دسته‌ها
Uncategorized

ماهواره‌های تیره‌تر استارلینک نیز همچنان بیش از حد برای ستاره‌شناسان درخشان هستند


استارلینک، ابرمنظومه‌ی متشکل از صدها اینترنت ماهواره‌ای که شرکت هوافضای اسپیس‌ایکس پرتاب کرده، با درخشندگی بیش از حد در آسمان برای ستاره‌شناسان دردسرساز بوده است. استارلینک که قرار است درنهایت دربردارنده‌ی ده‌ها هزار فضاپیمای ارائه‌دهنده‌ی اینترنت پرسرعت برای کل زمین باشد، برای علاقه‌مندان به نجوم تأثیری ناگوار دارد: ماهواره‌ها در شبانگاه به‌قدری نور خورشید را بازتاب می‌دهند که نه‌تنها با تلکسوپ‌های بسیار حساس، بلکه با چشم غیرمسلح نیز به‌وضوح مشاهده‌پذیر است. روشنایی ماهواره‌ها زمانی برجسته است که آن‌ها پس از پرتاب همچون قطاری طویل در امتداد آسمان به‌حرکت درمی‌آیند.

از زمان پرتاب نخستین دسته‌ی ۶۰تایی ماهواره‌های استارلینک در مه ۲۰۱۹ (خرداد ۹۸)، ۶۵۵ ماهواره‌ی بیشتر به درون مدار فرستاده شده و مشاهدات نجومی بیش‌ازپیش تحت تأثیر قرار گرفته است. هر مأموریت استارلینک همواره حاوی تقریبا ۶۰ ماهواره است و از ماه ژانویه تاکنون، هر ماهه یک یا دو دسته از آن‌ها پرتاب می‌شود. آخرین پرتاب که حامل دسته‌ی دوازدهم بود، در سوم سپتامبر (۱۳ شهریور) انجام شد.

درنهایت در ماه آگوست، پس از بیش از یک سال شکایت جامعه‌ی علمی و تلاش‌ها برای کنترل خسارت ازسوی اسپیس‌ایکس، بنیاد ملی علوم (NSF) و انجمن نجوم آمریکا (AAS) گزارشی را از وضعیت موجود منتشر کردند که نتیجه‌ی بحث و گفت‌وگو بین بیش از ۲۵۰ متخصص در کارگاه منظومه‌های ماهواره‌ای مجازی ۱ (SATCON1) درابتدای تابستان امسال بود. هدف این کارگاه، تهیه‌ی پیشنهادهایی برای ستاره‌شناسان و صاحبان منظومه‌های ماهواره‌ای به‌منظور به‌حداقل‌رساندن اختلالات آتی بود.

فعلا بسیاری از ستاره‌شناسان صرفا می‌توانند امیدوار به بهبود وضعیت باشند. هرچند ماهواره‌های اسپیس‌ایکس برای مشاهدات نجومی مشکل‌ساز بوده‌اند، به‌نقل از مردیت راولز، ستاره‌شناس در دانشگاه واشنگتن، این شرکت نمی‌خواهد در روند فعالیت ستاره‌شناسان اختلال ایجاد کند. راولز با رصدخانه‌ی دردست‌ساخت ورا روبین در شیلی همکاری می‌کند. جریان ثابت تصاویر پانارومای این تلسکوپ از کل آسمان به پرده‌برداری از ماهیت ماده تاریک و انرژی تاریک، شناسایی موارد بی‌شمار از پدیده‌های اخترفیزیکی گذرا و نقشه‌برداری از سیارک‌های تهدیدزا برای زمین کمک خواهد کرد. بااین‌حال، اهداف یادشده در صورتی محقق خواهند شد که منظومه‌های ماهواره‌ای، فعالیت دقیق تلسکوپ را مختل نکنند.

