دسته‌ها
Uncategorized

نسل جدید اکسپریا کامپکت سونی با نمایشگر ۵.۵ اینچی از راه می‌رسد


چندین سال از ورود فبلت‌ها به بازار می‌گذرد و شرکت‌ها همچنان در حال افزایش ابعاد گوشی‌های خود هستند. پیش از محبوبیت چشمگیر این دستگاه‌های غول‌پیکر، شاهد عرضه نسخه مینی پرچمدارهای سامسونگ و همچنین اکسپریا کامپکت سونی بودیم. حالا ظاهرا شرکت‌ها دوباره به دنبال ورود به این بخش از بازار هستند و پس از آیفون ۱۲ مینی، اینبار سونی می‌خواهد شانس خود را با نسل جدید اکسپریا کامپکت امتحان کند.

پرچمدارهای اخیر نمایشگرهای بزرگی دارند و نمی‌توان به راحتی با یک دست با آن‌ها کار کرد، همین موضوع موجب ورود مجدد موبایل‌های کوچکتر به بازار شده. اپل با نسل جدید آیفون SE و همچنین آیفون ۱۲ مینی در این بخش از بازار حضور دارد و سونی هم در آینده به آن می‌پیوندد. در ماه‌های اخیر شاهد انتشار اطلاعات زیادی درباره نسل آینده اکسپریا کامپکت بودیم و حالا برخی مشخصات و رندرهای آن منتشر شده‌اند.

یک منبع موثق حوزه فناوری به نام «OnLeaks» اخیرا اطلاعاتی درباره این محصول منتشر کرده. این گوشی سونی به نمایشگر ۵.۵ اینچی مجهز می‌شود و ابعادی برابر ۸.۹ در ۶۸.۹ در ۱۴۰ میلی‌متر دارد که اگرچه بزرگتر از آیفون ۱۲ مینی است، اما همچنان کوچکتر از اکثر پرچمدارهای بازار محسوب می‌شود.

سرور ابری

اکسپریا کامپکت

سونی در سال ۲۰۱۸ آخرین گوشی کامپکت خود به نام اکسپریا XZ2 کامپکت را با نمایشگر ۵ اینچی وارد بازار کرد، بنابراین نسل جدید آن نمایشگر بزرگتری خواهد داشت.

طبق رندرهای منتشر شده، نسل آینده اکسپریا کامپکت از نظر طراحی شبیه به محصولات گذشته این برند ژاپنی است و حاشیه‌های زیادی در اطراف نمایشگرش به چشم می‌خورد. این گوشی هوشمند از جک ۳.۵ میلی‌متری هدفون بهره می‌برد و دوربین اصلی بطور عمودی روی پنل پشتی قرار می‌گیرد.  سنسور اثر انگشت این گوشی در دکمه پاور تعبیه می‌شود.

طبق گزارش‌های گذشته، این دستگاه به دوربین سلفی ۸ مگاپیکسلی و دوربین اصلی دوگانه با سنسور ۱۳ مگاپیکسلی مجهز می‌شود. در صورتی که مشخصات دوربین صحت داشته باشند، احتمالا با یک گوشی پرچمدار مواجه نیستیم و سونی اینبار به سراغ معرفی یک گوشی بالارده با نام کامپکت می‌روند.

دسته‌ها
Uncategorized

AMD امکان اورکلاک را با سری سزان از ریزمعماری ذن 3 به پردازنده‌های موبایل می‌آورد


اخیرا اطلاعات یک پردازنده هیجان‌انگیز ای‌ام‌دی رایزن موبایل پیش از معرفی به بازار افشا شده است. مشابه پردازنده‌های سری HK شرکت اینتل که برای اورکلاک آنلاک شده‌اند، پردازنده رایزن ۹ با کد 5900HX می‌تواند بخشی از خانواده چیپ‌های موبایل با معماری ذن ۳ باشد که از قابلیت اورکلاکینگ پشتیبانی می‌کنند.

مقاله‌های مرتبط:

پردازنده رایزن ۹ 5900HX با ۸ هسته و ۱۶ ترد همراه‌ با ۱۶ مگابایت حافظه کش L3 تجهیز و اخیرا در یک لپ‌تاپ ایسوس با نام ROG Zephyrus GX551QS مشاهده شده است. سری پردازنده‌های رایزن ۴۰۰۰ (که با کد رنوار شناخته می‌شوند) حداکثر از ۸ مگابایت حافظه کش L3 پشتیبانی می‌کنند؛ اما با توجه به ۱۶ مگابایت حافظه کش به کار گرفته‌شده در رایزن سری ۹ با کد 5900HX، احتمالا پردازنده جدید مربوط به نسل بعدی APU-های شرکت ای‌ام‌دی با نام سزان است. همچنین پردازنده جدید از مدل ۲۵ با شناسه ۸۰ و مشابه معماری سزان است.

در صورتی‌که سزان آخرین ریزمعماری ذن ۳ ای‌ام‌دی را به کار گرفته باشد (البته این موضوع هنوز تأیید نشده است) و با توجه به بهبودهای این ریزمعماری، جهش قابل توجهی در IPC (دستورالعمل اجراشده در هر سیکل کلاک پردازنده) نسبت به معماری قدیمی ذن ۲ را ارائه خواهد کرد. ‌اکنون به واسطه ارائه‌ی پردازنده رایزن ۷ مدل 5800U به بازار، تجربه اجمالی آنچه ریزمعماری ذن ۳ می‌تواند به دستگاه‌های فوق باریک ارائه دهد قابل بررسی است؛ بنابراین دیدن این موضوع که ریزمعماری جدید در یک محیط با توان حرارتی محدود چگونه عمل خواهد کرد، هیجان‌انگیز است.

مشخصات فنی پردازنده رایزن ۹ مدل 5900HX

Processor Cores / Threads Base / Boost Clocks (GHz) L3 Cache (MB) TDP (W)
Ryzen 9 5900HX* 8 / 16 3.3 / 4.6 16 ?
Ryzen 9 4900H 8 / 16 3.3 / 4.4 8 45
Ryzen 9 4900HS 8 / 16 3.0 / 4.4 8 35
مشخصات جدول فوق تأییدنشده هستند.

نکته بسیار حائز اهمیت در رابطه با پردازنده رایزن ۹ مدل 5900HX، پسوند HX در نام این آن است؛ ای‌ام‌دی تا امروز از این نوع نام‌گذاری استفاده نکرده است. حرف H در این نام‌گذاری اشاره به چیپ‌های سری H شرکت ای‌ام‌دی دارد که قطعات با عملکرد بالا و توان ۴۵ وات را شامل می‌شود. اکنون سری HS نیز در مجموعه پردازنده‌های ای‌ام‌دی وجود دارد؛ در اینجا حرف S اشاره به مناسب بودن پردازنده برای دستگاه‌های باریک دارد. پردازنده‌های سری HS به توان حرارتی ۳۵ وات محدود شده‌اند و با سرعت کلاک کمی پایین‌تر ارائه می‌شوند. اما پسوند X یک علامت سؤال واقعی و فریبنده است که می‌توان به دو سناریوی احتمالی برای آن اشاره کرد. این نام‌گذاری می‌تواند اشاره به نسخه با سرعت کلاک بالاتر و محدودیت دمای کمتر از سری H داشته باشد؛ یا ای‌ام‌دی با این روش اشاره به آزادی عمل در تنظیم واحد ضرب کننده فرکانس جهت اورکلاک پردازنده دارد.

