دسته‌ها
Uncategorized

ماهواره‌های تیره‌تر استارلینک نیز همچنان بیش از حد برای ستاره‌شناسان درخشان هستند


استارلینک، ابرمنظومه‌ی متشکل از صدها اینترنت ماهواره‌ای که شرکت هوافضای اسپیس‌ایکس پرتاب کرده، با درخشندگی بیش از حد در آسمان برای ستاره‌شناسان دردسرساز بوده است. استارلینک که قرار است درنهایت دربردارنده‌ی ده‌ها هزار فضاپیمای ارائه‌دهنده‌ی اینترنت پرسرعت برای کل زمین باشد، برای علاقه‌مندان به نجوم تأثیری ناگوار دارد: ماهواره‌ها در شبانگاه به‌قدری نور خورشید را بازتاب می‌دهند که نه‌تنها با تلکسوپ‌های بسیار حساس، بلکه با چشم غیرمسلح نیز به‌وضوح مشاهده‌پذیر است. روشنایی ماهواره‌ها زمانی برجسته است که آن‌ها پس از پرتاب همچون قطاری طویل در امتداد آسمان به‌حرکت درمی‌آیند.

از زمان پرتاب نخستین دسته‌ی ۶۰تایی ماهواره‌های استارلینک در مه ۲۰۱۹ (خرداد ۹۸)، ۶۵۵ ماهواره‌ی بیشتر به درون مدار فرستاده شده و مشاهدات نجومی بیش‌ازپیش تحت تأثیر قرار گرفته است. هر مأموریت استارلینک همواره حاوی تقریبا ۶۰ ماهواره است و از ماه ژانویه تاکنون، هر ماهه یک یا دو دسته از آن‌ها پرتاب می‌شود. آخرین پرتاب که حامل دسته‌ی دوازدهم بود، در سوم سپتامبر (۱۳ شهریور) انجام شد.

درنهایت در ماه آگوست، پس از بیش از یک سال شکایت جامعه‌ی علمی و تلاش‌ها برای کنترل خسارت ازسوی اسپیس‌ایکس، بنیاد ملی علوم (NSF) و انجمن نجوم آمریکا (AAS) گزارشی را از وضعیت موجود منتشر کردند که نتیجه‌ی بحث و گفت‌وگو بین بیش از ۲۵۰ متخصص در کارگاه منظومه‌های ماهواره‌ای مجازی ۱ (SATCON1) درابتدای تابستان امسال بود. هدف این کارگاه، تهیه‌ی پیشنهادهایی برای ستاره‌شناسان و صاحبان منظومه‌های ماهواره‌ای به‌منظور به‌حداقل‌رساندن اختلالات آتی بود.

فعلا بسیاری از ستاره‌شناسان صرفا می‌توانند امیدوار به بهبود وضعیت باشند. هرچند ماهواره‌های اسپیس‌ایکس برای مشاهدات نجومی مشکل‌ساز بوده‌اند، به‌نقل از مردیت راولز، ستاره‌شناس در دانشگاه واشنگتن، این شرکت نمی‌خواهد در روند فعالیت ستاره‌شناسان اختلال ایجاد کند. راولز با رصدخانه‌ی دردست‌ساخت ورا روبین در شیلی همکاری می‌کند. جریان ثابت تصاویر پانارومای این تلسکوپ از کل آسمان به پرده‌برداری از ماهیت ماده تاریک و انرژی تاریک، شناسایی موارد بی‌شمار از پدیده‌های اخترفیزیکی گذرا و نقشه‌برداری از سیارک‌های تهدیدزا برای زمین کمک خواهد کرد. بااین‌حال، اهداف یادشده در صورتی محقق خواهند شد که منظومه‌های ماهواره‌ای، فعالیت دقیق تلسکوپ را مختل نکنند.

