دسته‌ها
Uncategorized

ناسا روش جدیدی را برای فرود ایمن روی ماه ابداع کرد


ناسا یک سیستم کاملا جدید ساخته است که می‌تواند فرود روی ماه و مریخ را بسیار کم خطرتر کند و قصد دارد آن را برای یکی از مأموریت‌های آینده خود آزمایش کند. پروژه تکامل قابلیت‌های یکپارچه و فرود ایمن ناسا (SPLICE) قصد دارد با ترکیب مجموعه‌ای از حسگرهای لیزری، دوربین، کامپیوتری با سرعت بالا و برخی الگوریتم‌های پیچیده، ایمنی در فرود را بهبود ببخشد که همه آن‌ها، می‌توانند نیاز به خلبان انسانی را برطرف کنند.

ران سوستاریچ، مدیر این پروژه در بیانیه ناسا گفت: «آنچه ما در حال ساختن آن هستیم، سیستم فرود کامل است كه برای مأموریت‌های آینده آرتمیس به ماه مورد استفاده قرار خواهد گرفت و می‌تواند برای مأموریت‌های مریخ نیز به‌کار گرفته شود. کار ما این است که اجزای جداگانه را کنار هم قرار دهیم و اطمینان حاصل کنیم که به‌عنوان یک سیستم عملکردی درست کار می‌کند.»

این سیستم می‌تواند به کاوشگرها اجازه دهد تا دامنه بسیار گسترده‌تری از مکان‌ها، از جمله نزدیک تخته سنگ‌ها یا چاله‌ها را لمس کنند. همچنین می‌تواند مناطق امنی را که اندازه‌ای برابر با نیمی ‌از یک زمین فوتبال دارند، شناسایی کند. برای درک بهتر این مسئله، لازم است بدانید «آپولو ۱۱» دارای یک منطقه فرود تقریبا ۱۷ و ۵ کیلومتری از دو طرف بود. این محاسبات مربوط به سال ۱۹۶۸ است.

جایگاه فرود آپولو ۱۱

تصویری از منطقه‌ای که آپولو 11 قرار بود روی ماه فرود آید در مقایسه بامنطقه فرودی که فضاپیمای آرتمیس در سال ۲۰۲۴ خواهد داشت

این سیستم برای تعیین مکانی که در آن قرار دارد، اطلاعات به‌دست آمده از اسکنرهای سطح زیرین خود را با پایگاه داده‌ای از نشانه‌های شناخته شده، مقایسه می‌کند. چهار کیلومتر بالاتر از سطح فرود، لیزر سه پرتویی سیستم، ایمن‌ترین محل فرود را شناسایی می‌کند. ناسا امیدوار است که این سیستم بتواند به‌عنوان بخشی از برنامه آرتمیس که از اوایل سال ۲۰۲۴ اجرا خواهد شد، امکان فرود اولین زن روی کره ماه را فراهم کند.

مقاله‌های مرتبط:

آژانس قصد دارد، ابتدا این سیستم را در حین پرواز با موشک «نیوشپرد بلو ارجین» طی یکی از مأموریت‌های آینده خود آزمایش کند. زمان انجام این مأموریت مشخص نیست. در این آزمایش‌ها، SPLICE به‌جای جست‌وجوی مکانی امن برای فرود روی ماه، به‌دنبال مکانی مناسب برای فرود موشک نیوشپرد روی زمین خواهد بود. برای تحقق کامل این سیستم، ناسا راه زیادی در پیش دارد.

جان کارسون، مدیر ادغام فنی برای فرود دقیق ناسا، در بیانیه گفت: «فرود ایمن و دقیق بر کرات دیگر هنوز هم با چالش‌های بسیاری رو‌به‌رو است.» وی افزود: «هنوز هیچ فناوری تجاری وجود ندارد که بتوانیم برای این کار تهیه کنیم، ازاین‌رو تمام مأموریت‌های آینده می‌تواند از این قابلیت فرود دقیق استفاده کنند.»

دسته‌ها
Uncategorized

ماه‌نورد رباتیک ناسا سال آینده برای کشف آب به قمر زمین می‌رود


ناسا دانشگاه «کارنگی ملون» و شرکت Astrobotic را مأمور ساخت یک ماه نورد خودران برای جستجوی آب در قمر زمین کرد. این ماه نورد که MoonRanger نام دارد، سال آینده میلادی برای کشف یخ و غارها به ماه خواهد رفت.

ناسا با برنامه «آرتمیس» قصد دارد سال ۲۰۲۴ فضانوردان را به ماه ارسال کرده و یک پایگاه همیشگی در آن احداث کند. برای دستیابی به این هدف باید سطح قمر زمین برای کشف منابع حیاتی از جمله یخ مطالعه شود. از آنجا که مطالعه سطح ماه توسط فضانوردان شدنی نیست، ناسا قصد دارد این وظیفه را بر عهده ربات‌ها بگذارد.