نتایج بنچمارک رایزن 9 5900HX

سایر مشخصات پردازنده 5900HX چندان شگفت‌انگیز نیستند. سرعت کلاک پایه این پردازنده ۳٫۳ گیگاهرتز و حداکثر کلاک آن ۴٫۵۹ گیگاهرتز خواهد بود. به نظر میرسد رایزن ۹ 5900HX دارای همان سرعت کلاک پایه نسخه 4900H باشد. بااین‌حال سری معرفی‌نشده سزان، سرعت کلاک تقویت‌شده ۲۰۰ مگاهرتز بالاتر همراه ‌با حجم حافظه کش L3 دوبرابر ارائه می‌کند.

میانگین نمرات تک و چند هسته‌ای پردازنده رایزن ۹ 4900HS در گیک بنچ، ۱۰۹۲ و ۷۰۷۲ است. برای به دست آوردن تصویر دقیق‌تری از تفاوت عملکرد مدل 5900HX با مدل 4900HS نیاز به داده‌های بیشتری از مدل 5900HX خواهیم داشت. اگر داده‌های در دسترس را به‌عنوان مرجع تصمیم‌گیری در نظر بگیریم، عملکرد تک‌هسته‌ای رایزن 5900HX به مقدار ۳۰٫۳  درصد بهبود داشته است. این بهبود تقریبا معادل بهبود ارائه‌شده توسط رایزن ۷ مدل 5800U نسبت به رایزن ۷ مدل 4800U است.

در مورد این بنچمارک، پردازنده رایزن ۹ مدل 4900HS در تست چندهسته‌ای با اختلاف ۲٫۳ درصد، عملکرد بهتری ثبت کرده است که احتمال اشتباه بودن تست انجام‌شده را نشان می‌دهد. با توجه به فاصله زیاد عملکرد تک‌هسته‌ای، غیر ممکن به نظر می‌رسد که رایزن ۹ مدل 5900HX در تست چندهسته‌ای نتیجه را به رایزن ۹ مدل 4900HS واگذار کرده باشد.

دسته‌ها
Uncategorized

استفاده از پهپاد برای وارسی نیروگاه هسته‌ای چرنوبیل [تماشا کنید]


محققان با استفاده از پهپاد یکی از خطرناک‌ترین نقاط روی زمین یعنی نیروگاه هسته‌ای چرنوبیل را وارسی کردند. محققان برای اولین بار پس از وقوع فاجعه در سال ۱۹۸۶ عدم وجود ضایعات هسته‌ای را در رآکتور شماره پنج تأیید کردند.

۳۳ سال پس از فاجعه چرنوبیل، محققان برای از رده خارج اعلام کردن این نیروگاه، به دنبال بررسی وجود ضایعات هسته‌ای در رآکتور شماره پنج بودند، به همین دلیل پهپادی به نام Elios 2 ساخت شرکت Flyability را به داخل این رآکتور فرستادند.

محققان وارسی چرنوبیل حتی با پهپاد را استرس‌زا توصیف می‌کنند. یکی از محققان می‌گوید دیواری که پهپاد باید از روی آن پرواز می‌کرده حدوداً ۷۰ متر ارتفاع داشته و در صورت قطع شدن سیگنال امکان بازگردانی آن وجود نداشته است. خوشبختانه مأموریت موفقیت آمیز بود و Elios 2 به لطف قرارگیری درون یک محافظ قفس شکل، فیلم‌ها و عکس‌های باارزشی از داخل راهروها و مناطق تاریک و صعب العبور رآکتور شماره پنج گرفت.

محققان به لطف Elios 2 توانستند گودالی به عمق تقریباً ۲۵ متر را در مرکز رآکتور شماره پنج وارسی کنند؛ محلی که فرستادن انسان به آنجا در صورت فعال بودن رآکتور غیرممکن است. محققان با بررسی تصاویر و فیلم‌های پهپاد مورد بحث تأیید کردند که استخرهای رآکتور شماره پنج خالی بوده و آثاری از ضایعات هسته‌ای در هیچ کدام از قسمت‌های سازه یافت نشده است.

یافته‌های این مأموریت بسیار حائز اهمیت است چرا که پیش از این هیچ مدرکی وجود نداشت که وضعیت استخرهای نگهدارنده رآکتور شماره پنج را نشان بدهد. محققان نتایج یافته‌های خود از این مأموریت را در اختیار مقامات بین المللی قرار داده‌اند تا آنها وضعیت رآکتورهای این نیروگاه را آپدیت کنند.

محققان در گذشته نیز از ربات‌ها و پهپادها برای وارسی نیروگاه هسته‌ای چرنوبیل استاده کرده‌اند. اوایل آبان ماه امسال گروهی از محققان دانشگاه بریستول از سگ رباتیک «اسپات» ساخت شرکت بوستون داینامیکس برای بررسی محیط اطراف این نیروگاه استفاده کردند.

دسته‌ها
Uncategorized

شناسایی مناطقی از مغز که در آن‌ها سروتونین موجب افزایش صبر می‌شود


همه‌ی ما در این حالت بوده‌ایم: چه اینکه در پایان روزی طولانی در ترافیک گیر کرده باشیم، چه مشتاقانه منتظر انتشار کتاب یا فیلم یا آلبوم موسیقی جدیدی باشیم، در برخی مواقع باید صبور باشیم. یادگیری سرکوب تکانه برای خشنودی فوری اغلب برای موفقیت آینده حیاتی است؛ اما اینکه چگونه صبر در مغز تنظیم می‌شود، هنوز کاملا درک نشده است.

در مطالعه‌ی جدیدی که در واحد محاسبات عصبی مؤسسه‌ی علم و فناوری اوکیناوا در ژاپن روی موش‌ها انجام شده است، دکتر کاتسوهیکو میازاکی و دکتر کایوکو میازاکی مناطق خاصی از مغز را مشخص کرده‌اند که ازطریق عمل سروتونین موجب افزایش صبر می‌شود. یافته‌های آن‌ها در مجله‌ی Science Advances منتشر شده است. دکتر کاتسوهیکو میازاکی گفت:

سروتونین یکی از تنظیم‌کننده‌های عصبی مشهور رفتار است که به تنظیم خلق‌و‌خو و چرخه‌های خواب‌وبیداری و اشتها کمک می‌کند. پژوهش ما نشان می‌دهد که آزادشدن این پیام‌رسان شیمیایی نقشی حیاتی در تقویت صبر ایفا می‌کند و باعث افزایش مدت‌زمانی می‌شود که موش‌ها منتظر پاداش غذایی می‌مانند.