تلاش‌های اولیه‌ی اسپیس‌ایکس برای کاهش تأثیر فضاپیماهای درخشان شامل پرتاب نسخه‌ای آزمایشی از ماهواره‌ای به‌نام دارک‌ست (DarkSat) درابتدای سال جاری بود که از پوشش ضدانعکاس بهره می‌برد. مشاهدات زمینی اخیر از دارک‌ست در مدار نشان داد که درخشش این نسخه، نصف ماهواره‌های استاندارد استارلینک است. این امر هرچند پیشرفتی بزرگ محسوب می‌شود، به‌نقل از متخصصان همچنان با آنچه ستاره‌شناسان نیاز دارند، فاصله‌ای بسیار دارد.

جرمی ترگلون رید، ستاره‌شناس در دانشگاه آنتوفاگاستا در شیلی و عضو تیم مسئول ارزیابی ماهواره‌ی آزمایشی اسپیس‌ایکس، دارک‌ست را به‌عنوان پیروزی تلفی نمی‌کند؛ اما درعوض آن را گامی مناسب در مسیر صحیح می‌داند. این تیم با استفاده از تلسکوپی ۰/۶ متری در رصدخانه‌ی کوئیراما در شیلی، دارک‌ست را با نسخه‌ی معمولی ماهواره‌ی استارلینک مقایسه کرد و دریافت که هرچند پوشش ضدانعکاس این ماهواره، آن را برای چشم غیرمسلح نامرئی می‌کند، دارک‌ست همچنان برای اجتناب از اختلال با رصدخانه‌ی روبین و دیگر تلسکوپ‌های بزرگ، بیش از حد درخشان است.

خطوط به‌جامانده از ماهواره‌های استارلینک که تلسکوپ چهارمتری ویکتور بلانکو در رصدخانه اینترآمریکن سرو تولولو در شیلی در سال ۲۰۱۹ رصد کرد

به‌گفته‌ی جاناتان مک‌داول، پژوهشگر در مرکز اخترفیزیک دانشگاه هاروارد و مؤسسه‌ی اسمیتسونین که شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای را برای بررسی تأثیرات ابرمنظومه‌ها بر مشاهدات نجومی اجرا می‌کند، نتایج نشان داد که دارک‌ست اساسا آینده‌ای ندارد، با این ‌اوصاف او می‌گوید تحقیق و بررسی تیم ترگلون رید گامی مهم به‌حساب می‌آید. او گفت «این مطالعه ازآنجا که یکی از نخستین پژوهش‌های رصدی درخورتوجه درباره‌ی ماهواره‌های استارلینک است، اهمیت زیادی دارد.» مک‌داول هشدار می‌دهد که اگر پرتاب ماهواره‌ها بدول حل مشکل درخشندگی آن‌ها تداوم یابد، تأثیرات بر آسمان شب چشمگیر خواهد بود.

در بلندمدت، راولز نگران است که با رواج هرچه بیشتر منظومه‌های ماهواره‌ای، شرکت‌های آتی ممکن است آن‌ها را بدون توافق با ستاره‌شناسان پرتاب کنند. او می‌گوید «این اتفاق خطاهای سیستماتیک فراوانی ایجاد می‌کند و به‌نوعی آشفتگی تبدیل می‌شود.»

اسپیس‌ایکس امیدوار است که درنهایت ۱۲ هزار ماهواره‌ی استارلینک را به آسمان بفرستد. این شرکت سال گذشته خواستار صدور مجوز برای قراردادن ۳۰ هزار ماهواره‌ی بیشتر شد. با درنظرگرفتن این حجم از ماهواره و همچنین پروژه‌ی کویپر آمازون که درصدد پرتاب ۳۲۳۶ ماهواره است و منظومه‌ی احتمالا دوهزارتایی وان‌وب، شرکتی ورشکسته که به‌تازگی به تصاحب دولت بریتانیا درآمد، معضل منظومه‌های ماهواره‌ای به‌مراتب بزرگ‌تر خواهد شد.