ماه نورد MoonRanger ابعادی برابر با یک چمدان و در حدود یک کیلوگرم وزن خواهد داشت و با سرعت بالا نقشه‌ای سه بعدی و دقیق از سطح قمر زمین تهیه خواهد کرد. این ربات آنقدر کوچک است که توانایی ارسال مستقیم سیگنال‌های رادیویی به زمین را ندارد، به همین دلیل به طور مستقل به جمع‌آوری داده‌ها پرداخته و بعد آن‌ها را روی ماه نشین Astrobotic آپلود می‌کند. این ماه نشین سپس داده‌ها را به زمین مخابره خواهد کرد.

«John Thornton»، مدیرعامل شرکت Astrobotic در مورد برگزیده شدن این شرکت توسط ناسا برای مأموریت ارسال ربات به ماه گفت: «برگزیده شدن توسط ناسا برای توسعه MoonRanger برای مأموریت ماه باری دیگر نشان داد که Astrobotic شرکت پیشرو در تدارکات مأموریت‌های وابسته به ماه است. ماه نشین و ماه نورد ما به گونه‌ای طراحی شده‌اند تا مشتریان ما را به ماه رسانده و به آن‌ها اجازه انجام فعالیت‌های معنی دار و کم هزینه علمی، اکتشافی و تجاری را می‌دهند.»

دسته‌ها
Uncategorized

ناسا تاریخ جدید پرتاب تلسکوپ فضایی جیمز وب را اعلام کرد؛ ۹ آبان ۱۴۰۰


ناسا یک‌بار دیگر عمدتا به‌دلیل اختلالات ناشی از دنیاگیری کووید ۱۹، پرتاب تلسکوپ قدرتمند جدید جیمز وب را به تعویق انداخت. این رصدخانه‌ی فضایی پیش‌تر قرار بود در مارس ۲۰۲۱ (اسفند ۹۹ یا فروردین ۱۴۰۰) پرتاب شود؛ اما ناسا اکنون ارسال تلسکوپ پرچم‌دار بعدی‌اش را به ۳۱ اکتبر ۲۰۲۱ (۹ آبان ۱۴۰۰) موکول کرده است.

دیوان محاسبات آمریکا (GAO) پیش‌تر این تأخیر را پیش‌بینی کرده بود. ناسا نیز پس از آنکه بازبینی گسترده‌ای به‌منظور بررسی امکان‌پذیری دستیابی به زمان‌بندی مارس ۲۰۲۱ انجام داد، به تاریخ جدید رسید. این سازمان تأخیر تقریبا هشت‌ماهه را به فاصله‌گذاری اجتماعی و دیگر اقدامات پیشگیرانه‌ای نسبت می‌دهد که به‌منظور حفاظت از کارکنانش دربرابر ویروس کرونا به‌ناچار اعمال کرد. توماس زوربوچن، نائب‌رئیس واحد مأموریت‌های علمی در ناسا درجریان کنفرانسی مطبوعاتی گفت بخش عمده‌ی تأثیرات ناشی از نبود افراد در محل کار است.

بااین‌حال، ویروس کرونا به‌تنهایی مقصر نیست. به‌لطف چالش‌هایی که نورثروپ گرومن، پیمانکار اصلی در مسیر مونتاژ تلسکوپ و انجام آزمایش‌ها تجربه کرد، دو ماه اضافی به برنامه افزوده شد. نورثروپ گرومن پیش‌تر درجریان ساخت تلسکوپ ناسا با مشکلات فنی متعددی مواجه شده؛ ازجمله شل‌شدن واشر و پیچ‌ها حین آزمایش‌ها و همچنین پارگی‌های تصادفی در محافظ خورشیدی نازک فضاپیما که به‌منظور محافظت از تلسکوپ دربرابر حرارت شدید خورشید طراحی شده است. ناسا سپس محض احتیاط درصورت وقوع دیگر مشکلات غیرمنتظره از اکنون تا پرتاب، دو ماه بیشتر به زمان‌بندی افزود.

تلسکوپ فضایی جیمز وب یا JWST در مسیر طولانی ساخت با فراز و نشیب‌های بسیار دست‌وپنجه نرم کرده است. این رصدخانه که ایده‌ی ساختش ابتدا در دهه‌ی ۱۹۹۰ شکل گرفت، پیش‌بینی می‌شد بین یک تا ۳/۵ میلیارد دلار هزینه دربرداشته باشد و بین سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۱۱ نیز پرتاب شود. از آن زمان تاکنون، هزینه پروژه به‌نحو سرسام‌آور افزایش یافته و پرتاب نیز مکررا به تعویق افتاده است.