جدیدترین کار پژوهشگران ژاپنی مبتنی‌بر پژوهشی پیشین است که در آن، برای تأیید ارتباط سببی میان سروتونین و صبر از تکنیک قدرتمندی به‌نام اپتوژنتیک (استفاده از نور برای تحریک نورون‌های خاص در مغز) استفاده شد. دانشمندان موش‌هایی را پرورش دادند که به‌گونه‌ای ازنظر ژنتیکی مهندسی شده بودند و نورون‌های آزادکننده سروتونینی داشتند که پروتئین حساس به نوری را بیان می‌کردند. بنابراین، پژوهشگران می‌توانستند با استفاده از فیبر نوری کاشته‌شده در مغز، این نورون‌ها را تحریک کنند تا با تابش نور، سروتونین در زمان‌های دقیقی آزاد شود.

پژوهشگران دریافتند تحریک این نورون‌ها درحالی‌که موش‌ها منتظر غذا بودند، زمان انتظار آن‌ها را افزایش می‌داد و حداکثر تأثیر زمانی مشاهده می‌شد که احتمال دریافت پاداش زیاد بود؛ اما زمان‌ رسیدن پاداش مشخص نبود. دکتر میازاکی گفت: «برای اینکه سروتونین موجب افزایش صبر شود، موش‌ها باید اطمینان می‌داشتند که پاداشی خواهد آمد؛ ولی درباره‌ی زمان رسیدن آن مطمئن نمی‌بودند.»

در مطالعه‌ی گذشته، دانشمندان روی منطقه‌ای از مغز تمرکز کردند که هسته‌ی رافه‌‌ی خلفی نامیده می‌شود و قطب مرکزی نورون‌های آزادکننده‌ی سروتونین به‌حساب می‌آید. نورون‌های هسته‌ی رافه‌ی خلفی به مناطق دیگر مغز میانی می‌رسند و در جدیدترین مطالعه، دانشمندان این موضوع را بررسی کردند که کدام‌یک از این مناطق مغزی در تنظیم صبر نقش ایفا می‌کند.

پژوهشگران روی سه منطقه‌ی مغز تمرکز کردند که قبلا نشان داده شده بود وقتی آسیب می‌بینند، رفتارهای تکانشی را افزایش می‌دهند: ساختار مغزی عمیقی به‌ نام هسته اکومبنس و دو بخش از لوب پیشانی به‌نام‌های قشر اوربیتوفرونتال و قشر جلوپیشانی ميانی. دکتر میازاکی توضیح داد: «رفتارهای تکانشی ذاتا با صبر در ارتباط هستند. هرچه فرد بیشتر تکانشی باشد، صبر کمتری دارد؛ بنابراین، این مناطق مغز کاندیداهای اصلی مطالعه بودند.»

در این مطالعه، دانشمندان فیبرهای نوری را در هسته‌ی رافه‌ی خلفی و نیز در هسته‌ی اکومبنس و قشر اوربیتوفرونتال یا قشر جلوپیشانی ميانی کاشتند. پژوهشگران موش‌ها را برای انجام وظیفه‌ای آموزش دادند که در آن، موش‌ها بینی خود را درون حفره‌ای نگه می‌داشتند تا زمانی‌که غذا به آن‌ها تحویل داده شود.

دانشمندان در ۷۵ درصد از آزمایش‌ها به موش‌ها پاداش می‌دادند. در برخی از شرایط آزمایش، به‌طورثابت ۶ یا ۱۰ ثانیه پس از اینکه موش‌ها بینی خود را در حفره نگه می‌داشتند، پاداش داده می‌شد و در شرایط آزمایشی دیگر، زمان پاداش‌دادن متغیر بود. در ۲۵ درصد از آزمایش‌ها، موش‌ها پاداش غذایی دریافت نمی‌کردند. آنچه اندازه‌گیری شد، این بود که موش‌ها حین آزمایش‌هایی که در آن‌ها پاداشی در کار نبود، هنگام تحریک شدن یا نشدن نورون‌های آزادکننده‌ی سروتونین، تا چه مدت منتظر دریافت پاداش غذایی می‌ماندند.

وقتی پژوهشگران فیبرهای عصبی آزادکننده سروتونین را تحریک می‌کردند که به هسته‌ی اکومبنس می‌رسند، افزایشی در زمان انتظار شاهد نبودند که نشان می‌دهد سروتونین در این منطقه از مغز نقشی در تنظیم صبر ایفا نمی‌کند. بااین‌حال، وقتی در همان حین که موش‌ها بینی خود را در حفره نگه داشته بودند، دانشمندان آزادشدن سروتونین را در قشر اوربیتوفرونتال و قشر جلوپیشانی ميانی تحریک می‌کردند، موش‌ها مدت بیشتری منتظر می‌ماندند و البته تفاوت‌ مهمی نیز وجود داشت.

در قشر اوربیتوفرونتال، هم وقتی زمان پاداش‌دادن ثابت بود و هم وقتی زمان دریافت پاداش متغیر بود، آزادشدن سروتونین صبر را به‌اندازه‌ی فعال‌سازی سروتونین در هسته‌ی رافه‌ی خلفی افزایش می‌داد؛ ولی در حالت دوم، اثرهای قوی‌تری وجود داشت. در قشر جلوپیشانی ميانی، دانشمندان فقط هنگامی افزایش در صبر را مشاهده کردند که زمان‌بندی پاداش متغیر بود و موقع ثابت‌بودن زمان‌بندی‌، هیچ اثری دیده نمی‌شد. دکتر میازاکی گفت: «اختلافاتی که در نحوه‌ی پاسخ هریک از این مناطق مغز دربرابر سروتونین مشاهده می‌شود، نشان می‌دهد این مناطق به روش متفاوتی در رفتار کلی منتظر‌ماندن در موش‌ها مؤثرند.»

مدل‌سازی صبر

دانشمندان برای بررسی بیشتر این موضوع، مدل محاسباتی را ایجاد کردند تا رفتار انتظار موش‌ها را توضیح دهند. مدل مذکور چنین فرض می‌کند که موش‌ها الگوی درونی از زمان‌بندی تحویل پاداش دارند و احتمال دریافت پاداش را تخمین می‌زنند. بنابراین، با گذشت زمان می‌توانند قضاوت کنند که آیا در آزمایش دارای پاداش یا بدون پاداش قرار دارند و درباره‌ی این موضوع تصمیم می‌گیرند که باید منتظر بمانند یا نه. همچنین، این مدل فرض می‌کند که قشر اوربیتوفرونتال و قشر جلوپیشانی ميانی برای محاسبه‌ی احتمال پاداش، از مدل‌های درونی متفاوتی از زمان‌بندی پاداش استفاده می‌کنند و دومی دربرابر تغییرات زمان‌بندی حساس‌تر است.