هرچند تکنیک‌های آزمایش‌شده برای کاهش بازتاب نور با دارک‌ست، راهکاری کافی محسوب نمی‌شوند، اسپیس‌آیکس به یافتن دیگر روش‌ها برای کاهش درخشندگی ماهواره‌های آتی استارلینک ادامه داده است. وایزرست (VisorSat) تلاش دوم این شرکت درجهت تیره‌کردن ماهواره‌ها، از آفتابگیری مشکی برای کاهش بازتاب نور استفاده می‌کند. نخستین فضاپیما با این طراحی در سوم جون (۱۴ خرداد) پرتاب شد. ستاره‌شناسان امیدوار هستند که به‌محض ازسرگیری مشاهدات نجومی که به‌دلیل دنیاگیری ویروس کرونا تعطیل شده است، وایزرست را رصد و آن را با دارک‌ست مقایسه کنند.

مقاله‌های مرتبط:

با وجود آنکه هنوز هیچ مشاهده‌ای جزئی از وایزرست انجام نشده، اسپیس‌ایکس ظاهرا مصمم به به‌کارگیری این طراحی تازه است. تمام ماهواره‌های دو دسته‌ی اخیر استارلینک که در تابستان امسال پرتاب شدند، از نوع وایزرست بودند و هرکدام آفتابگیر اختصاصی خود را حمل می‌کردند.

اخترشناسان هنوز مطمئن نیستند که شیوه‌های تیره‌سازی نظیر دارک‌ست و وایزرست، راهکار نهایی خواهند بود یا نه. از بین ۱۰ توصیه‌ی ذکرشده در گزارش کارگاه SATCON1، تنها در یک مورد از صاحبان ماهواره‌ها خواسته می‌شود از تکنیک‌های تیره‌سازی استفاده کنند. دیگر موارد پیشنهاد می‌کنند که ماهواره‌ها در مدارهای پایین‌تر از ۶۰۰ کیلومتر مستقر شوند تا درخشش شبانگاهی آن‌ها به‌حداقل رسد، جهت‌گیری ماهواره‌ها در فضا کنترل شود تا نور خورشید کمتر را منعکس کنند، روش‌هایی برای حذف اثر ماهواره‌ها از مشاهدات نجومی ایجاد شود و اطلاعات مداری‌شان دردسترس قرار گیرد تا ستاره‌شناسان بتوانند از نشانه‌گیری تلسکوپ به‌سمت آن‌ها اجتناب کنند.

با ترکیب رویکردهای اشاره‌شده در گزارش، امید می‌رود که بتوان مشکل را مدیریت کرد. بااین‌حال، ظهور ابرمنظومه‌های ماهواره‌ای ممکن است تنزل دید ستاره‌شناسان از آسمان شب را در آینده اجتناب‌ناپذیر کند.

ترگلون رید فعلا به‌واسطه‌ی این حقیقت که اسپیس‌ایکس مشکل را جدی گرفته، آسوده‌خاطر است.  او می‌گوید «ساخت دارک‌ست و وایزرست جدید نشان می‌دهد که استارلینک متعهد به کاهش تأثیر ماهواره‌هایش هم برای ستاره‌شناسان و هم علاقه‌مندان آماتور نجوم است.» پاتریک مک‌کارتی، مدیر آزمایشگاه تحقیقات ستاره‌شناسی نوری و فروسرخ در بنیاد ملی علوم آمریکا که در تهیه‌ی گزارش SATCON1 همکاری کرده است، روح همکاری در این کارگاه و تهیه‌ی گزارش به‌دنبال برگزاری آن را نویدبخش می‌داند. او امیدوار است که مشارکت و روح همکاری بین ستاره‌شناسان و صاحبان ماهواره‌های تجاری در آینده گسترده و پربار شود.