تلاش‌های اولیه‌ی اسپیس‌ایکس برای کاهش تأثیر فضاپیماهای درخشان شامل پرتاب نسخه‌ای آزمایشی از ماهواره‌ای به‌نام دارک‌ست (DarkSat) درابتدای سال جاری بود که از پوشش ضدانعکاس بهره می‌برد. مشاهدات زمینی اخیر از دارک‌ست در مدار نشان داد که درخشش این نسخه، نصف ماهواره‌های استاندارد استارلینک است. این امر هرچند پیشرفتی بزرگ محسوب می‌شود، به‌نقل از متخصصان همچنان با آنچه ستاره‌شناسان نیاز دارند، فاصله‌ای بسیار دارد.

جرمی ترگلون رید، ستاره‌شناس در دانشگاه آنتوفاگاستا در شیلی و عضو تیم مسئول ارزیابی ماهواره‌ی آزمایشی اسپیس‌ایکس، دارک‌ست را به‌عنوان پیروزی تلفی نمی‌کند؛ اما درعوض آن را گامی مناسب در مسیر صحیح می‌داند. این تیم با استفاده از تلسکوپی ۰/۶ متری در رصدخانه‌ی کوئیراما در شیلی، دارک‌ست را با نسخه‌ی معمولی ماهواره‌ی استارلینک مقایسه کرد و دریافت که هرچند پوشش ضدانعکاس این ماهواره، آن را برای چشم غیرمسلح نامرئی می‌کند، دارک‌ست همچنان برای اجتناب از اختلال با رصدخانه‌ی روبین و دیگر تلسکوپ‌های بزرگ، بیش از حد درخشان است.

خطوط به‌جامانده از ماهواره‌های استارلینک که تلسکوپ چهارمتری ویکتور بلانکو در رصدخانه اینترآمریکن سرو تولولو در شیلی در سال ۲۰۱۹ رصد کرد

به‌گفته‌ی جاناتان مک‌داول، پژوهشگر در مرکز اخترفیزیک دانشگاه هاروارد و مؤسسه‌ی اسمیتسونین که شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای را برای بررسی تأثیرات ابرمنظومه‌ها بر مشاهدات نجومی اجرا می‌کند، نتایج نشان داد که دارک‌ست اساسا آینده‌ای ندارد، با این ‌اوصاف او می‌گوید تحقیق و بررسی تیم ترگلون رید گامی مهم به‌حساب می‌آید. او گفت «این مطالعه ازآنجا که یکی از نخستین پژوهش‌های رصدی درخورتوجه درباره‌ی ماهواره‌های استارلینک است، اهمیت زیادی دارد.» مک‌داول هشدار می‌دهد که اگر پرتاب ماهواره‌ها بدول حل مشکل درخشندگی آن‌ها تداوم یابد، تأثیرات بر آسمان شب چشمگیر خواهد بود.

در بلندمدت، راولز نگران است که با رواج هرچه بیشتر منظومه‌های ماهواره‌ای، شرکت‌های آتی ممکن است آن‌ها را بدون توافق با ستاره‌شناسان پرتاب کنند. او می‌گوید «این اتفاق خطاهای سیستماتیک فراوانی ایجاد می‌کند و به‌نوعی آشفتگی تبدیل می‌شود.»

اسپیس‌ایکس امیدوار است که درنهایت ۱۲ هزار ماهواره‌ی استارلینک را به آسمان بفرستد. این شرکت سال گذشته خواستار صدور مجوز برای قراردادن ۳۰ هزار ماهواره‌ی بیشتر شد. با درنظرگرفتن این حجم از ماهواره و همچنین پروژه‌ی کویپر آمازون که درصدد پرتاب ۳۲۳۶ ماهواره است و منظومه‌ی احتمالا دوهزارتایی وان‌وب، شرکتی ورشکسته که به‌تازگی به تصاحب دولت بریتانیا درآمد، معضل منظومه‌های ماهواره‌ای به‌مراتب بزرگ‌تر خواهد شد.

هرچند تکنیک‌های آزمایش‌شده برای کاهش بازتاب نور با دارک‌ست، راهکاری کافی محسوب نمی‌شوند، اسپیس‌آیکس به یافتن دیگر روش‌ها برای کاهش درخشندگی ماهواره‌های آتی استارلینک ادامه داده است. وایزرست (VisorSat) تلاش دوم این شرکت درجهت تیره‌کردن ماهواره‌ها، از آفتابگیری مشکی برای کاهش بازتاب نور استفاده می‌کند. نخستین فضاپیما با این طراحی در سوم جون (۱۴ خرداد) پرتاب شد. ستاره‌شناسان امیدوار هستند که به‌محض ازسرگیری مشاهدات نجومی که به‌دلیل دنیاگیری ویروس کرونا تعطیل شده است، وایزرست را رصد و آن را با دارک‌ست مقایسه کنند.

