دسته‌ها
Uncategorized

اخترشناسان نشانه‌های حیات را در اتمسفر سیاره زهره کشف کردند


تیمی از اخترشناسان باور دارند که نشانه‌هایی از حیات در اتمسفر سیاره زهره پیدا کرده‌اند که دستاورد مهمی محسوب می‌شود و واکنش مدیر ناسا را نیز در پی داشته است.

این تیم مقاله‌ای دو صفحه‌ای منتشر کرده و در آن شناسایی ترکیب شیمیایی «فسفین» در اتمسفر ضخیم سیاره زهره را شرح داده است. به باور آن‌ها، فسفین ممکن است توسط میکروارگانیسم‌های زنده در نوعی از زیست‌کره بیگانه تولید شده باشد.

اخترشناس دانشگاه «کاردیف ولز»، «جین گریوز» برای اولین بار در سال ۲۰۱۷ این ترکیب شیمیایی را در زهره شناسایی کرد. در مارس ۲۰۱۹ دانشمندان با استفاده از تلکسوپی قدرتمند در شیلی، چنین کشفی را تایید کردند. آن‌ها فسفین را در سطح ۵ تا ۲۰ قسمت در هر میلیارد کشف کردند که هزاران برابر بیشتر از مقدار آن در اتمسفر زمین است. با وجود چنین موضوعی، پژوهش آن‌ها به علت شیوع ویروس کرونا و مدت زمان محدودی که زهره از افق زمین می‌گذرد، قطع شد.

در حال حاضر دانشمندان موفق به جمع آوری هیچ‌گونه میکروارگانیسم از سیاره زهره نشده‌اند و حتی نتوانسته‌اند از آن‌ها عکس بگیرند. پژوهشگران از این موضوع اطلاع دارند که نور به طور مداوم فسفین را تجزیه می‌کند، بنابراین باید دوباره پر شوند.

سیاره زهره

به صورت تئوری، میکروب‌ها می‌توانند چنین کاری را انجام دهند، اما برخی دانشمندان هنوز متقاعد نشدند که فسفین توسط زندگی بی‌هوازی تولید می‌شود. هم اکنون هیچ دانشمندی توضیح خاصی برای این موضوع ندارد.

یافته‌های جدید اخترشناسان تحقیقات پیرامون زندگی فرازمینی روی زهره را افزایش می‌دهد. تا به امروز دانشمندان توجه چندانی به این سیاره نداشتند و زندگی فرازمینی را روی آن جستجو نمی‌کردند، در حقیقت بیشتر تمرکزها روی مریخ و سفر به سیاره سرخ بوده است.

مدیر ناسا، «جیم برایدنستاین» به این کشف دانشمندان واکنش نشان داده و اعلام کرده که کشف زندگی روی این سیاره باید به یک اولویت تبدیل شود. به گفته برایدنستاین، کشف فسفین مهمترین پیشرفت در زمینه ایجاد زندگی خارج از زمین است. باید به این نکته اشاره کنیم که در گذشته چندین سازمان فضایی تحقیقاتی پیرامون این سیاره انجام داده‌اند که ناسا یکی از آن‌ها محسوب می‌شود.



دسته‌ها
Uncategorized

دانشمندان سریع‌ترین ستاره کهکشان راه شیری را کشف کردند


پژوهشگران موفق شدند سریع‌ترین ستاره‌ی شناخته‌شده را کشف کنند که نزدیک به مرکز کهکشان راه شیری قرار دارد. ستاره‌ی جدید S4714 در مدار سیاهچاله‌ی غول‌آسای ساگیتاریوس A* قرار دارد. S4714 در سفر مداری خود به‌سرعت اولیه‌ی تقریبا ۸ درصد سرعت نور می‌رسد که معادل ۲۴ هزار کیلومتربرثانیه است؛ اما این تنها ویژگی شگفت‌انگیز این ستاره نیست.

S4714 در گروهی از ستارگان قرار می‌گیرد که درمقایسه‌با ساگیتاریوس A* در مدار نزدیک‌تری قرار دارند. این کشف نه‌تنها ثابت می‌کند ستاره‌های بیشتری در مدار نزدیک به سیاهچاله‌ی مرکز کهکشان قرار دارند؛ بلکه مدرکی برای کشف گروهی از ستاره‌های معروف به اسکوییزر است که براثر نیروهای کشندی نزدیک به سیاهچاله فشرده می‌شوند.