در سال ۲۰۱۱، کنگره‌ی آمریکا با تغییر برنامه‌ی کل پروژه، سقف هزینه‌ی ساخت آن را ۸ میلیارد دلار و تاریخ پرتاب را سال ۲۰۱۸ تعیین کرد: اما ناسا در سال ۲۰۱۸ پروژه را یک‌بار دیگر به تعویق انداخت و اعلام کرد که ۸/۸ میلیارد دلار برای ساخت تلسکوپ نیاز است. این سازمان همچنین هزینه‌ی کل مأموریت شامل هزینه‌ی راه‌اندازی  تلسکوپ در فضا را ۹/۶۶ میلیارد دلار دانست. ناسا در همان سال، تاریخ مارس ۲۰۲۱ را برای پرتاب جیمز وب تعیین کرد.

سازمان فضایی آمریکا حتی با وجود تأخیر تازه انتظار ندارد بودجه‌ی یادشده بیش‌ازپیش افزایش یابد. گرگوری رابینسون، مدیر برنامه‌ی جیمز وب درجریان گفتگویی خبری گفت «برپایه‌ی پیش‌بینی‌های کنونی انتظار می‌رود که فعالیت‌های باقی‌مانده‌ی برنامه بدون نیاز به بودجه‌ی اضافی در بازه‌ی زمانی تازه به پایان رسد. ما از بودجه‌ی موجود برنامه استفاده می‌کنیم تا از سقف ۸/۸ میلیارد دلاری هزینه‌ی ساخت فراتر نرویم.»

مقاله‌های مرتبط:

ناسا می‌گوید هم‌اکنون با آریان‌اسپیس، شرکت پرتابگر جیمز وب درباره‌ی تأخیر تازه صحبت کرده است. این شرکت ادعا می‌کند که آریان ۵، راکت درنظرگرفته‌شده تا هالووین بعدی (۳۱ اکتبر) برای فرستادن تلسکوپ به فضا آماده خواهد شد. ناسا نیز به تاریخ جدید ۳۱ اکتبر پایبند می‌ماند. به‌گفته‌ی رابینسون «ما انتظار نداریم از ۳۱ اکتبر فراتر رویم و اطمینان بالایی به این تاریخ داریم.»

وقتی جیمز وب پرتاب شود، به قدرتمندترین تلسکوپ فضایی ساخته‌شده تاکنون تبدیل خواهد شد که می‌تواند با سفر در زمان به تاریخ شکل‌گیری جهان در ۱۳/۸ میلیارد سال پیش نگاه بیاندازد. این تلسکوپ مجهز به آینه‌ای بسیار بزرگ با روکش طلا و قطر ۶/۵ متر است که نور را از نواحی دوردست کیهان جذب خواهد کرد.

دسته‌ها
Uncategorized

فضاپیمای ناسا برای اکتشاف 16 Psyche طراحی شد؛ سیارکی ارزشمندتر از کل اقتصاد جهانی


ناسا ساخت یک فضاپیما برای بررسی سیارک غنی از فلز با نام «16 Psyche» را آغاز می‌کند. ارزش این سیارک بیش از ۱۰ هزار کوادریلیون دلار تخمین زده می‌شود.

در این سیارک فلزهای باارزش زیادی وجود دارد و هر فردی که بتواند آن‌ را به زمین برگرداند، میلیاردر می‌شود. بر اساس گزارش Daily Mail، ناسا طراحی این کاوشگر را به پایان رسانده و شروع به تولید آن می‌کند. این فضاپیما با استفاده از راکت «فالکون هوی» اسپیس ایکس در مرداد/شهریور ۱۴۰۱ به سمت فضا پرتاب می‌شود.

ماموریت ناسا هزینه‌ای برابر با ۱۱۷ میلیون دلار دارد. طراحی این فضاپیما اخیرا تاییدیه دریافت کرده و ناسا هم اکنون می‌تواند تولید آن را آغاز کند. به گفته این سازمان فضایی، 16 Psyche مشابه با هسته زمین بوده و سرشار از آهن و نیکل است. فضاپیمای ناسا از مریخ فراتر می‌رود تا به کمربند سیارک‌ها در میان سیاره سرخ و  مشتری برسد.

سیارک

به گفته ناسا، فضاپیمای این سازمان از مغناطیس سنج برای اندازه‌گیری میدان مغناطیسی استفاده خواهد کرد و یک دوربین چند طیفی از سطح آن عکس می‌گیرد. در این ماموریت درباره ترکیب و توپوگرافی این سنگ فلزی اطلاعات جمع‌آوری می‌شود تا به درک بهتری از هسته سیاره‌ها دست پیدا کنیم.