مقاله‌های مرتبط:

با وجود آنکه هنوز هیچ مشاهده‌ای جزئی از وایزرست انجام نشده، اسپیس‌ایکس ظاهرا مصمم به به‌کارگیری این طراحی تازه است. تمام ماهواره‌های دو دسته‌ی اخیر استارلینک که در تابستان امسال پرتاب شدند، از نوع وایزرست بودند و هرکدام آفتابگیر اختصاصی خود را حمل می‌کردند.

اخترشناسان هنوز مطمئن نیستند که شیوه‌های تیره‌سازی نظیر دارک‌ست و وایزرست، راهکار نهایی خواهند بود یا نه. از بین ۱۰ توصیه‌ی ذکرشده در گزارش کارگاه SATCON1، تنها در یک مورد از صاحبان ماهواره‌ها خواسته می‌شود از تکنیک‌های تیره‌سازی استفاده کنند. دیگر موارد پیشنهاد می‌کنند که ماهواره‌ها در مدارهای پایین‌تر از ۶۰۰ کیلومتر مستقر شوند تا درخشش شبانگاهی آن‌ها به‌حداقل رسد، جهت‌گیری ماهواره‌ها در فضا کنترل شود تا نور خورشید کمتر را منعکس کنند، روش‌هایی برای حذف اثر ماهواره‌ها از مشاهدات نجومی ایجاد شود و اطلاعات مداری‌شان دردسترس قرار گیرد تا ستاره‌شناسان بتوانند از نشانه‌گیری تلسکوپ به‌سمت آن‌ها اجتناب کنند.

با ترکیب رویکردهای اشاره‌شده در گزارش، امید می‌رود که بتوان مشکل را مدیریت کرد. بااین‌حال، ظهور ابرمنظومه‌های ماهواره‌ای ممکن است تنزل دید ستاره‌شناسان از آسمان شب را در آینده اجتناب‌ناپذیر کند.

ترگلون رید فعلا به‌واسطه‌ی این حقیقت که اسپیس‌ایکس مشکل را جدی گرفته، آسوده‌خاطر است.  او می‌گوید «ساخت دارک‌ست و وایزرست جدید نشان می‌دهد که استارلینک متعهد به کاهش تأثیر ماهواره‌هایش هم برای ستاره‌شناسان و هم علاقه‌مندان آماتور نجوم است.» پاتریک مک‌کارتی، مدیر آزمایشگاه تحقیقات ستاره‌شناسی نوری و فروسرخ در بنیاد ملی علوم آمریکا که در تهیه‌ی گزارش SATCON1 همکاری کرده است، روح همکاری در این کارگاه و تهیه‌ی گزارش به‌دنبال برگزاری آن را نویدبخش می‌داند. او امیدوار است که مشارکت و روح همکاری بین ستاره‌شناسان و صاحبان ماهواره‌های تجاری در آینده گسترده و پربار شود.

در کارگاه بعدی با نام SATCON2 که قرار است در اوایل تا میانه‌ی ۲۰۲۱ برگزار شود، درباره‌ی حل‌وفصل سیاست‌ها و مقررات‌ها بحث خواهد شد. باتوجه‌به آنکه در این فاصله، صدها ماهواره پرتاب خواهد شد، راولز بر فوریت و اهمیت معضل تأکید می‌کند. او می‌گوید «این مسئله صرفا قرار است سرعت بیشتری بگیرد و اثراتش بلندمدت باشد. پرسش این است که می‌خواهید نوه‌هایتان نظاره‌گر چه آسمانی باشند؟»

دسته‌ها
Uncategorized

ستاره‌شناسان برای اولین بار نور برخورد دو سیاهچاله را کشف کردند


برای اولین بار ستاره‌شناسان موفق به رصد نور ناشی از برخورد دو سیاهچاله شدند. این دو سیاهچاله در فاصله‌ی ۷/۵ میلیارد سال نوری و در ماده‌‌ی چرخان و داغ اطراف سیاهچاله‌ای غول‌آسا، با یکدیگر برخورد کرده و ادغام شدند.