پژوهشگران دریافتند که مدل آن‌ها در شرایطی ازنظر زمانِ انتظار بیشترین تطابق را با داده‌های تجربی دارد که تحت تحریک سروتونین، احتمال دریافت پاداش از ۷۵ به ۹۴ درصد افزایش پیدا کند. به‌عبارت ساده‌تر، سروتونین باور موش‌ها را در‌این‌باره افزایش می‌داد که آن‌ها در آزمایش دارای پاداش قرار دارند؛ بنابراین، مدت بیشتری منتظر می‌ماندند.

مقاله‌های مرتبط:

نکته‌ی مهم آن است که این مدل نشان داد تحریک هسته‌ی رافه‌ی خلفی احتمال را از ۷۵ به ۹۴ درصد در هر دو قشر اوربیتوفرونتال و قشر جلوپیشانی ميانی افزایش می‌داد؛ درحالی‌که تحریک جداگانه‌ی مناطق مغزی، فقط احتمال را در همان منطقه‌ی خاص افزایش می‌داد. دکتر میازاکی توضیح داد:

نتایج این ایده را تأیید کرد که این دو ناحیه‌ی مغز به‌طورمستقل از یکدیگر احتمال پاداش را محاسبه می‌کنند و سپس، محاسبات مستقل باهم ترکیب می‌شوند تا درنهایت، تعیین کنند که موش‌ها چه مدت منتظر می‌مانند. چنین سیستم مکملی به حیوانات کمک می‌کند تا دربرابر تغییر محیط رفتار انعطاف‌پذیری داشته باشند.

درنهایت، افزایش دانش ما درباره‌ی این موضوع که چگونه مناطق مختلف مغز کم‌و‌بیش تحت‌تأثیر سروتونین قرار می‌گیرند، می‌تواند پیامدهای مهمی درزمینه‌ی ساخت داروها در آینده به‌دنبال داشته باشد. به‌عنوان مثال، مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) داروهایی هستند که باعث افزایش سطوح سروتونین در مغز می‌شوند و در درمان افسردگی به‌کار می‌روند. دکتر میازاکی افزود:

در آینده، این مناطق از مغز را با استفاده از مدل‌های افسردگی موش بررسی خواهیم کرد. ممکن است متوجه شویم که در شرایط ژنتیکی یا محیطی خاصی، عملکرد برخی از این مناطق مغزی شناسایی‌شده دچار تغییر شده است. با بررسی دقیق این مناطق، ممکن است مسیر یافتن درمان‌های هدفمندتری باز شود که به‌جای کل مغز، روی بخش خاصی از آن تأثیر می‌گذارند.

دسته‌ها
Uncategorized

زمین ۲ هزار سال نوری از تصورات قبلی به سیاهچاله کهکشان راه‌شیری نزدیکتر است


اخترشناسان با فناوری‌های جدید موفق به ارائه نقشه جدیدی از کهکشان راه شیری شده‌اند. در نقشه جدید، موقعیت منظومه شمسی آنطوری که تاکنون تصور می‌کردیم نیست.

دانشمندان با استفاده از بهترین فناوری‌ها و تکنیک‌های موجود، به سختی تلاش می‌کنند تا نقشه‌های سه بعدی کهکشان راه شیری را اصلاح کنند. اخترشناسان با استفاده از سیستم کالیبراسیون ژاپنی «VERA» به داده‌های جدیدی دست یافته‌اند. این سیستم از تعدادی تلسکوپ رادیویی در سراسر مجمع الجزایر ژاپن استفاده می‌کند و داده‌های آنها را با یکدیگر ترکیب می کند.

یافته‌های جدید نشان می‌دهد منظومه شمسی به مرکز کهکشان راه شیری نزدیک‌تر است. سال گذشته، «GRAVITY» فاصله منظومه شمسی تا مرکز کهکشان راه شیری را 26673 سال نوری اعلام کرد. اندازه گیری‌های مبتنی بر سیستم VERA این فاصله را 25800 سال نوری نزدیکتر اعلام کرده است. از سوی دیگر، سرعت حرکت منظومه شمسی نیز 277 کیلومتر در ثانیه تعیین شده که بیشتر از سرعت مشخص شده قبلی است.

نقشه برداری دو بعدی از موقعیت مکانی سیاره‌ها و سایر اجرام کیهانی کار نسبتا ساده‌ای است؛ اما مشخص کردن فاصله اجرام در نقشه برداری دو بعدی کار بسیار دشواری است.

تعیین فاصله بین سیاره‌ها و اجرام آسمانی از زمین موضوع مهمی است و خبر از میزان درخشش و نور اجرام آسمانی می‌دهد. مثلا بررسی‌های جدید نشان می‌دهد که ستاره «Betelgeuse» نزدیک‌تر از فاصله اندازه گیری شده قبلی به زمین قرار گرفته است. در نتیجه به اندازه‌ای که پیشتر تصور می‌شد، بزرگ و درخشان نیست.

 

یکی دیگر از اجرام آسمانی، «CK Vulpeculae» است؛ ستاره ای که 350 سال پیش منفجر شد. این جرم آسمانی نیز بسیار دورتر از آن چیزی است که پیشتر تصور می‌شد. در نتیجه می‌توان گفت که انفجاری روشن‌تر و پرانرژی‌تر از آنچه پیشتر برآورد شده داشته است.

از سال 2000 تاکنون از سیستم VERA استفاده می‌شود تا اخترشناسان بتوانند محاسبه دقیق‌تری از فاصله ستاره‌ها با کمک ساطع کردن امواج رادیویی ارائه دهند. ستاره‌ها برای مدت زمانی بیش از یک سال رصد می‌شوند و موقعیت آنها نسبت به سایر ستارگان دورتر بررسی می‌شود.

با استفاده از تغییر موقعیت ستاره‌ها، فاصله دقیق‌تر آنها محاسبه می‌شود. اندازه‌گیری‌های نجومی با استفاده از این فناوری دقت فوق‌‌العاده بالایی دارد.

ستاره شناسان از این روش برای اصلاح موقعیت منظومه شمسی در کهکشان راه شیری استفاده کرده‌اند. برهمین اساس نخستین کاتالوگ نجومی VERA شامل 99 جرم آسمانی اوایل سال جاری میلادی منتشر شد. به علاوه مشاهدات دیگر ستاره شناسان، نقشه موقعیت و سرعت آن اجرام را ارائه داد.

دسته‌ها
Uncategorized

پس از ابتلا به کووید ۱۹ ممکن است بوی غذاها برای شما نامطبوع شود


یکی از علائمی که در برخی از بیماران مبتلا به کووید ۱۹ مشاهده می‌شود از بین رفتن حس بویایی است. سوالی که در اینجا مطرح می‌شود این است که آیا ویروس کرونا به‌طور مستقیم به سلول‌های عصبی یا نورون‌های بویایی حمله کرده و آن‌ها را از بین می‌برد؟

براساس گزارش وال استریت ژونال، دانشمندان در حال تلاش برای یافتن دلیل تغییر احساس بویایی و چشایی توسط ویروس کرونا هستند. در ماه ژوئن نتایج یک مطالعه نشان داد که تقریبا هفت درصد از ۴۰۰۰ بیمار کووید ۱۹ در طول بیماری حس بویایی خود را از دست می‌دهند. از میان این بیماران تعداد زیادی اغلب ظرف چند هفته حس بویایی خود را به دست می آورند، اما تعداد کمی از آن‌ها حس بویایی خود را برای مدت طولانی‌تری از دست می‌دهند.