سیارک 16 Psyche برای اولین بار در سال ۱۸۵۲ کشف شد و به اعتقاد دانشمندان، بقایای یک برخورد سیاره‌ای در زمان شکل‌گیری منظومه شمسی است. کاوشکر ناسا روی سطح 16 Psyche فرود نمی‌آید و از اطراف آن اطلاعات جمع آوری خواهد کرد.

به گفته محققان تنها ارزش آهن موجود در آن به ۱۰ هزار کوادریلیون می‌رسد و در صورتی که بتوان منابع آن را به زمین منتقل کرد، اقتصاد جهانی نابود می‌شود. این سیارک حاوی طلا، پلاتینیوم و مس است، البته ماموریت ناسا ارزش علمی و نه تجاری دارد.

ناسا اعلام کرده که ساخت و آزمایش این فضاپیما از بهمن ۱۳۹۹ آغاز می‌شود و تمام تجهیزات باید تا فروردین ۱۴۰۰ به اتاق تمیز اصلی آزمایشگاه پیش‌رانش جت برسند.

دسته‌ها
Uncategorized

ویرجین گلکتیک سفرهای خصوصی به ایستگاه فضایی بین المللی را برای ناسا سازماندهی خواهد کرد


ویرجین گلکتیک (Virgin Galactic)، شرکت گردشگری فضایی ریچارد برانسون، هماهنگی سفرهای فضانوردان خصوصی به ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) را برای ناسا آغاز خواهد کرد. این همکاری تازه با هدف افزایش استفاده‌ی تجاری از پایگاه مداری سازمان فضایی آمریکا انجام می‌شود.

ویرجین گلکتیک به‌لطف توافق‌نامه‌ی قانونی فضایی با ناسا، وظیفه دارد برنامه‌ای جدید برای آمادگی فضانوردان مداری خصوصی طراحی کند. این یعنی شرکت‌ها یا سازمان‌هایی را پیدا کند که به هر دلیل به فرستادن انسان به ایستگاه فضایی علاقه دارند و سپس وسیله‌ی حمل‌ونقل مناسب برای رساندن آن‌ها به مدار را نیز تهیه کند. همچنین، ویرجین گلکتیک برای موفقیت در این سفرها، مسئول هماهنگی منابع لازم هم در فضا و هم روی زمین خواهد بود.

همکاری جدید ناسا و ویرجین گلکتیک به مأموریت شرکت اسپیس اندونچرز (Space Adventures) در تدارک سفرهای فضایی برای گردشگران ثروتمند شباهت دارد. بااین‌حال، ویرجین گلکتیک می‌گوید فراتر از افرادی که صرفا خواهان سفر تفریحی به فضا هستند، به‌دنبال طیف گسترده‌ای از مشتریان است. به‌گفته‌ی جورج وایت‌سایدز، مدیرعامل ویرجین گلکتیک، افراد از سرتاسر جهان می‌توانند ازطریق برنامه‌ی جدید این شرکت پرواز کنند. وی به خبرگزاری ورج گفت «این [مأموریت] صرفا برای گردشگران فضایی و خصوصی بالقوه نیست؛ بلکه می‌تواند برای پژوهشگران یا حتی پژوهشگران دولتی نیز باشد.»

این تمرکز جدید بر پرواز فضایی مداری ممکن است برای ویرجین گلکتیک عجیب به‌نظر آید؛ شرکتی که در طول یک‌ونیم دهه‌ی گذشته، تمرکزش را عمدتا به پروازهای فضایی زیرمداری معطوف کرده است. کسب‌وکار اصلی ویرجین گلکتیک حول محور ارسال مشتریان تجاری به لبه‌ی فضا و بازگرداندن آن‌ها به زمین سوار بر هواپیمای فضایی این شرکت به‌نام وی‌اس‌اس یونیتی (VSS Unity) می‌چرخد. این وسیله‌ی نقلیه‌ی مسافربری به‌نحوی طراحی شده است که پس از استقرار زیر بال‌های هواگردی بزرگ‌تر به میانه‌ی آسمان حمل شود و سپس با اتکا به موتور راکتی خود به ارتفاع بالاتر صعود کند. هواپیما تا ارتفاع تقریبا ۸۰ کیلومتری بالا می‌رود و پیش از آنکه به‌سمت زمین گلاید کند و روی باند فرودگاه بنشیند، تجربه‌ای کوتاه از چشم‌انداز فضا و بی‌وزنی را به مسافرانش می‌دهد.