فضای اطراف مرکز راه شیری در‌مقایسه‌با دیگر هسته‌های کهکشانی فعال آرام‌تر است؛ اما حتی چنین محیطی هم می‌تواند بسیار خشن باشد. ستاره‌شناسان با بررسی این منطقه، تعدادی از ستاره‌ها را در مدار بیضی‌شکل و طویل ساگیتاریوس شناسایی کردند. به این ستاره‌ها، ستاره‌های نوع S گفته می‌شود و می‌توان از آن‌ها برای بررسی ویژگی‌های سیاهچاله‌ی غول‌آسای مرکز کهکشان استفاده کرد.

سال‌ها ستاره‌ای به‌نام S2 به‌عنوان نزدیک‌ترین ستاره به سیاهچاله‌ی مرکز کهکشان شناخته می‌شد. نزدیک‌ترین فاصله‌ی آن، ۱۶ سال نوری یا ۱۸ میلیارد کیلومتر است که باعث می‌شد سرعت این ستاره به ۳ درصد سرعت نور برسد. بااین‌حال سال گذشته، گروهی از پژوهشگران به‌رهبری فلوریان پیسکار، اخترفیزیک‌دان دانشگاه کلن آلمان، ستاره‌ای نزدیک‌تر به‌نام S62 را شناسایی کردند. این ستاره در مداری در فاصله‌ی ۹/۹ سال نوری یا ۲/۴ میلیارد کیلومتری ساگیتاریوس قرار دارد. سرعت این ستاره به ۲۰ هزار کیلومتربرثانیه یا ۶/۷ درصد سرعت نور می‌رسد.

پیسکار و تیم او پس از سال‌ها تلاش موفق شدند پنج ستاره‌ی دیگر از نوع S را کشف کنند که حتی از ستاره‌ی S2 هم به مرکز کهکشان نزدیک‌تر هستند. این پنج ستاره عبارت‌اند از: S4711 ،S4712 ،S4713 ،S4714 و S4715. پیسکار می‌گوید:

خوشحالم که به‌مدت هفت سال فرصت رصد مرکز کهکشان را داشتم. از آن زمان، روی داده‌های SINFONI (نزدیک به مادون‌قرمز) کار می‌کنم. برای این کار به مهارت فراوان خلاصه‌سازی داده‌ها، کمی خوش‌اقبالی، زمان و دانش مناسبی از فیلترهای پابین‌گذر و بالاگذر نیاز داریم.

از میان ستاره‌های جدید، ستاره‌های S4711 و S4714 شگفت‌انگیزتر هستند. S4711 ستاره‌ای آبی از نوع B با قدمت تقریبا ۱۵۰ میلیون سال است و دوره‌ی مداری آن از S62 کوتاه است. این ستاره هر ۷/۶ سال یک‌بار با طی مسافت تقریبی ۲۱/۵ میلیارد کیلومتر، مدار ساگیتاریوس را کامل می‌کند. مدار کوتاه این ستاره می‌تواند به‌معنی فاصله‌ی میانگین کوتاه‌تری به مرکز کهکشان باشد.

همچنین، ستاره‌ی S4714 طولانی‌ترین دوره‌ی مداری، یعنی ۱۲ سال را دارد؛ اما مدار آن به‌شدت خارج از مرکز است؛ به‌طوری‌که به شکل بیضی طویلی درآمده است. مرکزگریزی مداری با مقادیر بین صفر تا یک توصیف می‌شود. صفر به‌معنی دایره‌ی کامل و یک به‌معنی مدارگریز و مقدار مرکزگریزی S4714 برابر با ۰/۹۸۵ است.

S4714 تقریبا ۱/۹ میلیارد کیلومتر با ساگیتاریوس فاصله دارد و از S62 به آن نزدیک‌تر است. سرعت این ستاره در نزدیک‌ترین فاصله از سیاهچاله، به ۲۴ هزار کیلومتربرثانیه می‌رسد و در فاصله‌ی دورتری مثل ۲۵۰ میلیارد کیلومتری، از سرعت آن کاسته می‌شود.