در مواردی نیز ممکن است بویایی افراد هیچ‌گاه به‌طور کامل به حالت عادی برنگردد و برخی از بوها و طعم‌های آشنا برای این افراد غیرعادی باشد. باتوجه‌به گزارش وال استریت ژونال این شرایط تحت عنوان «پاروزمیا» (parosmia) یا تحریف احساس بویایی شناخته می‌شود.

براساس نتایج این مطالعه مشخص شد که در موارد شدید پاروزمیا، افراد ممکن است بوی سیب زمینی سرخ کرده را مانند بوی گوشت گندیده، شکلات را مانند بوی مواد شیمیایی و بوی قهوه را مثل بوی گوشت مرغ فاسد احساس کنند.

دانشمندان گمان می‌کنند که پردازش سیگنال‌های بویایی در داخل پیاز بویایی واقع در سقف حفره بینی در این حالت دچار اختلال می‌شوند. درحالی‌که برخی از محققان بر این باور هستند که نورون‌های بویایی توسط ویروس کرونا مورد حمله قرار نمی‌گیرند، ممکن است ویروس به سلول‌های پشتیبان در داخل حفره بینی آسیب برساند، این سلول‌ها به عصب‌های بویایی اجازه می‌دهند بو را تشخیص دهند.

مقاله‌های مرتبط:

ساندیپ داتا، متخصص مغز و اعصاب هاروارد، در پاسخ به این سؤال مهم که آیا ویروس کرونا به‌طور مستقیم به سلول‌های عصبی حمله می‌کند و آن‌ها را می‌کشد؟ به وال استریت ژورنال گفت:

گسترش علائم پاروزمیا در مبتلایان به بیماری کرونا بیانگر این واقعیت است که در بعضی از بیماران، سلول‌های عصبی قطعاً از بین رفته و می‌میرند و ایده اصلی این است که این سلول‌های عصبی ازطریق مکانیسم غیرمستقیم از بین می‌روند.

حتی اگر بخش کوچکی از حدود ۳۵۰ نوع گیرنده بویایی آسیب ببیند، مغز انسان می‌تواند بوها یا طعم‌های مختلف را متفاوت از حالت طبیعی تفسیر کند. از این رو در مورد از دست رفتن حس بویایی در مبتلایان به بیماری کرونا سوالات زیادی هنوز بدون پاسخ مشخص باقی مانده است. برخی از کارشناسان معتقدند که تغییر حس بویایی می‌تواند تنها نشانه کوچکی از آسیب‌های بزرگ عصبی باشد که این بیماری ممکن است ایجاد کند.

جاستین ترنر، مدیر مرکز پزشکی بویایی و چشایی دانشگاه وندربیلت می‌گوید: «از یک جهت از دست دادن بویایی و داشتن پاروزمیا به دلیل ابتلا به کووید ۱۹ یا هرگونه عفونت ویروسی دستگاه تنفس فوقانی می‌تواند مورد مثبتی قلمداد شود، زیرا در این حالت پس از بهبودی بدن فرد و بازگشت به حالت طبیعی، بافت بویایی جدیدی بازسازی می‌شود.»

دسته‌ها
Uncategorized

فیسبوک از شهروندی ترکیه‌ای به‌جرم نقض نام تجاری اینستاگرام شکایت کرد


فیسبوک، یکی از غول‌های حوزه‌ی شبکه‌های اجتماعی، چند روز پیش دادخواست مدنی جدیدی علیه یکی از شهروندان ترکیه برای راه‌اندازی شبکه‌ای با حداقل ۲۰ سرویس کاملا مشابه برپایه‌ی داده‌های اینستاگرام ثبت کرد. طبق جزئیات اعلام‌شده در پرونده‌ی دادگاه که نخستین‌بار رسانه‌ی ZDNet به آن دست یافته است، فیسبوک ادعا می‌کند توسعه‌دهنده‌ی نرم‌افزار ساکن استانبول با نام انصار ساهینترک از نوعی نرم‌افزار خودکار و با اتکا بر هزاران حساب کاربری اینستاگرام، داده‌های بیش از ۱۰۰،۰۰۰ حساب کاربری اینستاگرام را به‌سرقت برد و سپس این اطلاعات را روی وب‌سایت‌های خود بازنشر کرد.

ساهینترک حداقل ۲۰ وب‌سایت مشابه را مدیریت می‌کند و تصاویر ۱۰۰،۰۰۰ حساب کاربری یادشده را روی همین سایت‌ها منتشر و سپس با تبلیغات، از آن‌ها درآمد کسب کرد. بر‌اساس داده‌های اعلام‌شده در پرونده‌ی دادگاه، دامنه‌های تحت‌مدیریت ساهینترک عبارت‌اند از: jolygram.com ،imggram.com ،imggram.net ،finalgram.com ،pikdo.net و ingram.ws.

قدیمی‌ترین دامنه‌ها آگوست ۲۰۱۷ (مرداد و شهریور ۱۳۹۶) ثبت شده‌اند و بسیاری از وب‌سایت‌های متعلق ‌به انصار ساهینترک همچنان فعال هستند. فیسبوک می‌گوید اوایل سال ۲۰۱۹، چند دستور قضاییِ توقف فعالیت را برای ساهینترک ارسال کرده است تا لازم نباشد پرونده به مرحله‌ی دادرسی برسد؛ اما این کار فایده‌ای نداشت و ساهینترک همچنان به کارهایش ادامه داد.

مقاله‌ی مرتبط:

طبق پرونده‌ی دادگاه، فیسبوک گفته است ساهینترک در ابتدا گفت ارتباطی به سایت‌های مذکور ندارد؛ اما بعدها ادعاهای فیسبوک را تأیید کرد. سپس، ساهینترک در پاسخ به دستورهای قضایی ارسال‌شده‌ی فیسبوک برخی از وب‌سایت‌ها را ازدسترس خارج کرد؛ ولی چند ماه بعد، دوباره فعالیت سایت‌های مذکور از سر گرفته شد. درنهایت، ساهینترک تصمیم گرفت به دستورهای قضایی جدید ارسال‌شده‌ی فیسبوک بی‌اعتنایی کند.