ویرجین گلکتیک هنوز عملیات‌های تجاری کسب‌وکار گردشگری فضایی خود را آغاز نکرده و تاکنون تنها پنج نفر را در دو پرواز آزمایشی جداگانه به فضا فرستاده است. بااین‌حال، شرکت استدلال می‌کند تجربه‌اش تا امروز، آن‌ها را شایسته‌ی اجرای این نوع برنامه برای ناسا می‌کند. علاوه‌بر‌این، اغلب افراد شاغل در ویرجین گلکتیک پیش‌تر تجربه‌ی حضور در برنامه‌های پرواز فضایی انسانی در ناسا را دارند. مایک موزس، مدیرکل ویرجین گلکتیک، سابقه‌ی مدیریت در برنامه‌ی شاتل فضایی را دارد. او به ورج می‌گوید: «این [برنامه] قطعا نسخه‌ای کوچک‌شده و اندکی ساده‌ترشده است. مأموریت چندین روز طول نخواهد کشید؛ اما فلسفه و اساس کار تا حد زیادی یکسان است.»

هواپیمای فضایی وی اس اس یونیتی

هواپیمای فضایی ویرجین گلکتیک

ویرجین گلکتیک در حال توسعه‌ی برنامه‌ی آموزش فضانوردی برای مشتریانی است که در آینده با هواپیمای فضایی این شرکت از فرودگاه اسپیس‌پورت آمریکا در نیومکزیکو پرواز خواهند کرد. ویرجین گلکتیک ازطریق توافق‌نامه‌ی جدید، تجربه‌اش را به‌کار می‌گیرد و برنامه‌ی آموزشی دیگری برای مشتریان بالقوه‌ی ناسا طراحی می‌کند. بااین‌حال، این برنامه مخصوص آماده‌سازی افراد برای مدار و چگونگی استفاده از ایستگاه فضایی خواهد بود.

برنامه‌ی آموزشی جدید می‌تواند شامل پرواز با هواپیمای فضایی ویرجین گلکتیک و فراهم‌کردن تجربه‌ای مختصر از فضا و بی‌وزنی برای مشتریان پیش از سفر به مدار و اقامت طولانی‌تر باشد. همچنین، هواپیمای فضایی این شرکت حین صعود به فضا همانند پرتاب راکت‌ها به مدار فشار گرانشی اضافی به مسافران وارد می‌کند. به‌نقل از شرکت، تجربه‌ی مستقیم این وضعیت می‌تواند برای آموزش نیز ارزشمند باشد. ویرجین گلکتیک می‌گوید فضانوردان آتی به‌منظور آمادگی برای سفرهایشان از برخی تأسیسات این شرکت در اسپیس‌پورت آمریکا در نیومکزیکو نیز استفاده خواهند کرد.

ناسا می‌گوید درنهایت برنامه‌ی طراحی‌شده به‌دست ویرجین گلکتیک را بازبینی خواهد کرد. این سازمان بیان می‌کند: «با این توافق‌نامه، ناسا امکان‌پذیری برنامه‌ی ویرجین گلکتیک برای توسعه‌ی برنامه‌ی آمادگی فضانورد مداری خصوصی را ارزیابی خواهد کرد تا فرصت مأموریت‌های انسانی خصوصی به ایستگاه فضایی بین‌المللی را فراهم کند.»

خبر همکاری ناسا و ویرجین گلکتیک پس‌از‌آن منتشر می‌شود که جیم برایدنستاین، مدیر ناسا، نیز اعلام کرد قصد دارد فضانوردان این سازمان را با وسایل نقلیه‌ی زیرمداری نظیر هواپیمای فضایی ویرجین گلکتیک و فضاپیمای بلو ارجین به‌پرواز درآورد. برایدنستاین جزئیات چندانی درباره‌ی این طرح بازگو نکرد و وعده‌ی انتشار جزئیات بیشتر را در این هفته داد.

مقاله‌های مرتبط:

همکاری جدید بدان‌معنا است که ویرجین گلکتیک نقش تازه‌ای به‌عنوان واسطه‌گر ایفا و برای فراهم‌کردن امکان انجام پروازها، مشتری و منابع و حمل‌ونقل را تهیه خواهد کرد. درحال‌حاضر، این شرکت برای فرستادن انسان به مدار، تعداد انگشت‌شماری گزینه‌ی حمل‌ونقل جدید دراختیار دارد. کپسول کرو دراگون اسپیس‌ایکس به‌تازگی دو مسافرش را به ایستگاه فضایی حمل کرد و احتمالا تا پیش از پایان تابستان، پروازهای منظم به مدار را آغاز خواهد کرد. بوئینگ نیز برای فرستادن انسان به مدار، در حال تکمیل ساخت کپسول مسافربری خود به‌نام سی‌اس‌تی ۱۰۰ استارلاینر است؛ هرچند این فضاپیما احتمالا در بهترین وضع، یک سال دیگر نخستین مسافرانش را به فضا خواهد برد. هر صندلی در کپسول دراگون اندکی کمتر از ۶۰ میلیون دلار قیمت دارد؛ درحالی‌که بوئینگ برای هر صندلی استارلاینر تقریبا ۹۰ میلیون دلار از مشتریان می‌گیرد.