در کارگاه بعدی با نام SATCON2 که قرار است در اوایل تا میانه‌ی ۲۰۲۱ برگزار شود، درباره‌ی حل‌وفصل سیاست‌ها و مقررات‌ها بحث خواهد شد. باتوجه‌به آنکه در این فاصله، صدها ماهواره پرتاب خواهد شد، راولز بر فوریت و اهمیت معضل تأکید می‌کند. او می‌گوید «این مسئله صرفا قرار است سرعت بیشتری بگیرد و اثراتش بلندمدت باشد. پرسش این است که می‌خواهید نوه‌هایتان نظاره‌گر چه آسمانی باشند؟»

دسته‌ها
Uncategorized

نماد مطلق قانون شکنی؛ معرفی فراری بدون حد و مرز P80/C


قانون و بند و تبصره سرتاسر دنیای خودرو از خودروهای شهری تا خودروهای مسابقه‌ای را فراگرفته است. حتی بخش پروژه‌های اختصاصی شرکت فراری که به مشتریان ثروتمند و خاص این شرکت اختصاص دارد نیز شامل قوانین و مقررات دنیای خودرو می شود. این بخش کمک می‌کند تا مشتریان مذکور محصول تک و مخصوص به خود را در اختیار داشته باشند و محصولات تولیدی آن حاصل همکاری بخش های مهندسی، طراحی و مارکتینگ شرکت فراری است. محصولات اختصاصی این بخش برای تولید به زمانی بیش از 4 سال نیاز دارند.

فراری

شاخص ترین محصول بدون نمونه مشابه ساخته شده توسط این دپارتمان شرکت فراری در سالیان گذشته را باید فراری  P80/C دانست. مالک هنگ کنگی این خودرو در کنار مهندسین و طراحان فراری خودرویی را تولید کرده که نه اجازه حضور در خیابان را به عنوان یک خودروی شهری دارد و نه مجوز شرکت در مسابقات اتومبیل رانی به آن اختصاص می یابد. در واقع ما با خودرویی طرف هستیم که از هیچ قانونی پیروی نمی‌کند و اگر قرار باشد فراری یک وسیله نقلیه بدون تبعیت از قانون بسازد P80/C همان وسیله خواهد بود.

P80/C مدل تغییر یافته فراری 488  GT3 به حساب می‌آید که در مسابقات لمانز و بسیاری از مسابقات دیگر شرکت می‌کند. وزن خشک آن تنها برابر با 1260 کیلوگرم است. این محصول نیروی خود را از موتور 3.9 لیتری دو توربو V-8 دریافت می‌کند. قدرت دقیق آن به طور رسمی منتشر نشده است اما به احتمال زیاد با همان موتور فراری 488 Pista طرف هستیم که توانایی تولید 710 اسب بخار قدرت را دارد. رانندگی با P80/C می‌تواند تجربه‌ای تهدید آمیز به حساب بیاید.

نه به خاطر این که با یک خودروی چندین میلیون دلاری طرف هستیم که تنها یک عدد از آن ساخته شده است. بلکه اگر اتفاق ناگواری در حین رانندگی با آن پیش بیاید درب آن به قدری کوچک است که شما را به یاد داستان سیندرلا می‌اندازد.

سقف این خودرو بسیار کوتاه است به طوری که حداکثر ارتفاع آن با پوشیدن یک کلاه ایمنی سایز کوچک پر می شود و شاهد برخورد کردن کلاه با سقف خواهید بود. پدال های گاز و ترمز آن بسیار نزدیک به یکدیگر بوده و موتور V-8 مجهز به میل لنگ تخت مسابقه‌ای این خودرو که به قدری لرزش ایجاد می‌کند که می‌تواند دید شما را مختل کند.

فراری در رنگ آمیزی این مدل مخصوص نیز مبتکرانه عمل کرده است به گونه‌ای که جدای از رنگ قرمز بدنه، سایر قطعات آیرودینامیکی را به رنگ سیاه درآورده است. فراری P80/C ترکیبی از خطوط و طراحی فراری‌های کلاسیک و طرح‌های تهاجمی محصولات امروزی فراری همچون 488 Pista است.

بدنه تمام فیبرکربنی آن نیز با الهام از مهم ترین خودروهای مسابقه‌ای فراری همچون P3/P4 330 و دینو 206 S طراحی شده است.

ferrari-p80-c (18)

در طراحی فراری P80/C به طور ویژه از 330 P3/P4 و Dino 206 S الگوبرداری شده است

پدال‌های کلاچ پشت فرمان این خودرو بسیار سنگین اند. با این که موتور به گونه‌ای دور می‌گیرد که گویا خبری از فلایول در آن نیست اما کلاچ به گونه ای درگیر می‌شود که خودرو به راحتی از حالت ایستاده شروع به حرکت کرده و حالت تهاجمی می‌گیرد. با افزایش ارتعاشات موتور، کل کابین در فرکانس های مختلف شروع به رزونانس و لرزش می‌کند.