در همین زمینه، فیسبوک پرونده را به دادگاه آمریکا کشاند. این شرکت اکنون از دادگاه ایالات متحده می‌خواهد اجازه‌ی کنترل دامنه‌های تحت‌مدیریت ساهینترک دراختیار فیسبوک قرار گیرد. فیسبوک برای مطرح‌کردن این درخواست به قانون نقض نام تجاری متوسل شده است. افزون‌براین، فیسبوک در پی تنبیه توسعه‌دهنده‌ی ترکیه‌ای است. براساس جزئیات پرونده، فیسبوک از دادگاه خواسته است ساهینترک را مجبور کند تمامی درآمد به‌دست‌آمده از مدیریت وب‌سایت‌ها را بازگرداند. بررسی پرونده نشان می‌دهد ساهینترک به‌وضوح قوانین اینستاگرام را نقض و از نام تجاری این پلتفرم سوءاستفاده کرده است.

فیسبوک می‌گوید ساهینترک با انتشار عمومی داده‌های شخصی کاربران اینستاگرام، به حریم خصوصی این افراد آسیب زده است. ظاهرا توسعه‌دهنده‌ی اهل ترکیه داده‌هایی نظیر عکس، ویدئو، استوری، هشتگ و حتی موقعیت مکانی کاربران اینستاگرام را به‌سرقت برده و آن‌ها را بازنشر کرده است. گفتنی است حساب کاربری توسعه‌دهنده‌ی انصار ساهینترک در پلتفرم فیسبوک مسدود شده و فیسبوک نیز از حذف بیش از ۳۰،۰۰۰ حساب کاربری اینستاگرام خبر می‌دهد که ظاهرا ساهینترک برای سرقت اطلاعات کاربران دیگر از آن‌ها استفاده کرده است.

دسته‌ها
Uncategorized

تبدیل بقایای موشک به ایستگاه فضایی؛ رویایی برای گسترش سکونت فراتر از زمین


اوایل ماه اکتبر، ماهواره‌ای ازکارافتاده متعلق به شوروی و مرحله‌ی فوقانی رهاشده‌ی موشکی چینی نزدیک بود در مدار نزدیک زمین با یکدیگر برخورد کنند. اگر این اجرام تصادم می‌کردند، هردو تکه‌تکه می‌شدند و هزاران قطعه زباله‌ی فضایی جدید و خطرناک به‌ وجود می‌آمد. تنها چند روز قبل، سازمان فضایی اروپا گزارش سالانه محیط فضایی را منتشر کرده ودر آن بر اجرام موشکی رهاشده به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین تهدیدها برای فضاپیماها تأکید کرده بود. بهترین راه برای کاهش خطر این است که شرکت‌های پرتابگر، پس از رساندن محموله‌هایشان به فضا، موشک‌هایشان را از مدار خارج کنند. اما برخی افراد، کاربردهایی بسیار مناسب برای این استوانه‌های فلزی غول‌پیکر متصور هستند.

جفری منبر مدیرعامل یک شرکت لجستیک فضایی به‌نام نانورکس (Nanoracks) است که بیش از هر چیز به ‌دلیل ساخت محموله‌های خصوصی در ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) شهرت دارد. منبر در طول چهار سال گذشته در حال کار روی برنامه‌ای برای تبدیل مراحل فوقانی موشک‌های مصرف‌شده به ایستگاه‌های فضایی مینیاتوری بوده است. ساخت ایستگاه فضایی با بقایای موشکی، ایده‌ای تازه محسوب نمی‌شود؛ اما منبر احساس می‌کند که زمان برای انجام آن فرا رسیده است. به‌گفته‌ی او «ناسا بارها ایده‌ی نوسازی مخازن سوخت [موشک‌ها] را بررسی کرده؛ اما این برنامه همواره عمدتا به ‌دلیل دردسترس نبودن فناوری مورد نیاز، کنار گذشته شده است.»

تمام برنامه‌های پیشین ناسا وابسته به آن بود که فضانوردان، حجم فراوان فعالیت‌های ساخت و مونتاژ را انجام دهند. این امر، پروژه‌ها را گران‌قیمت، کند و خطرناک می‌کند. در مقابل چشم‌انداز منبر، استقرار کارگاهی فرازمینی است که در آن ربات‌های خودکار جایگزین فضانوردان شده‌اند و با برش، خم کردن و جوشکاری بقایای موشک‌های مصرف‌شده، آن‌ها را برای استفاده به‌عنوان آزمایشگاه یا انبار سوخت و کالا آماده می‌کنند.

برنامه‌ی نانورکس که Outpost (به‌ معنای پایگاه) نام دارد، موشک‌ها را پس از اتمام مأموریتشان تغییر می‌دهد و به آن‌ها حیاتی دوباره می‌بخشد. نخستین او‌ت‌پست‌ها، ایستگاه‌های بدون‌سرنشینی خواهند بود که از مراحل فوقانی موشک‌های جدید ساخته شده‌اند؛‌ اما منبر می‌گوید این احتمال وجود دارد که ایستگاه‌های آتی بتوانند از انسان میزبانی کنند یا از بدنه‌ی موشک‌هایی ساخته شوند که هم‌اکنون در مدار در گردش هستند. در ابتدا نانورکس فضای داخلی موشک‌ها را به‌ کار نخواهد گرفت و محموله‌های آزمایشی، ماژول‌های تأمین نیرو و واحدهای پیشرانه‌ی کوچک را روی بخش خارجی نصب خواهد کرد. به‌ محض آن‌که مهندسان موفق به تحقق این اهداف شوند، می‌توانند بر توسعه‌ی درون موشک به‌عنوان آزمایشگاهی دارای فشار تمرکز کنند.

رندر ایستگاه فضایی Outpost

تصویر رندر یک ایستگاه فضایی نانورکس که از مرحله‌ی فوقانی موشکی مصرف‌شده ساخته شده است.

موشک‌هایی که روانه‌ی مدار زمین می‌شوند، دست ‌کم از دو مرحله تشکیل شده‌اند که هرکدام مجهز به مخازن سوخت و موتور اختصاصی است. مرحله‌ی اول بزرگ‌تر، موشک را تا لبه‌ی فضا بالا می‌برد و سپس جدا می‌شود و به سمت زمین سقوط می‌کند یا مثل موشک‌های اسپیس ایکس روی کشتی‌های بدون ‌سرنشین در اقیانوس فرود می‌آید. مرحله‌ی دوم کوچک‌تر محموله را به سرعت مداری می‌رساند و در نهایت آن را رها می‌کند. در این نقطه، مرحله‌ی فوقانی معمولا سوخت باقی‌مانده‌ی کافی دارد تا موتورش را روشن کند و به سمت زمین بازگردد؛ اما اگر مرحله‌ی فوقانی فرایند خروج از مدار را انجام ندهد، به‌عنوان جرمی خارج از کنترل به گردش به دور زمین ادامه خواهد داد.

تیم نانورکس برای ساخت پایگاه مداری، مراحل دوم موشک‌ها را هدف گرفته است؛ زیرا آن‌ها از بسیاری از خصوصیات لازم برای تبدیل ‌شدن به ایستگاه فضایی برخوردار هستند. مخازن سوخت موشک برای نگاه ‌داشتن فشار طراحی و از مواد فوق‌العاده بادوام ساخته شده‌اند تا بتوانند تنش‌های پرتاب را تحمل کنند و همچنین جادار هستند. مرحله‌ی فوقانی فالکون ۹ اسپیس ایکس با ۳٫۶ متر قطر و تقریبا ۹ متر طول، برای افراد آپارتمان‌نشین امروزی از فضای کافی برخوردار است.