درهمین‌حال، گزینه‌ی سوم غیرآمریکایی دیگری نیز برای حمل انسان به مدار وجود دارد: کپسول روسی سایوز که نزدیک به یک دهه‌ی گذشته، تنها وسیله‌ی حمل‌و‌نقل فضایی برای ارسال فضانوردان به ایستگاه فضایی بین‌المللی بوده است. هرچند این وسایل نقلیه، تنها سه گزینه‌ی دردسترس برای رساندن انسان به فضا هستند، ویرجین گلکتیک هنوز درباره‌ی ترجیح خود در انتخاب آن‌ها اظهارنظر نکرده است.

همکاری جدید ناسا با ویرجین گلکتیک هدف بزرگ‌تر این سازمان در فراهم‌کردن امکان پیگیری فرصت‌های تجاری بیشتر را در ایستگاه فضایی بین‌المللی تأمین می‌کند. پایگاه مداری ده‌ها سال عمدتا مکانی برای پژوهش‌های دولتی و دانشگاهی بوده است؛ اما ناسا ابتدای امسال اعلام کرد به شرکت‌ها اجازه خواهد داد برای اهداف تجاری نظیر ساخت تبلیغات یا فیلم سینمایی به ISS دسترسی پیدا کنند. تاکنون، شرکتی به‌نام آکسیوم با هدف ساخت ایستگاه فضایی خصوصی اعلام کرده است قصد دارد تا انتهای سال جاری، دو نماینده‌اش را با کپسول کرو دراگون به ایستگاه فضایی بفرستد.

دسته‌ها
Uncategorized

پرتاب موفق فضانوردان ناسا با کپسول سرنشین دار کرو دراگون [تماشا کنید]


«اسپیس اکس» دقایقی قبل برای نخستین بار کپسول کرو دراگون را با دو سرنشین به سمت ایستگاه فضایی پرتاب کرد تا آمریکا پس از ۹ سال بار دیگر شاهد ارسال فضانوردان به سوی ایستگاه بین المللی باشد.

پرتاب موفقیت آمیز کپسول «کرو دراگون» برای ناسا و اسپیس اکس اهمیت بسیار زیادی دارد چرا که فضانوردان آمریکایی پس از بازنشستگی شاتل به سایوزهای روسی متکی شده بودند. علاوه بر این کمپانی تحت نظر ماسک به نخستین شرکت خصوصی دنیا تبدیل شد که پرتاب سرنشین دار صورت داده و قبلا تنها دولت های آمریکا، روسیه و چین به این دستاورد نائل شده بودند.

این شرکت قرار بود بامداد پنجشنبه نخستین پرتاب سرنشین دار را خود را انجام دهد اما شرایط جوی باعث شد دقایقی مانده به پرتاب، ماموریت لغو شد. ناسا با بررسی شرایط جوی ساعت ۱۱:۵۳ دقیقه امشب را به عنوان دومین پنجره پرتاب انتخاب کرد. فضانوردانی که طی این ماموریت روانه ایستگاه فضایی بین المللی شدند «باب بنکن» و «داگلاس هارلی» هستند که سابقه سفر فضایی و پیاده روی در ایستگاه بین المللی را دارند. جالب اینجاست همسران هر دوی آنها نیز سابقه سفر فضایی را در کارنامه دارند.

«جیم برندستاین»، رییس ناسا ساعاتی قبل از پرتاب از احتمال ۵۰ درصدی لغو پروژه خبر داده بود با این حال وی تاکید کرد که همه چیز طبق برنامه پیش خواهد رفت. حدود ۲ ساعت پیش از لحظه موعود، بارش باران در ایستگاه و میزان بار الکتریکی سطحی ابرها احتمال لغو پروژه را به حداکثر رساند اما پس از آن شرایط جوی به حالت مطلوب برگشت.

این ماموریت نود و سومین پرتاب راکت های خانواده فالکون است اما برای نخستین بار در این موشک ها از بوستر B1058 استفاده شده است. هرچند کپسول مذکور قابلیت فرود نرم را دارد اما حین بازگشت به زمین همچون ماموریت آپولو با کمک چتر نجات در اقیانوس فرود خواهد آمد. فضانوردان قرار است پرچمی را که ۹ سال قبل سرنشینان شاتل در ایستگاه فضایی به امانت گذاشته بودند، با خود به زمین برگرداند.

پرتاب موفق راکت های چند بار مصرف و ارسال محموله به فضا اگرچه موفقیت هایی ارزشمند برای «اسپیس اکس» به شمار می روند اما همگی پله هایی برای رسیدن به هدف نهایی یعنی انجام پرتاب های سرنشین دار و فتح ماه و مریخ هستند. کپسول کرو دراگون نخستین بار ۱۱ اسفند ماه سال گذشته از «مرکز فضایی کندی» با موفقیت به فضا پرتاب شد اما در آن ماموریت به جای سرنشین واقعی یک ماکت مسافر آن بود.