به‌گفته‌ی پیسکار، ستاره‌های نوع S می‌توانند در گروه اسکوییزرها قرار بگیرند که در سال ۲۰۰۳ کشف شدند. تال السکاندر و مارک موریس گروه ستاره‌‌های به‌شدت مدارگریز را در اطراف سیاهچاله‌های غول‌آسا دسته‌بندی کرده‌اند. در هر عبور، نیروهای کشندی بخشی از انرژی مداری ستاره را به گرما تبدیل می‌کنند. بدین‌ترتیب، ستاره در درجه‌ی اول درخشش بیشتری پیدا می‌کند و سپس به فروپاشی مداری ستاره منجر می‌شود. پیسکار می‌گوید:

حداقل می‌توان S4711 و S4714 را نامزدهایی برای اسکوییزرها در نظر گرفت. درباره‌ی S4711 اطمینان دارم؛ زیرا عناصر مداری آن منطبق با پیش‌گویی‌هایی تال السکاندر در سال ۲۰۰۳ هستند. از این نظر، می‌توان S4711 را اولین اسکوییزر کشف‌شده در نظر گرفت.

درصورت تأیید فرضیه‌ی مذکور، می‌توان به درک بهتری از تعامل بین سیاهچاله‌ها و ستاره‌ها رسید. برای مثال، اخیرا از ستاره‌ی S2 برای آزمایش فرضیه‌ی نسبیت عام استفاده شده است. کش‌آمدن نور ستاره وقتی به سیاهچاله نزدیک می‌شود و حرکت اقلیدسی مدار آن، نظریه‌ی اینشتین را تأیید می‌کنند. پیسکار اعتقاد دارد:

به‌اندازه‌ی یک دامنه و با سرعتی چهاربرابر بیشتر از S2 به ساگیتاریوس A* نزدیک شده‌ایم؛ درنتیجه، می‌توانیم با ستاره‌هایی مثل S62 و S4711 و S4714 به روابط نسبیتی قوی‌تری پی ببریم.

مقاله‌های مرتبط:

آزمایش‌ها هنوز در مرحله‌ی اثبات به‌سر می‌برند؛ بنابراین، برای رصدهای بیشتر باید منتظر ماند. تلاش برای یافتن ستاره‌های نوع S ادامه خواهد یافت و حتی ممکن است ستاره‌هایی با سرعت بیشتر کشف شوند که مدار آن‌ها در منطقه‌ی اطراف ساگیتاریوس مخفی شده است. تلسکوپ‌های قدرتمندتری مثل ELT که در سال‌های آینده پرتاب خواهند شد، می‌توانند به این پرسش‌ها پاسخ دهند. درنهایت، پیسکار بیان می‌کند:

به‌طور پیوسته پژوهش‌های مرکز کهکشان را ادامه خواهم داد و اطمینان دارم این پژوهش آخرین پژوهش در این زمینه نخواهد بود. محیط پویا و متغیر برای دانشمندان مانند فروشگاه شکلات برای کودکان است.

دسته‌ها
Uncategorized

دانشمندان برای اولین بار روش ویرایش هدفمند DNA در میتوکندری را پیدا کردند


اکثر سلول‌ها بدن ما حاوی دو کتابخانه ژنتیکی هستند که یکی از آن‌ها درون هسته و دومی درون ساختار دیگری به نام «میتوکندری» است و حالا دانشمندان برای اولین بار راهی را کشف کرده‌اند که امکان دستکاری هدفمند و دقیق DNA آن را می‌دهد.

تلاش چندین تیم تحقیقاتی در ایالات متحده آمریکا می‌تواند باعث اصلاح دستورالعمل‌های ساخت سایر ژنوم‌های سلول شود و شرایط مختلف نحوه تامین انرژی بدن را تحت تاثیر قرار دهد. اساس مولکولی این ابزار انقلابی ویرایش ژن یک ماده سمی با نام «DddA» است که توسط باکتری «بورخولدریا سپاسیا» ترشح می‌شود و در زمان رقابت برای دستیابی به منابع، میکروب‌های دیگر را نابود می‌کند.

به گزارش Science Alert، محققان دانشگاه واشنگتن از مدت‌ها قبل در حال کار روی خواص سمی این ماده بوده‌اند و دریافته‌اند که نوکلئیک اسید پایه با نام «سیتوزین» را به نوع دیگری به نام «اوراسیل» که معمولا در RNA پیدا می‌شود، تبدیل می‌کند.