اگر در این خودرو پدال کلاچ سمت راست را نگه دارید ضربات کاری جعبه دنده و دنده سگی (Dog Clutch) را در پی تعویض دنده در کسری از ثانیه حس خواهید کرد. این جعبه دنده از نوع سکوئنشال است و عملکردی را ارائه می دهد که هر جعبه دنده دو کلاچه ای در آرزوی آن است.

با فشردن پدال گاز توربوشارژرها به تدریج بوست مورد نیاز برای تولید قدرت فراهم می‌شود که این موضوع حکایت از خطی بودن تولید بوست بیشتر از هر یک از محصولات شهری فراری دارد. موتور قابل تنظیم این خودرو توسط میکلوتو مهندس چیره دست فراری توسعه یافته است. مهندسی که برای دهه‌ها در آماده سازی محصولات مسابقه‌ای فراری دست داشته و تبحر بالایی در این زمینه دارد. بنابراین P80/C به اندازه سریع‌ترین محصولات امروزی فراری همچون 488 Pista سریع است.

به طور متوسط P80/C توانایی تحمل فشار جانبی معادل 1.9 g را دارد. شاید عدد چندان بزرگی برای یک خودروی بدون مرز نباشد اما خودرو بشدت عملکرد پایداری دارد و به راحتی می توان آن را کنترل کرد. گرچه با قرار دادن این خودرو در دستان یک راننده حرفه ای به احتمال زیاد شاهد لغزش آن برای رسیدن به حداکثر توانایی‌ها آن باشید.

ferrari-p80-c (7)

به دلیل طراحی مخصوص پیست، خبری از چراغ های رایج در این خودرو نیست

فرمان این شاهکار قرمز و مشکی رنگ دقیقا همان کاری را انجام می‌دهد که چرخ های جلو در حال انجام آن است این یعنی ارتباط 100 درصدی بین فرمان و چرخ‌های جلو و به همین دلیل P80/C به اندازه یک لکسوس با لاستیک های زمستانی قابل کنترل است و این موضوع قدرت مهندسی شرکتی همچون فراری را نشان می‌دهد که با تجربه بیش از 70 ساله در ساخت خودروهای مسابقه‌ای به آن دست پیدا کرده است. چیزی که احتمالا هیچ شرکت دیگری توانایی رسیدن به آن را ندارد.

P80/C تمامی حواس شما را تحت الشعاع خود قرار می‌دهد. آیا این اولین قانون برای ساخت یک فراری معرکه نیست؟

دسته‌ها
Uncategorized

گرما و رطوبت هم‌اکنون در برخی نقاط زمین از حد تحمل انسان خارج شده است


براساس یافته‌های مطالعه‌ای تازه، گرمایش جهانی هم‌اکنون زودتر از پیش‌بینی مدل‌های اقلیمی بخش‌هایی از جهان را گرم‌تر از حد تحمل بدن انسان کرده است. براساس تجزیه‌وتحلیل داده‌های ایستگاه‌های آب‌وهوایی، شهر جیکب‌آباد در پاکستان و رأس‌الخیمه در امارات متحده‌ی عربی هر دو به‌طورمرتب در یک زمان به‌مدت یک یا دو ساعت از آستانه‌ی مرگبار دمایی گذر کرده‌اند.

دمای حباب مرطوب (TW) معیاری از دما و رطوبت است که از دماسنجی پوشیده‌شده در پارچه‌ای خیس به‌دست می‌آید. فراتر از آستانه‌ی ۳۵ درجه‌ی سانتی‌گراد TW، بدن نمی‌تواند با تعرق خودش را خنک کند؛ اما همان‌طورکه در موج گرمای اروپا در سال ۲۰۰۳ شاهد بودیم که دما بدون گذر از آستانه‌ی ۲۸ درجه‌ی سانتی‌گراد TW، موجب مرگ هزاران نفر شد، حتی سطوح پایین‌تر نیز می‌تواند کشنده باشد.