دسته‌ها
Uncategorized

اسپیس ایکس، بلو ارجین و داینتیکس؛ شرکت‌های برگزیده ناسا برای ساخت سطح‌نشین قمری


ناسا برای طراحی و ساخت سه سامانه‌ی فرود قمری که بتوانند انسان‌ها را به سطح ماه بفرستند، شرکت‌های اسپیس‌ایکس، بلو ارجین و داینتیکس را انتخاب کرد. این سه شرکت در طول یک سال آینده روی طراحی‌های خود کار خواهند کرد و درنهایت، ناسا برای ارسال نخستین زن و مرد بعدی به سطح ماه یکی از سه سطح‌نشین را انتخاب خواهد کرد.

این سه سطح‌نشین، قطعات حیاتی برنامه‌ی آرتمیس ناسا برای بازگرداندن انسان به ماه تا سال ۲۰۲۴ محسوب می‌شوند. سال گذشته، مایک پنس معاون رئیس‌جمهور آمریکا، ضرب‌العجل ۲۰۲۴ را برای بازگشت به ماه تعیین کرد و از آن زمان تاکنون، ناسا به‌سختی درتلاش برای تحقق این هدف بوده است. سازمان فضایی آمریکا درطول یک دهه‌ی گذشته درحال ساخت راکت غول‌پیکر اسپیس لانچ سیستم (SLS) و کپسول مسافربری اوراین بوده است تا به‌وسیله‌ی آن‌ها، فضانوردانش را به اعماق فضا بفرستد؛ اما بزرگ‌ترین بخش ازقلم‌افتاده دراین‌میان، ماژول سطح‌نشین برای رساندن فضانوردان به سطح ماه است.

اکنون ناسا برای ساخت سطح‌نشین قمری با سه شرکت رقیب، قرارداد همکاری امضا کرده است. قراردادها به مجموع ارزش ۹۶۷ میلیون دلار، به‌مدت ۱۰ ماه پابرجا خواهند بود تا شرکت‌ها طراحی‌هایشان را اصلاح کنند. فوریه‌ی سال آینده، ناسا تصمیم خواهد گرفت که کدام شرکت‌ها مأموریت‌های آزمایشی را انجام خواهند داد و درنهایت سطح‌نشین‌هایشان را به درون فضا خواهد فرستاد. ناسا سپس راکت‌های لازم برای رساندن سطح‌نشین‌ها به ماه را نیز تهیه خواهد کرد.

سطح نشین بلو ارجین / Blue Origin Landerتصویر هنری از سطح‌نشین بلو ارجین

طراحی هرسه سطح‌نشین با یکدیگر متمایز است. سطح‌نشین بلو ارجین (Blue Origin)، «وسیله‌ی سطح‌نشین یکپارچه» (ILV) نام دارد و براساس سطح‌نشین بلو مون این شرکت که سال گذشته رونمایی شد، طراحی شده است. با این حال، سطح‌نشین بلو ارجین درواقع به‌دست تیمی از چند شرکت شامل لاکهید مارتین، نورثروپ گرومن و دریپر ساخته خواهد شد. هر چهار شرکت سخت‌افزار لازم برای سامانه‌ی فرود را تهیه خواهند کرد و سطح‌نشین درنهایت برای پرتاب برفراز راکت جدید وولکان (Vulcan) سازگار خواهد بود. ائتلاف پرتاب و راه‌اندازی (ULA) هم‌اکنون مشغول توسعه‌ی راکت وولکان است.

داینتیکس (Dynetics)، شرکت مستقر در هانتسویل آلاباما که طراحی‌اش، «سامانه‌ی فرود انسانی داینتیکس» نام دارد، می‌خواهد سطح‌نشین خود را به‌همراه همکاران تجاری مختلف بسازد. طراحی سطح‌نشین این شرکت که تا حدی به خرگوش شباهت دارد، نیازمند دو پنل خورشیدی بزرگ خواهد بود که به سمت بالا باز می‌شوند. کابین خدمه‌ی این سطح‌نشین که درارتفاعی بسیار پایین قرار دارد، پیاده‌شدن فضانوردان روی سطح ماه را راحت می‌کند. سطح‌نشین داینتیکس نیز به‌نحوی طراحی شده است تا برفراز راکت دردست ساخت وولکان پرتاب شود.