به بخش گرداب‌ مانند سیاهچاله، قرص برافزایشی هم گفته می‌شود. قرص برافزایشی دور افق رویداد سیاهچاله می‌چرخد. جاذبه‌ی این نقطه به قدری قدرتمند است که حتی نور هم نمی‌توان از آن فرار کند. به همین دلیل رصد برخورد دو سیاهچاله در نوع خود بی‌سابقه بوده است زیرا در غیاب نور تنها می‌توان با کشف امواج گرانشی، چنین رویدادهایی را تشخیص داد. امواج گرانشی نوسان‌هایی هستند که بر اثر برخورد اجرام سنگین به وجود می‌آیند.

برای اولین بار، آلبرت اینشتین ادغام دو سیاهچاله را پیش‌بینی کرده بود اما فکرش را هم نمی‌کرد امواج گرانشی قابل رصد باشند؛ زیرا این امواج به قدری ضعیف به نظر می‌رسیدند که امکان رصد آن‌ها از زمین به دلیل ارتعاش‌ها و نویزهای زیاد وجود نداشت.

پس از صد سال، معلوم شد حق با اینشتین بوده است؛ اما در سال ۲۰۱۵، یک زوج دستگاه در واشنگتن و لویزیانا اولین امواج گرانشی را کشف کردند: سیگنال‌هایی از ادغام دو سیاهچاله در فاصله‌ی ۱/۳ میلیارد سال نوری. این کشف منجر به گسترش زمینه‌ی جدیدی در علم نجوم شد و جایزه‌ی نوبل فیزیک را برای پژوهشگران آن به ارمغان آورد. نام رصدخانه LIGO (رصدخانه‌ی موج گرانشی تداخل‌سنجی لیزری) است. حالا برای اولین بار، دانشمندان برخورد سیاهچاله‌ای را که LIGO کشف کرده بود با نورهای جدید تطبیق دادند. این کار در گذشته غیرممکن به نظر می‌رسید زیرا سیاهچاله‌ها هیچ نوری را منتشر نمی‌کنند.

به عقیده‌ی پژوهشگرها، وقتی دو سیاهچاله با یکدیگر برخورد کنند، نیروی حاصل از برخورد، سیاهچاله‌ی جدید را به سمت گازهای قرص برافزایشی اطراف سیاهچاله منحرف می‌کند. به گفته‌ی بری مکرنان، ستاره‌شناس مؤسسه‌ی فناوری کالیفرنیا و یکی از اعضای تیم پروژه: «واکنش گاز به این گلوله‌ی پرسرعت منجر به تولید زبانه‌ای درخشان می‌شود که امکان رصد آن با تلسکوپ وجود دارد.»

پژوهشگرها یافته‌های خود را در مجله‌ی Physical Review Letters منتشر کردند. آن‌ها انتظار دارند، زبانه‌ای دیگر از همان سیاهچاله را در طول چند سال آینده ببینند. این زبانه وقتی به وجود می‌آید که سیاهچاله مجددا وارد قرص برافزایشی شود. به گفته‌ی مانسی کاسلیوال، استادیار نجوم کلتک:

با رصد چنین زبانه‌هایی می‌توان به پرسش‌های زیادی درباره‌ی اخترفیزیک و کیهان‌شناسی پاسخ داد. اگر دوباره در این کار موفق شویم و نور ادغام سیاهچاله‌های دیگر را رصد کنیم، می‌توانیم به منشان سیاهچاله‌ها پی‌ ببریم و نکات بیشتری را درباره‌ی آن‌ها بیاموزیم.