بااین‌حال، مخازن سوخت پیش از آنکه بتوانند از تجهیزات یا فضانوردان پشتیبانی کنند، نیاز به قدری تمیزکاری دارند. نخستین گام، خارج‌ کردن سوخت باقی‌مانده به‌ منظور اجتناب از انفجار است. سپس، ربات‌ها وارد کار خواهند شد و قطعات ضروری نظیر پنل‌های خورشیدی، رابط‌های نصبی سطحی یا واحدهای پیشرانه‌ی کوچک را متصل خواهند کرد. نیت بیشاپ، مدیر پروژه او‌ت‌پست در نانورکس، می‌گوید شرکت پیش از اقدام به تبدیل یک مرحله‌ی فوقانی کامل به ایستگاه فضایی کاربردی، ابتدا این کار را روی چندین نمونه‌ی آزمایشی در فضا انجام خواهد داد. او می‌گوید:

در حال‌ حاضر ما درحال تغییر و تبدیل چیزی نیستیم و بر نمایش توانایی‌مان در کنترل مرحله‌ی فوقانی با قطعات الحاقی تمرکز کرده‌ایم؛ اما در آینده، صرفا گروهی از ربات‌های کوچک را تصور کنید که به سراغ مرحله‌ی فوقانی می‌روند و رابط‌های بیشتر و قطعاتی نظیر آن را اضافه خواهند کرد.

تنها یک مشکل وجود دارد: هیچ‌کس هرگز تکنیک‌های مورد نیاز کار با فلز برای تبدیل ایستگاه فضایی را در مدار به‌ نمایش نگذاشته است. اما ماه مه سال آینده، نانورکس در جریان نخستین مأموریت آزمایشی او‌ت‌پست،  وضعیت را تغییر خواهد داد. این شرکت محفظه‌ی کوچکی ساخته است که به ‌همراه چندین محموله‌ی دیگر در قالب یک مأموریت سفر اشتراکی اسپیس ایکس به مدار فرستاده خواهد شد. درون این محفظه، بازوی رباتیک کوچکی مجهز به مته وجود دارد که سه قطعه فلز ساخته‌شده از مواد به‌کاررفته در مخازن سوخت موشک را برش خواهد داد. اگر این آزمایش به‌خوبی پیش برود، بازوی رباتیک نانورکس باید بتواند بدون تولید هیچ‌گونه زباله، برش‌های دقیق ایجاد کند. با این مأموریت، برای نخستین‌ بار فرایند برشکاری فلز در فضای خلأ انجام خواهد شد.

چالش بنیادین بر سر راه تبدیل موشک در مدار، درک چگونگی واکنش مواد در محیط فضا است. به‌عنوان مثال، اگر یک طرف ماده به سمت خورشید و طرف دیگر پشت به خورشید باشد، دمای آن می‌تواند تا صدها درجه متفاوت باشد. بدون رفتن به فضا و امتحان‌ کردن، پیش‌بینی چگونگی واکنش مواد به تکنیک‌های استاندارد ساخت و تولید نظیر برش و جوشکاری دشوار است. سایر تکنیک‌ها نظیر ساخت لایه‌های نازک مواد برای پنل‌های خورشیدی، به محیطی فوق پاکیزه نیاز دارند تا از بروز عیب و نقص جلوگیری شود. در محیط مداری خلأ حاکم است؛ اما در آنجا همچنین مقادیر در خور توجه گردوغبار و تابش‌هایی وجود دارد که می‌توانند فرایندهای مرسوم ساخت و تولید را مختل کنند. منبر می‌گوید:

شگفت‌انگیز است که هنوز پس از ۷۰ سال، دانش بسیار کمی درباره‌ی ساخت و تولید در فضا داریم. اگر واقعا می‌خواهیم به سراغ استفاده‌ی دوباره‌ی از سخت‌افزار در فضا برویم، باید چیزهای بسیار زیادی بیاموزیم.

برنامه‌های گسترش مأموریت نظیر او‌ت‌پست، ایده‌هایی تازه برای صنعت فضایی محسوب می‌شوند. از زمان پرتاب اسپوتنیک، سخت‌افزارهای فرستاده‌شده به فضا عمدا از مدار خارج یا به حال خود رها شده‌اند تا به سمت زمین سقوط کنند؛ زیرا فناوری مورد نیاز برای جابجایی ماهواره‌ها پس از به ‌پایان ‌رسیدن سوخت یا تحت ‌کنترل درآوردن لاشه‌ی موشک‌های رهاشده وجود نداشته است. ازهمین‌رو تاکنون هیچ مقرراتی برای استفاده‌ی دوباره و ایمن از سخت‌افزار فضایی وضع نشده است و اصلا هیچ توافقی بر سر قانونی ‌بودن انجام آن وجود ندارد.

اما وضعیت در حال تغییر است. سال گذشته یک ماهواره‌ی متعلق به نورثروپ گرومن توانست کنترل ماهواره‌ای خالی از سوخت را به ‌دست بگیرد و آن را به مداری جدید منتقل کند. این مانور، عمر آن ماهواره را دست ‌کم ۵ سال دیگر افزایش داد و به‌طور رسمی عصر تمدید مأموریت‌های فضایی را آغاز کرد. به‌گفته‌ی جوزف اندرسون، قائم‌مقام زیرمجموعه‌ی اسپیس لجستیک در نوثروپ گرومن، آن‌ها به‌منظور کسب مجوز پرتاب مأموریت تاریخی خود ناگزیر به همکاری با چندین سازمان دولتی در آمریکا بودند.

اگر نانورکس نیز درصدد تبدیل موشک‌ها به ایستگاه‌های فضایی است، باید از سد مانع قانونی عبور کند. هرچند مأموریت نورثروپ گرومن احتمالا بستر تمدید عمر موشک‌های جدید رهسپار به مدار را مهیا کرده است، به‌وضوح مشخص نیست آیا شرکتی می‌تواند بدون اجازه‌ی کشور یا شرکت پرتاب‌کننده، موشک‌های رهاشده در مدار را نوسازی کند یا نه.

منبر بازیافت موشک‌ها را به‌عنوان گام منطقی بعدی در مسیر تجاری‌سازی بیشتر مدار و گسترش دسترسی بشر به منظومه‌ی شمسی می‌بیند. فرستادن مواد به فضا امری پرهزینه است؛ اما توسعه‌ی تکنیک‌هایی برای بهره‌مندی از منابعی که از قبل درآنجا هستند، به ‌نحو چشمگیر هزینه‌ی زندگی و کار در فضا را کاهش می‌دهد. چشم‌انداز منبر از مدت‌ها پیش وجود داشته است. درطول ۵۰ سال گذشته، مهندسان در ناسا در حال بررسی چندین روش متفاوت برای تبدیل موشک‌ها به سکونت‌گاه فضایی بوده‌اند. اسکای‌لب، نخستین ایستگاه فضایی ناسا، در اصل قرار بود از مرحله‌ی فوقانی ساترن ۵ ساخته شود؛ موشکی غول‌پیکر که فضانوردان آپولو را به ماه حمل کرد. این طرح مفهومی اندکی توسعه یافت؛ اما مهندسان به‌زودی دریافتند که پرتاب ایستگاه فضایی پیش‌ساخته بسیار آسان‌تر خواهد بود. بااین‌حال رؤیای بازیافت موشک‌ها فراموش نشد.