درهمین‌حال، اسپیس‌ایکس (SpaceX) فضاپیمای نسل بعدی استارشیپ خود را دارد که درطول چند سال گذشته، درحال ساخت آن در بوکا چیکا تگزاس بوده است. استارشیپ به‌نحوی طراحی شده است که با استفاده از موتورهای اصلی‌اش روی سطح جهان‌های دیگر نظیر ماه و مریخ فرود بیاید. براساس تصاویر منتشرشده، آسانسوری در استارشیپ تعبیه شده است تا فضانوردان به کمک آن از بخش فوقانی فضاپیمای فرودآمده خارج و به سطح ماه برسند.

سطح نشین داینتیکس / Dynetics Landerتصویر هنری از سطح‌نشین داینتیکس

درمیان شرکت‌های منتخب برای ساخت سطح‌نشین، غایب بزرگ بوئینگ، پیمانکار باسابقه‌ی ناسا است. این شرکت هم‌اکنون سامانه‌ی اسپیس لانچ سیستم را برای سازمان فضایی آمریکا می‌سازد. بوئینگ در ماه‌های گذشته درمسیر تکمیل ساخت فضاپیمای استارلاینر با دشواری مواجه بوده و همین مسئله احتمالا بر تصمیم ناسا تأثیر گذاشته است. کپسول مسافربری این شرکت که با هدف حمل‌ونقل فضانوردان ناسا طراحی شده است، درجریان نخستین مأموریت آزمایشی خود در فضا از نقص‌های نرم‌افزاری متعدد رنج برد و ازهمین‌رو نتوانست طبق انتظار به ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) متصل شود. درهمین‌حال، اسپیس لانچ سیستم نیز سال‌ها از برنامه عقب و دچار افزایش هزینه‌های متعدد است.

عقد قرارداد ساخت سطح‌نشین بدین معنا است که ناسا برنامه‌هایش برای آرتمیس را اصلاح می‌کند. طرح اولیه برای بازگشت به ماه دربردارنده‌ی ارسال فضانوردان به ایستگاه فضایی جدیدی به‌نام گیت‌وی (Gateway) در پیرامون ماه بود تا فضانوردان سپس از آنجا بتوانند سوار سطح‌نشین متصل به گیت‌وی شوند و به سمت سطح ماه حرکت کنند. گیت‌وی از مدت‌ها پیش به‌عنوان روشی برای ایجاد حضور پایدار انسان در اطراف ماه تبلیغ می‌شد و مأموریت آرتمیس را از برنامه‌ی آپولو در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ که صرفا سفرهای رفت‌وبرگشتی کوتاه به ماه بودند، متمایز می‌کرد.

Starship / استارشیپتصویر هنری از فضاپیمای استارشیپ اسپیس‌ایکس

اکنون ناسا ایستگاه قمری را دست‌کم برای فرود اولیه روی سطح ماه که برای سال ۲۰۲۴ برنامه‌ریزی شده است، کنار می‌گذارد. جیم برایدنستاین، مدیر ناسا درجریان کنفرانس مطبوعاتی گفت:

می‌خواهم برای تمام افراد حاضر بر میزان اهمیت گیت‌وی برای ساختار پایدار [پیرامون ماه] تأکید کنم. همچنین باید اشاره کنم که اولویت ما رسیدن به ماه تا سال ۲۰۲۴ است و معتقدیم که تحقق این هدف به گیت‌وی نیازی ندارد.

مقاله‌های مرتبط:

هنوز معلوم نیست آیا کنارگذاشتن گیت‌وی در سرعت‌بخشیدن به پیشبرد برنامه‌ی آرتمیس مؤثر خواهد بود یا نه. هیچ‌کدام از شرکت‌های منتخب، نمونه‌ای آزمایشی و دارای کارکرد از سطح‌نشین‌هایشان نساخته‌اند. اسپیس‌ایکس و بلو ارجین سخت‌افزارهای مختلف لازم برای سطح‌نشین‌ها نظیر موتورهای اصلی را باموفقیت آزمایش کرده‌اند؛ اما هیچ سطح‌نشینی که آماده پرواز باشد، هنوز ساخته نشده است.

درهمین‌حال، ناسا کماکان برای رساندن فضانوردان به ماه به SLS و اوراین متکی است. راکت نسل بعدی ناسا هنوز هیچ پروازی انجام نداده و نخستین پرتابش برای سال ۲۰۲۱ برنامه‌ریزی شده است. دنیاگیری ویروس کرونا نیز به توقف تولید و ساخت سامانه‌های SLS و اوراین منجر شده و ممکن است تاخیرهای بیشتر را به‌دنبال داشته باشد. زمان برای تحقق ضرب‌العجل ۲۰۲۴ به‌سرعت ازدست می‌رود و اکنون پرسش این است که هیچ‌کدام از شرکت‌های منتخب می‌توانند تا کمتر از ۴ سال آینده، سطح‌نشینی بسازند که قادر به پرواز باشد یا نه.