LIGO در ایالات‌متحده از دو آشکارساز موج گرانشی تشکیل‌شده است و همتای ایتالیایی آن Virgo، در می ۲۰۱۹، بی‌نظمی‌هایی را در فضا زمان تشخیص دادند. تنها چند روز بعد، تلسکوپ‌های رصدخانه‌ی پالوما در نزدیکی سن دیگو، نور درخشانی را از همان نقطه‌ی کیهان رصد کردند. با بررسی بیشتر پژوهشگران کلتک روی داده‌های آرشیوی متعلق به آن منطقه از آسمان، باز هم نور به درستی تشخیص داده شد. نور درخشان به آرامی و در طول یک ماه ناپدید شد. سیر زمانی و موقعیت پیدایش نور کاملا منطبق با مشاهدات LIGO بودند. به گفته‌ی متیو گراهام، استاد نجوم کلتک و مؤلف ارشد پژوهش:

این سیاهچاله‌ی غول‌آسا سال‌ها قبل از انتشار این نور در تلاطم بوده است. طبق نتایج ما، زبانه احتمالا حاصل ادغام دو سیاهچاله است اما نمی‌توانیم احتمال‌های دیگر را کاملا رد کنیم.»

با این حال پژوهشگرها معتقدند نور دیده‌شده حاصل انفجارهای متداولی است که در قرص برافزایشی سیاهچاله‌های غول‌آسا رخ می‌دهند. به همین دلیل قرص به مدت ۱۵ سال قبل از زبانه کشیدن، نسبتا آرام بوده است. به گفته‌ی کاسلیوال: «سیاهچاله‌های غول‌‌آسای این‌چنینی همیشه زبانه‌هایی را از خود منتشر می‌کنند و اجرام ساکنی نیستند اما زمان‌بندی، اندازه و موقعیت این زبانه چشمگیر بود.»

LIGO چگونه برخورد سیاهچاله‌ها را کشف کرد؟

LIGO و Virgo دارای دو بازوی ۴ کیلومتری هستند. آشکارساز، اشعه‌ی لیزری را پرتاب کرده و آن را به دو قسمت تقسیم می‌کند. یکی از پرتوها به لوله‌ی ۴ کیلومتری فرستاده می‌شود و دیگری در لوله‌ای عمود با لوله‌ی قبلی وارد می‌شود. پرتوها بین آینه‌ها نوسان می‌کنند و نزدیک به تقسیم‌کننده‌ی پرتو همگرا می‌شوند. در چنین شرایطی موج‌های نوری با طول یکسان باز می‌گردند و به گونه‌ای تراز می‌شوند که در آشکارساز یکی می‌شوند.

اما وقتی موجی گرانشی با زمین برخورد می‌کند، فضا زمان را خم می‌کند. به همین دلیل یکی از لوله‌ها طویل‌تر از دیگری است. این اعوجاج انبساطی انقباضی تا زمان عبور موج ادامه پیدا می‌کند. در این شرایط، دو موج نوری با طول یکسان همگرا نمی‌شوند بنابراین یکدیگر را خنثی نمی‌کنند و آشکارساز می‌تواند زبانه‌های نور را ضبط کند.

مقاله‌های مرتبط:

فیزیکدان‌ها با اندازه‌گیری تغییرات نور می‌توانند امواج گرانشی برخوردی به زمین را کشف کنند. رصدخانه‌ها به همین روش، ادغام دو ستاره‌ی نوترونی را در اکتبر ۲۰۱۷ و بلعیده شدن ستاره‌ای نوترونی توسط یک سیاهچاله را در اوت ۲۰۱۹ کشف کردند. به طور کلی رصدخانه‌ها تا کنونی بیش از ۳۰ بار موفق به کشف امواج گرانشی شده‌اند.

به زودی با راه‌اندازی آشکارساز KAGRA (آشکارساز موج گرانشی کامیوکا)، دانشمندان انتظار کشف تعداد بیشتری از امواج گرانشی را دارند. آن‌ها انتظار دارند به کمک KAGRA، LIGO و Virgo به موقعیت دقیق برخوردها با سه برابر دقت برسند. به این ترتیب تلسکوپ‌ها به راحتی می‌توانند برخوردهای عامل امواج گرانشی را تأیید کنند و نور حاصل از آن‌ها را رصد کنند.