تیمی آمریکایی‌بریتانیایی با تجزیه‌وتحلیل داده‌های ایستگاه‌های آب‌وهوایی در سرتاسر جهان دریافته است تناوب دماهای حباب مرطوب که از محدوده‌ی ۲۷ درجه و ۳۵ درجه‌ی سانتی‌گراد فراتر رفته، همگی از سال ۱۹۷۹ تاکنون دوبرابر شده است. هرچند تصور می‌شود ۳۵ درجه‌ی TW آستانه‌ای مهم به‌شمار می‌آید، آسیب و حتی مرگ در دماهای پایین‌تر نیز امکان‌پذیر است؛ درنتیجه، تیم پژوهشی این نکته را در تجزیه‌وتحلیل خود لحاظ کرد.

به‌نقل از پژوهش، اغلب افزایش تناوب‌ها در خلیج فارس، هند، پاکستان و جنوب‌غربی آمریکای‌شمالی به‌وقوع می‌پیوندد؛ اما آن‌طور که مقالات علمی نخستین‌بار گزارش دادند، به‌نظر می‌آید دمای حباب مرطوب هم‌اکنون در شهرهای جیکب‌آباد و رأس‌الخیمه از آستانه‌ی ۳۵ درجه گذر کرده است. تام متیوز، از دانشگاه لافبورو در بریتانیا می‌گوید:

گذر از تمام این آستانه‌ها نشانگر خطر بزرگ‌تر برای سلامت انسان است. می‌توان گفت تمام جهان به‌طور خزنده به این آستانه‌ی غیرعادی ۳۵ درجه‌ی سانتی‌گراد نزدیک می‌شود. نتیجه‌ی ناخوشایند این است که ظاهرا در برخی موارد برای دوره‌ای کوتاه از روز، از این مقدار فراتر رفته‌ایم.

مقاله‌های مرتبط:

چنین دمای مرطوب شدیدی تاکنون تأثیر زیادی بر کشورهای ثروتمند حاشیه‌ی خلیج‌فارس گذاشته است. این مناطق با سرمایه‌گذاری در تهویه‌ی هوا، توانایی مقابله با این ترکیب از گرما و رطوبت را دارند؛ اما متیوز هشدار می‌دهد با تداوم تغییرات آب‌وهوایی، سختارهای اقلیمی بخش‌های بیشتری از پاکستان و هند را نیز متأثر خواهد کرد؛ مناطقی که ممکن است توانایی لازم برای سازگاری با این وضعیت را نداشته باشند. حتی اگر آن‌ها بتوانند اقلیم گرم‌تر جدید را تحمل کنند، به حجم چشمگیری از انرژی برای خنک‌سازی نیاز خواهند داشت و اگر از سوخت‌های فسیلی برای تأمین آن استفاده کنند، تغییر اقلیم را بیش‌ازپیش تشدید خواهند کرد. متیوز می‌گوید: «هم‌اکنون از آنچه تصور می‌کنیم، به آن خط قرمز نزدیک هستیم».

هرچند به‌دلیل مکان استقرار برخی ایستگاه‌های آب‌وهوایی یا نحوه‌ی کالیبراسیون، قطعیت‌‌‌هایی درباره‌ی داده‌های به‌دست‌آمده از آن‌ها وجود ندارد، متیوز می‌گوید چشم‌انداز کلی روشن و بدون ابهام است. استیون شروود، از دانشگاه نیوساوث ولز در استرالیا می‌گوید:

این مطالعه نشان می‌دهد چنین وضعیت‌های طاقت‌فرسایی که فراتر از حد تحمل بدن انسان هستند، دست‌کم در برخی مناطق زمین به آن اندازه که تصور می‌کنیم، به آینده‌ی دور تعلق ندارند.