محققان هم اکنون از «آدنوزین دآمیناز» برای مهندسی ژنتیک استفاده می‌کنند که البته تنها می‌توان از آن‌ برای تغییر کد در یک رشته DNA استفاده کرد. برای غلبه بر این محدودیت، یک تیم تحقیقاتی متشکل از پژوهشگران دانشگاه «MIT» و «هاروارد» قابلیت تعویض کد دآمیناز را با فناوری «کریسپر» ترکیب کردند که مستلزم استفاده از یک الگوی RNA برای شناسایی توالی و سپس استفاده از آنزیم‌ها برای جدا کردن رشته‌ها و ایجاد تغییرات در آن‌‌ها است.

چنین اقدامی زمانی که بخواهید رشته‌های دوگانه DNA را درون چیزی مانند هسته ویرایش کنید، چندان سخت نیست اما چنین کاری برای الگوی RNA از طریق غشای برگزیده میتوکندری دشوار محسوب می‌شود. با این حال محققان با استفاده از ویژگی منحصر به فرد DddA می‌توانند در رشته‌های DNA و الگوی RNA تغییر ایجاد کنند. برای بهبود عملکرد DddA از یک ابزار مهندسی قدیمی با نام «TALE» استفاده شده است.

TALE با ترکیب DddA می‌تواند توالی موردنظر را در میتوکندری پیدا کرده و هر سیتوزین را به اوراسیل تبدیل کند. در آزمایشات این تغییر تقریبا در نیمی از زمان‌ها اتفاق افتاد. در حالی که شانس ۵۰ درصدی یک موفق بزرگ محسوب نمی‌شود، پتانسیل بالایی برای تبدیل شدن به یک ابزار مهندسی دقیق دارد.

دسته‌ها
Uncategorized

ستاره‌شناسان برای اولین بار نور برخورد دو سیاهچاله را کشف کردند


برای اولین بار ستاره‌شناسان موفق به رصد نور ناشی از برخورد دو سیاهچاله شدند. این دو سیاهچاله در فاصله‌ی ۷/۵ میلیارد سال نوری و در ماده‌‌ی چرخان و داغ اطراف سیاهچاله‌ای غول‌آسا، با یکدیگر برخورد کرده و ادغام شدند.

به بخش گرداب‌ مانند سیاهچاله، قرص برافزایشی هم گفته می‌شود. قرص برافزایشی دور افق رویداد سیاهچاله می‌چرخد. جاذبه‌ی این نقطه به قدری قدرتمند است که حتی نور هم نمی‌توان از آن فرار کند. به همین دلیل رصد برخورد دو سیاهچاله در نوع خود بی‌سابقه بوده است زیرا در غیاب نور تنها می‌توان با کشف امواج گرانشی، چنین رویدادهایی را تشخیص داد. امواج گرانشی نوسان‌هایی هستند که بر اثر برخورد اجرام سنگین به وجود می‌آیند.

برای اولین بار، آلبرت اینشتین ادغام دو سیاهچاله را پیش‌بینی کرده بود اما فکرش را هم نمی‌کرد امواج گرانشی قابل رصد باشند؛ زیرا این امواج به قدری ضعیف به نظر می‌رسیدند که امکان رصد آن‌ها از زمین به دلیل ارتعاش‌ها و نویزهای زیاد وجود نداشت.

پس از صد سال، معلوم شد حق با اینشتین بوده است؛ اما در سال ۲۰۱۵، یک زوج دستگاه در واشنگتن و لویزیانا اولین امواج گرانشی را کشف کردند: سیگنال‌هایی از ادغام دو سیاهچاله در فاصله‌ی ۱/۳ میلیارد سال نوری. این کشف منجر به گسترش زمینه‌ی جدیدی در علم نجوم شد و جایزه‌ی نوبل فیزیک را برای پژوهشگران آن به ارمغان آورد. نام رصدخانه LIGO (رصدخانه‌ی موج گرانشی تداخل‌سنجی لیزری) است. حالا برای اولین بار، دانشمندان برخورد سیاهچاله‌ای را که LIGO کشف کرده بود با نورهای جدید تطبیق دادند. این کار در گذشته غیرممکن به نظر می‌رسید زیرا سیاهچاله‌ها هیچ نوری را منتشر نمی‌کنند.