به گفته‌ی ویک کالوگرا، اخترفیزیکدان دانشگاه شمال غرب و LIGO، در نهایت می‌توان به شبکه‌ای جهانی دست یافت که قادر به کشف ۱۰۰ برخورد سالانه است. هرچقدر شبکه‌ی جهانی امواج گرانشی، تعداد بیشتری از برخوردها را با دقت بالاتری ثبت کند، دانشمندان به نکات بیشتری درباره‌ی ماهیت ادغام‌های غول‌آسا پی می‌برند.

دسته‌ها
Uncategorized

ستاره‌شناسان موفق به کشف دسته‌ای جدید از انفجارهای عظیم کیهانی شدند


ستاره‌شناسان به‌تازگی انفجار فضایی غول‌آسایی را دسته‌بندی کرده‌اند که اولین‌بار در سال ۲۰۱۸ رصد شده بود. در ابتدا، تصور می‌شد سرچشمه‌ی این انفجار به زمین نزدیک‌تر باشد. به‌لطف دو کشف بعدی، انفجار یاد‌شده حالا به دسته‌ای کاملا جدید از انفجارهای غول‌آسای کیهانی تعلق دارد. انفجارهای انرژی بسیار سریع و قدرتمند هستند و با سرعت چشمگیری ماده را در سراسر فضا پخش می‌کنند. ستاره‌شناسان دسته‌ی جدید انفجارها را گذارهای نوری سریع آبی یا FBOT نامیده‌اند.

انفجاری به‌نام «گاو» (AT2018cow) که در سال ۲۰۱۸ کشف شد، در کهکشانی به فاصله‌ی ۲۰۰ میلیون سال نوری قرار دارد. این انفجار به‌دلیل درخشندگی استثنایی عجیب بود. از آن زمان، دو انفجار بزرگ‌تر از همان نوع کشف شدند و تعداد کل FBOTهای شناخته‌شده به عدد سه رسید.

دو FBOT جدید در داده‌های آرشیوی پژوهش‌های آسمان شب کشف و سپس با رصدهای دقیق‌تری همراه شدند. یکی از این انفجارها، ZTF18abvkwla یا کوآلا است که از داده‌های سال  ۲۰۱۸ مربوط به رصد کهکشانی در فاصله‌ی ۳/۴ میلیارد سال نوری شناسایی شد و دیگری CSS161010 است که در داده‌های سال ۲۰۱۶ و از کهکشانی در فاصله‌ی ۵۰۰ میلیون سال نوری به‌دست آمد. دو مقاله‌ی جدید کوالا و CSS161010 را توصیف کرده‌اند.

انفجار کیهانی

برای پی‌بردن به‌شدت تراکم انفجارهای فوق، این داده‌ها را درنظر بگیرید: انفجار گاو حداقل ده برابر قدرتمندتر از ابرنواختر معمولی بود و انفجارهای کوالا و CSS161010 به‌مراتب از انفجار گاو هم قدرتمند‌تر بودند؛ اما هر سه انفجار شباهت‌های زیادی با یکدیگر دارند. آنا هو، ستاره‌شناس کلتک و پژوهشگر این بررسی می‌گوید:

پس از خلاصه‌سازی داده‌ها احساس کردم خطایی مرتکب شدم. انفجار کوالا مشابه انفجار گاو بود؛ اما نشر رادیویی آن ده‌برابر درخشان‌تر بود و به انفجار اشعه‌ی گاما شباهت داشت.

انفجار CSS161010 حتی قوی‌تر از دو انفجار دیگر بود. با رصدهای دقیق‌تر در طول موج‌های اشعه‌ی ایکس، مشخص شد این انفجار مقادیر زیادی ماده‌ی ستاره‌ای را با ۵۵ درصد سرعت نور در فضا منتشر کرده است. دیآن کوپجانز، ستاره‌شناس دانشگاه شمال غربی و سرپرست پژوهش CSS161010، بیان می‌کند:

این یافته غیرمنتظره بود. می‌دانیم انفجارهای پرانرژی ستاره‌ای به‌ویژه انفجارهای اشعه‌ی گاما می‌توانند مواد را با سرعتی تقریبا برابر با سرعت نور منتشر کنند؛ اما این انفجار‌ها جرم بسیار کمی معادل یک‌میلیونیوم جرم خورشید را منتشر می‌کنند. این در حالی است که جرم منتشرشده در انفجار CSS161010 تقریبا ۱۰ درصد جرم خورشید بود که با سرعت نسبیتی منتشر شد. درنتیجه طبق شواهد، این انفجار در دسته‌ی جدیدی جای می‌گیرد.

