانیه انرژی بیشتری از آنچه منتشر کنند که خورشید در یک قرن تولید می‌کند.

دانشمندان مؤسسه‌ی تکنولوژی ماساچوست (MIT) توانسته‌اند اولین‌بار نوعی از این تابش الکترومغناطیسی را با الگوی منظم رصد کنند. منشأ این امواج که ۵۰۰ میلیون سال نوری با زمین فاصله دارد، چهار روز انفجارهای به‌ظاهر نامنظم تولید می‌کند و پس از دوازده روز خاموشی، دوباره چهار روز این روند تکرار می‌شود. الگوی یادشده در طول ۵۰۰ روز مطالعه‌ی دانشمندان پیوسته ادامه داشته است. این سیگنال‌های غیرطبیعی به‌کمک رادیوتلسکوپ کانادایی CHIME رصد شده‌اند.

معمای انفجارهای سریع رادیویی در سال ۲۰۱۶ با کشف اولین FRB تکرارشونده پیچیده‌تر شد. هنگامی‌که دانشمندان با پدیده‌ی کیهانی تکرارشونده‌ای مواجه می‌شوند، معمولا منشأ آن را به گردش اجرام ربط می‌دهند. برای مثال، پالسارها که امواج رادیویی از قطب‌های خود ساطع می‌کنند و به فانوس‌‌های کیهانی مشهورند، به‌دلیل گردش سریع ستاره‌های نوتورنی به دور خود به‌وجود می‌آیند. این در حالی است که الگوی منظم یا نامنظم انفجارهای سریع رادیویی را نمی‌توان به گردش نسبت داد.

دانگلی زی، اخترشناس دانشگاه تورنتو در‌این‌باره می‌گوید:

مقیاس زمانی این انفجارها خیلی شگفت‌انگیز است. پیش‌از‌این، تصور می‌شد منشأ این امواج چرخش ستاره‌های نوترونی باشد؛ بنابراین، پالس‌هایی با دوره‌ی تناوب ثانیه‌ای یا کمتر انتظار می‌رفت. تناوب هفته‌ای در تئوری‌های پیشین به‌ندرت پیش‌بینی شده بود.

اینکه چه چیزی باعث ایجاد این انفجارهای رادیویی سریع به‌صورت ریتمیک شده، هنوز مشخص نیست؛ اما دانشمندان امیدوار هستند مطالعه‌ی بیشتر این کشف جدید بتواند پرده از اسرار FRBها بردارد.

دسته‌ها
Uncategorized

ستاره‌شناسان موفق به کشف دسته‌ای جدید از انفجارهای عظیم کیهانی شدند


ستاره‌شناسان به‌تازگی انفجار فضایی غول‌آسایی را دسته‌بندی کرده‌اند که اولین‌بار در سال ۲۰۱۸ رصد شده بود. در ابتدا، تصور می‌شد سرچشمه‌ی این انفجار به زمین نزدیک‌تر باشد. به‌لطف دو کشف بعدی، انفجار یاد‌شده حالا به دسته‌ای کاملا جدید از انفجارهای غول‌آسای کیهانی تعلق دارد. انفجارهای انرژی بسیار سریع و قدرتمند هستند و با سرعت چشمگیری ماده را در سراسر فضا پخش می‌کنند. ستاره‌شناسان دسته‌ی جدید انفجارها را گذارهای نوری سریع آبی یا FBOT نامیده‌اند.

انفجاری به‌نام «گاو» (AT2018cow) که در سال ۲۰۱۸ کشف شد، در کهکشانی به فاصله‌ی ۲۰۰ میلیون سال نوری قرار دارد. این انفجار به‌دلیل درخشندگی استثنایی عجیب بود. از آن زمان، دو انفجار بزرگ‌تر از همان نوع کشف شدند و تعداد کل FBOTهای شناخته‌شده به عدد سه رسید.

دو FBOT جدید در داده‌های آرشیوی پژوهش‌های آسمان شب کشف و سپس با رصدهای دقیق‌تری همراه شدند. یکی از این انفجارها، ZTF18abvkwla یا کوآلا است که از داده‌های سال  ۲۰۱۸ مربوط به رصد کهکشانی در فاصله‌ی ۳/۴ میلیارد سال نوری شناسایی شد و دیگری CSS161010 است که در داده‌های سال ۲۰۱۶ و از کهکشانی در فاصله‌ی ۵۰۰ میلیون سال نوری به‌دست آمد. دو مقاله‌ی جدید کوالا و CSS161010 را توصیف کرده‌اند.

انفجار کیهانی

برای پی‌بردن به‌شدت تراکم انفجارهای فوق، این داده‌ها را درنظر بگیرید: انفجار گاو حداقل ده برابر قدرتمندتر از ابرنواختر معمولی بود و انفجارهای کوالا و CSS161010 به‌مراتب از انفجار گاو هم قدرتمند‌تر بودند؛ اما هر سه انفجار شباهت‌های زیادی با یکدیگر دارند. آنا هو، ستاره‌شناس کلتک و پژوهشگر این بررسی می‌گوید:

پس از خلاصه‌سازی داده‌ها احساس کردم خطایی مرتکب شدم. انفجار کوالا مشابه انفجار گاو بود؛ اما نشر رادیویی آن ده‌برابر درخشان‌تر بود و به انفجار اشعه‌ی گاما شباهت داشت.