به عقیده‌ی پژوهشگرها، وقتی دو سیاهچاله با یکدیگر برخورد کنند، نیروی حاصل از برخورد، سیاهچاله‌ی جدید را به سمت گازهای قرص برافزایشی اطراف سیاهچاله منحرف می‌کند. به گفته‌ی بری مکرنان، ستاره‌شناس مؤسسه‌ی فناوری کالیفرنیا و یکی از اعضای تیم پروژه: «واکنش گاز به این گلوله‌ی پرسرعت منجر به تولید زبانه‌ای درخشان می‌شود که امکان رصد آن با تلسکوپ وجود دارد.»

پژوهشگرها یافته‌های خود را در مجله‌ی Physical Review Letters منتشر کردند. آن‌ها انتظار دارند، زبانه‌ای دیگر از همان سیاهچاله را در طول چند سال آینده ببینند. این زبانه وقتی به وجود می‌آید که سیاهچاله مجددا وارد قرص برافزایشی شود. به گفته‌ی مانسی کاسلیوال، استادیار نجوم کلتک:

با رصد چنین زبانه‌هایی می‌توان به پرسش‌های زیادی درباره‌ی اخترفیزیک و کیهان‌شناسی پاسخ داد. اگر دوباره در این کار موفق شویم و نور ادغام سیاهچاله‌های دیگر را رصد کنیم، می‌توانیم به منشان سیاهچاله‌ها پی‌ ببریم و نکات بیشتری را درباره‌ی آن‌ها بیاموزیم.

LIGO در ایالات‌متحده از دو آشکارساز موج گرانشی تشکیل‌شده است و همتای ایتالیایی آن Virgo، در می ۲۰۱۹، بی‌نظمی‌هایی را در فضا زمان تشخیص دادند. تنها چند روز بعد، تلسکوپ‌های رصدخانه‌ی پالوما در نزدیکی سن دیگو، نور درخشانی را از همان نقطه‌ی کیهان رصد کردند. با بررسی بیشتر پژوهشگران کلتک روی داده‌های آرشیوی متعلق به آن منطقه از آسمان، باز هم نور به درستی تشخیص داده شد. نور درخشان به آرامی و در طول یک ماه ناپدید شد. سیر زمانی و موقعیت پیدایش نور کاملا منطبق با مشاهدات LIGO بودند. به گفته‌ی متیو گراهام، استاد نجوم کلتک و مؤلف ارشد پژوهش:

این سیاهچاله‌ی غول‌آسا سال‌ها قبل از انتشار این نور در تلاطم بوده است. طبق نتایج ما، زبانه احتمالا حاصل ادغام دو سیاهچاله است اما نمی‌توانیم احتمال‌های دیگر را کاملا رد کنیم.»

با این حال پژوهشگرها معتقدند نور دیده‌شده حاصل انفجارهای متداولی است که در قرص برافزایشی سیاهچاله‌های غول‌آسا رخ می‌دهند. به همین دلیل قرص به مدت ۱۵ سال قبل از زبانه کشیدن، نسبتا آرام بوده است. به گفته‌ی کاسلیوال: «سیاهچاله‌های غول‌‌آسای این‌چنینی همیشه زبانه‌هایی را از خود منتشر می‌کنند و اجرام ساکنی نیستند اما زمان‌بندی، اندازه و موقعیت این زبانه چشمگیر بود.»

LIGO چگونه برخورد سیاهچاله‌ها را کشف کرد؟

LIGO و Virgo دارای دو بازوی ۴ کیلومتری هستند. آشکارساز، اشعه‌ی لیزری را پرتاب کرده و آن را به دو قسمت تقسیم می‌کند. یکی از پرتوها به لوله‌ی ۴ کیلومتری فرستاده می‌شود و دیگری در لوله‌ای عمود با لوله‌ی قبلی وارد می‌شود. پرتوها بین آینه‌ها نوسان می‌کنند و نزدیک به تقسیم‌کننده‌ی پرتو همگرا می‌شوند. در چنین شرایطی موج‌های نوری با طول یکسان باز می‌گردند و به گونه‌ای تراز می‌شوند که در آشکارساز یکی می‌شوند.