هر سه انفجار شباهت‌هایی به یکدیگر دارند. ظاهر هر سه مانند انفجارهای ابرنواختر (سوپرنوا) است؛ اما به‌سرعت می‌درخشند و دوباره ناپدید می‌شوند (سریع‌تر از سوپرنوای معمولی). هر سه در‌مقایسه‌با سوپرنواهای دیگر به‌شدت داغ هستند و دلیل رنگ آبی آن‌ها هم همین است.

ازآنجاکه سه انفجار بسیار سریع اتفاق می‌افتند، به‌سختی می‌توان عامل آن‌ها را شناسایی کرد. در ژانویه‌ی ۲۰۱۹، ستاره‌شناسان انفجار گاو را با سناریوهای مشابه مقایسه کردند: سیاه‌چاله‌ای در حال بلعیدن کوتوله‌ای سفید یا نوع عجیبی از سوپرنوای هسته‌ای که به شکل‌گیری ستاره‌ی نوترونی یا سیاه‌چاله منجر می‌شود. هیچ‌کدام از دو سناریو یادشده به انفجارهای FBOT تعمیم‌دادنی نبودند؛ اما ستاره‌شناسان معتقدند هدف اصلی نوع بسیار خاصی از سوپرنوا است.

در سوپرنوا از نوع فروپاشی هسته انفجار به گسترش لایه‌ای از مواد ستاره‌ای و گاهی به ایجاد قرص برافزایشی چرخانی از مواد حول هسته‌ی فروپاشی‌شده منجر می‌شود که جت‌های نسبیتی شدیدی را از قطب‌ها منتشر می‌کند. این جت‌ها اشعه‌ی گاما منتشر می‌کنند و بدین‌ترتیب، انفجار اشعه‌ی گاما رخ می‌دهد.

مقاله‌های مرتبط:

انفجارهای FBOT براساس مدل ستاره‌شناسان قرص‌ها و جت‌هایی دارند؛ اما با ابری متراکم از مواد احاطه شده‌اند که در ابرنواخترهای معمولی وجود ندارند. چنین ابری را ممکن است همراهی دودویی ایجاد کرده باشد که ماده‌ی ستاره‌ی اصلی را از بین برده است. بااین‌حال، تولید ابر می‌تواند دلیل درخشندگی بسیار زیاد انفجار باشد. وقتی موج ضربه‌ای ناشی از ابرنواختر با ابر برخورد کند، جرقه‌ی سریع و درخشان و داغی را در طول موج‌های متعدد به‌وجود می‌آورد.

گام بعدی در پژوهش بررسی داده‌های بیشتر برای شناسایی تعداد بیشتری از انفجارهای درخشان خواهد بود که در گذشته نادیده گرفته شدند. ستاره‌شناسان با شناسایی این انفجارها می‌توانند به سناریو پشت‌پرده‌ی آن‌ها پی ببرند؛ اما نکته‌ی بسیار واضح این است: عامل انفجارها هرچه باشد بسیار شدید است. رافائلا مارگوت، ستاره‌شناس دانشگاه شمال‌غربی می‌گوید:

تصور می‌کردیم عامل سریع‌ترین انفجارهای طبیعت را می‌دانیم و فکر می‌کردیم تنها دو راه برای تولید آن‌ها وجود دارد: فروپاشی ستاره‌ای غول‌آسا ازطریق انفجار اشعه‌ی گاما یا ادغام دو ستاره‌ی نوترونی؛ اما در این پژوهش، به روش سومی برای این انفجارها دست یافتیم. حالا نیرویی شدید وجود دارد که می‌تواند این پدیده‌ی پرانرژی را تولید کند.