انفجار CSS161010 حتی قوی‌تر از دو انفجار دیگر بود. با رصدهای دقیق‌تر در طول موج‌های اشعه‌ی ایکس، مشخص شد این انفجار مقادیر زیادی ماده‌ی ستاره‌ای را با ۵۵ درصد سرعت نور در فضا منتشر کرده است. دیآن کوپجانز، ستاره‌شناس دانشگاه شمال غربی و سرپرست پژوهش CSS161010، بیان می‌کند:

این یافته غیرمنتظره بود. می‌دانیم انفجارهای پرانرژی ستاره‌ای به‌ویژه انفجارهای اشعه‌ی گاما می‌توانند مواد را با سرعتی تقریبا برابر با سرعت نور منتشر کنند؛ اما این انفجار‌ها جرم بسیار کمی معادل یک‌میلیونیوم جرم خورشید را منتشر می‌کنند. این در حالی است که جرم منتشرشده در انفجار CSS161010 تقریبا ۱۰ درصد جرم خورشید بود که با سرعت نسبیتی منتشر شد. درنتیجه طبق شواهد، این انفجار در دسته‌ی جدیدی جای می‌گیرد.

هر سه انفجار شباهت‌هایی به یکدیگر دارند. ظاهر هر سه مانند انفجارهای ابرنواختر (سوپرنوا) است؛ اما به‌سرعت می‌درخشند و دوباره ناپدید می‌شوند (سریع‌تر از سوپرنوای معمولی). هر سه در‌مقایسه‌با سوپرنواهای دیگر به‌شدت داغ هستند و دلیل رنگ آبی آن‌ها هم همین است.

ازآنجاکه سه انفجار بسیار سریع اتفاق می‌افتند، به‌سختی می‌توان عامل آن‌ها را شناسایی کرد. در ژانویه‌ی ۲۰۱۹، ستاره‌شناسان انفجار گاو را با سناریوهای مشابه مقایسه کردند: سیاه‌چاله‌ای در حال بلعیدن کوتوله‌ای سفید یا نوع عجیبی از سوپرنوای هسته‌ای که به شکل‌گیری ستاره‌ی نوترونی یا سیاه‌چاله منجر می‌شود. هیچ‌کدام از دو سناریو یادشده به انفجارهای FBOT تعمیم‌دادنی نبودند؛ اما ستاره‌شناسان معتقدند هدف اصلی نوع بسیار خاصی از سوپرنوا است.

در سوپرنوا از نوع فروپاشی هسته انفجار به گسترش لایه‌ای از مواد ستاره‌ای و گاهی به ایجاد قرص برافزایشی چرخانی از مواد حول هسته‌ی فروپاشی‌شده منجر می‌شود که جت‌های نسبیتی شدیدی را از قطب‌ها منتشر می‌کند. این جت‌ها اشعه‌ی گاما منتشر می‌کنند و بدین‌ترتیب، انفجار اشعه‌ی گاما رخ می‌دهد.

مقاله‌های مرتبط:

انفجارهای FBOT براساس مدل ستاره‌شناسان قرص‌ها و جت‌هایی دارند؛ اما با ابری متراکم از مواد احاطه شده‌اند که در ابرنواخترهای معمولی وجود ندارند. چنین ابری را ممکن است همراهی دودویی ایجاد کرده باشد که ماده‌ی ستاره‌ی اصلی را از بین برده است. بااین‌حال، تولید ابر می‌تواند دلیل درخشندگی بسیار زیاد انفجار باشد. وقتی موج ضربه‌ای ناشی از ابرنواختر با ابر برخورد کند، جرقه‌ی سریع و درخشان و داغی را در طول موج‌های متعدد به‌وجود می‌آورد.

گام بعدی در پژوهش بررسی داده‌های بیشتر برای شناسایی تعداد بیشتری از انفجارهای درخشان خواهد بود که در گذشته نادیده گرفته شدند. ستاره‌شناسان با شناسایی این انفجارها می‌توانند به سناریو پشت‌پرده‌ی آن‌ها پی ببرند؛ اما نکته‌ی بسیار واضح این است: عامل انفجارها هرچه باشد بسیار شدید است. رافائلا مارگوت، ستاره‌شناس دانشگاه شمال‌غربی می‌گوید:

تصور می‌کردیم عامل سریع‌ترین انفجارهای طبیعت را می‌دانیم و فکر می‌کردیم تنها دو راه برای تولید آن‌ها وجود دارد: فروپاشی ستاره‌ای غول‌آسا ازطریق انفجار اشعه‌ی گاما یا ادغام دو ستاره‌ی نوترونی؛ اما در این پژوهش، به روش سومی برای این انفجارها دست یافتیم. حالا نیرویی شدید وجود دارد که می‌تواند این پدیده‌ی پرانرژی را تولید کند.