اما وقتی موجی گرانشی با زمین برخورد می‌کند، فضا زمان را خم می‌کند. به همین دلیل یکی از لوله‌ها طویل‌تر از دیگری است. این اعوجاج انبساطی انقباضی تا زمان عبور موج ادامه پیدا می‌کند. در این شرایط، دو موج نوری با طول یکسان همگرا نمی‌شوند بنابراین یکدیگر را خنثی نمی‌کنند و آشکارساز می‌تواند زبانه‌های نور را ضبط کند.

مقاله‌های مرتبط:

فیزیکدان‌ها با اندازه‌گیری تغییرات نور می‌توانند امواج گرانشی برخوردی به زمین را کشف کنند. رصدخانه‌ها به همین روش، ادغام دو ستاره‌ی نوترونی را در اکتبر ۲۰۱۷ و بلعیده شدن ستاره‌ای نوترونی توسط یک سیاهچاله را در اوت ۲۰۱۹ کشف کردند. به طور کلی رصدخانه‌ها تا کنونی بیش از ۳۰ بار موفق به کشف امواج گرانشی شده‌اند.

به زودی با راه‌اندازی آشکارساز KAGRA (آشکارساز موج گرانشی کامیوکا)، دانشمندان انتظار کشف تعداد بیشتری از امواج گرانشی را دارند. آن‌ها انتظار دارند به کمک KAGRA، LIGO و Virgo به موقعیت دقیق برخوردها با سه برابر دقت برسند. به این ترتیب تلسکوپ‌ها به راحتی می‌توانند برخوردهای عامل امواج گرانشی را تأیید کنند و نور حاصل از آن‌ها را رصد کنند.

به گفته‌ی ویک کالوگرا، اخترفیزیکدان دانشگاه شمال غرب و LIGO، در نهایت می‌توان به شبکه‌ای جهانی دست یافت که قادر به کشف ۱۰۰ برخورد سالانه است. هرچقدر شبکه‌ی جهانی امواج گرانشی، تعداد بیشتری از برخوردها را با دقت بالاتری ثبت کند، دانشمندان به نکات بیشتری درباره‌ی ماهیت ادغام‌های غول‌آسا پی می‌برند.

دسته‌ها
Uncategorized

اخترشناسان نخستین‌بار انفجار رادیویی سریع با الگویی منظم کشف کردند


انفجار سریع رادیویی یا FRB (مخفف Fast Radio Burst) نوعی پالس رادیویی با منشأ کیهانی است که بشر به‌تازگی به وجود آن پی برده و ماهیتش هنوز به‌درستی درک نشده است. FRBها که اولین‌بار در سال ۲۰۰۷ کشف شدند، می‌توانند تنها در چند میلی‌ثانیه انرژی بیشتری از آنچه منتشر کنند که خورشید در یک قرن تولید می‌کند.

دانشمندان مؤسسه‌ی تکنولوژی ماساچوست (MIT) توانسته‌اند اولین‌بار نوعی از این تابش الکترومغناطیسی را با الگوی منظم رصد کنند. منشأ این امواج که ۵۰۰ میلیون سال نوری با زمین فاصله دارد، چهار روز انفجارهای به‌ظاهر نامنظم تولید می‌کند و پس از دوازده روز خاموشی، دوباره چهار روز این روند تکرار می‌شود. الگوی یادشده در طول ۵۰۰ روز مطالعه‌ی دانشمندان پیوسته ادامه داشته است. این سیگنال‌های غیرطبیعی به‌کمک رادیوتلسکوپ کانادایی CHIME رصد شده‌اند.

معمای انفجارهای سریع رادیویی در سال ۲۰۱۶ با کشف اولین FRB تکرارشونده پیچیده‌تر شد. هنگامی‌که دانشمندان با پدیده‌ی کیهانی تکرارشونده‌ای مواجه می‌شوند، معمولا منشأ آن را به گردش اجرام ربط می‌دهند. برای مثال، پالسارها که امواج رادیویی از قطب‌های خود ساطع می‌کنند و به فانوس‌‌های کیهانی مشهورند، به‌دلیل گردش سریع ستاره‌های نوتورنی به دور خود به‌وجود می‌آیند. این در حالی است که الگوی منظم یا نامنظم انفجارهای سریع رادیویی را نمی‌توان به گردش نسبت داد.

دانگلی زی، اخترشناس دانشگاه تورنتو در‌این‌باره می‌گوید:

مقیاس زمانی این انفجارها خیلی شگفت‌انگیز است. پیش‌از‌این، تصور می‌شد منشأ این امواج چرخش ستاره‌های نوترونی باشد؛ بنابراین، پالس‌هایی با دوره‌ی تناوب ثانیه‌ای یا کمتر انتظار می‌رفت. تناوب هفته‌ای در تئوری‌های پیشین به‌ندرت پیش‌بینی شده بود.

اینکه چه چیزی باعث ایجاد این انفجارهای رادیویی سریع به‌صورت ریتمیک شده، هنوز مشخص نیست؛ اما دانشمندان امیدوار هستند مطالعه‌ی بیشتر این کشف جدید بتواند پرده از اسرار FRBها بردارد.

دسته‌ها
Uncategorized

دانشمندان به ارتباط جدیدی میان چاقی و کیفیت پایین خواب دست پیدا کردند


تا به امروز بسیاری از دانشمندان به این موضوع اشاره کرده بودند که کیفیت پایین خواب و کم خوابی می‌تواند باعث چاقی افراد شود، اما تحقیق جدیدی در ایالات متحده آمریکا که روی کرم صورت گرفته نشان می‌دهد این ارتباط می‌تواند برعکس باشد و چاقی باعث کاهش کیفیت خواب شود.

این تحقیق در دانشکده پزشکی پرلمان دانشگاه پنسیلوانیا و دانشگاه نوادا در رینو صورت گرفته و یکی از نویسندگان آن، «الکساندر ون در لیندن» در رابطه با آن اعلام کرده:

«ما می‌خواستیم بدانیم که خواب واقعا چه کاری انجام می‌دهد. خواب کوتاه و سایر بیماری‌های مزمن مانند دیابت با یکدیگر در ارتباط هستند، اما نحوه ارتباط آن‌‌ها کاملا مشخص نیست. این احتمال وجود دارد که خواب کم و کوتاه باعث چاقی ‌شود یا اینکه برعکس باشد و چاقی، دلیل بی‌نظمی در خواب باشد.»

هدف اصلی این تحقیق، بررسی سیستم‌های متابولیک تنظیم خواب، خارج از مغز و سیستم عصبی مرکزی بود. فرضیه تحقیق این بود که خواب در نگهداری انرژی یک یک ارگانیسم نقش دارد و اختلال در این مکانیزم در افراد چاق است که می‌تواند کیفیت خواب را کاهش دهد. برای بررسی این فرضیه، محققان از کرم الگانس به عنوان مدل استفاده کردند. این ارگانیسم اغلب برای علم خواب مورد استفاده قرار می‌گیرد چرا که محققان دقیقا می‌دانند که کدام یک از نورون‌های آن برای تنظیم خواب فعال و غیرفعال می‌شوند.

چاقی

پس از چندین بار آزمایش، محققان به این موضوع پی بردند که کرم‌ها نمی‌توانند به علت اختلال توسط سیگنال‌های ذخیره چربی و نورون‌های خواب، با کیفیت مناسب بخوابند. یکی از نویسندگان این تحقیق، «دیوید ریزن» پس از مشاهده این موضوع پیشنهاد داد که انسان‌های چاق که با مشکل بی‌نظمی در خواب مواجه هستند نیز شاید با چنین موضوعی دست و پنجه نرم می‌کنند و در حقیقت از مشکل اختلال در سیگنال‌های سلول‌های چربی و سلول‌های مغز که خواب را کنترل می‌کنند، رنج می‌برند. بنابراین چاقی بیش از حد باعث اختلالات گسترده در خواب می‌شود.

در نتیجه ‌این تحقیق آمده که به احتمال زیاد خواب توسط ارتباط پیچیده‌ای میان نیاز ارگانیسم به انرژی، نحوه پاسخگویی سلول‌های چربی ذخیره شده به این نیاز انرژی و فرایندهای نورون‌ها،  تنظیم می‌شود. ریزن در این زمینه اعلام کرده:

«ما فکر می‌کنیم که خواب عملکردی از بدن است که سعی می‌کند زمانی که سطح انرژی در حال کاهش است، آن را ذخیره کند. یافته‌های ما نشان می‌دهد که اگر روزی فعالیت‌های سریعی داشته باشید، احتمالا به علت تخلیه انرژی، بیشتر از روزهای دیگر احساس خواب آلودگی کنید.»