بیل استون، مدیرعامل شرکت استون ایرواسپیس، یک دهه از عمرش را در مؤسسه‌ی ملی استانداردها و تکنولوژی (NIST) صرف کرد تا روی ایده‌ی تبدیل مخزن خارجی شاتل فضایی به سکونت‌گاه مداری کار کند. در دهه‌ی ۸۰، ناسا تازه بررسی طراحی‌های مهندسی برای طرح مفهومی ایستگاه فضایی فریدام را آغاز کرده بود. استون می‌گوید: «یکی از نکاتی که مرتب به‌ چشم می‌آمد، این حقیقت بود که شاتل فضایی ۱۰۰ درصد چندبارمصرف نیست. البته ناسا می‌توانست مدارگرد شاتل را فرود آورد و گهگاه بوسترهای سوخت جامد را بازیابی کند، بزرگ‌ترین قطعه (مخزن خارجی) در هر پرتاب از دست می‌رفت. از نگاه استون و تیم او، یک‌بارمصرف ‌بودن مخزن خارجی اتلاف در خور توجه منابع به‌حساب می‌آمد.

مخزن خارجی شاتل فضایی

تبدیل مخزن خارجی شاتل به ایستگاه فضایی، رؤیایی بود که هرگز به واقعیت تبدیل نشد.

مخزن خارجی شاتل در وقع دو مخزن مجزا بود؛ یک محفظه‌ی کوچک برای اکسیژن مایع و محفظه‌ای بسیار بزرگ‌تر برای هیدروژن مایع. این دو ازطریق حلقه‌ی میان‌مخزنی به یکدیگر متصل می‌شدند و ساختاری عظیم را شکل می‌دادند. برنامه‌ی تیم NIST، استفاده از بخش میان‌مخزنی به‌عنوان اقامتگاه موقتی دارای فشار برای فضانوردان و هم‌زمان آماده‌سازی یکی از مخازن بزرگ‌تر برای سکونت بود. تحقق این هدف به اعمال چندین تغییر در مخزن نیاز داشت؛ از جمله تعبیه‌ی دریچه برای ورود فضانوردان و نصب موتوری کوچک در بخش زیرین تا امکان تغییر جهت مخزن در مدار فراهم شود. تغییر کاربری مخزن خارجی شاتل، فضای فوق‌العاده زیادی برای استفاده به‌عنوان انبار یا آزمایشگاه تحقیقاتی فراهم می‌کرد. مخزن کوچک‌تر اکسیژن مایع در مقایسه با ایستگاه فضایی بین‌المللی، ۲۵ درصد حجم سکونت‌گاهی بیشتر ارائه می‌داد؛ درحالی‌که اگر از کل مخزن خارجی استفاده می‌شد، ۶ برابر حجم بیشتر از ایستگاه فضایی دراختیار فضانوردان قرار می‌گرفت.

به‌گفته‌ی استون، در هر پرتاب شاتل فضایی،  نزدیک به ۳۰ تن آلومینیوم و دیگر قطعات مخصوص هوافضا با توانایی داشتن فشار برای سکونت انسان دور انداخته می‌شد. بااین‌حال، رؤیای تبدیل بوسترهای شاتل فضایی به ایستگاه فضایی در سال ۱۹۹۳ از هم ‌پاشید. درآن زمان، استون و تیم او به‌تازگی طرحی پیشنهادی برای اجرای ایده‌ی خود ارائه داده بودند؛ اما دولت کلینتون، ساخت ایستگاه فضایی بین‌المللی را تأیید کرد.

تا دو دهه‌ی بعد، توجه مهندسان ناسا به توسعه‌ی ایستگاه فضایی بین‌المللی معطوف بود و ایده‌ی زندگی و کار در موشک‌های قدیمی از حافظه‌ها پاک شد. هیچ‌کس دیگر به این رؤیا فکر نمی‌کرد تا اینکه در سال ۲۰۱۳، برند گریفین، یکی از پیمانکاران ناسا از گروه مهندسی جیکوبس، سرپرست پژوهشی شد تا چگونگی تبدیل مخزن سوخت اسپیس لانچ سیستم (SLS)، موشک نسل بعدی ناسا را به سکونت‌گاهی برای اکتشاف اعماق فضا بررسی کند. گریفین این ایستگاه فضایی بازیافت‌شده را اسکای‌لب ۲ نامید.

مقاله‌های مرتبط:

اسکای‌لب ۲ همانند نمونه‌ی نسل اول خود به‌صورت یک‌تکه در قالب مرحله‌ی فوقانی SLS پرتاب می‌شود. ناسا در آینده از این موشک برای بازگرداندن انسان به ماه استفاده خواهد کرد. محفظه‌ی خدمه از مخزن سوخت هیدروژن استفاده‌نشده‌ای ساخته خواهد شد که به‌عنوان محموله در مرحله‌ی فوقانی موشک پرتاب خواهد شد. گریفین می‌گوید مطالعه‌ی اسکای‌لب ۲ با انگیزه‌ی نیاز به کاهش هزینه‌ی اکتشاف اعماق فضا انجام شد. ساخت ISS پرهزینه بود و رساندن تمام قطعات به مدار به چندین پرتاب نیاز داشت. ساخت ایستگاهی ماژولار در اطراف ماه یا مریخ به‌مراتب پرهزینه‌تر خواهد بود. اما اسکای‌لب نشان داده است که می‌توان ایستگاهی فضایی را به‌صورت یک‌تکه پرتاب کرد. گریفین و تیم او پس از پایان پژوهش، در مرکز پرواز فضایی مارشال ناسا ماکتی تمام‌اندازه از اسکای‌لب ۲ ساختند.

اما با وجود علاقه‌ی مقام‌های ناسا به اسکای‌لب ۲، این ایده کنار گذاشته شد و سازمان به سراغ طرح گیت‌وی (Gateway) رفت. گیت‌وی برخلاف اسکای‌لب ۲ ایستگاهی ماژولار است و بیشتر به نسخه‌ای کوچک‌شده از ISS شباهت دارد. با این ‌اوصاف چه تضمینی وجود دارد که ایده‌ی نانورکس سرانجام متفاوتی داشته باشد؟

منبر و بیشاپ به‌خوبی از تاریخچه‌ی طولانی تلاش‌های شکست‌خورده برای تبدیل زباله‌های فضایی به ایستگاه فضایی آگاهی دارند. اما آن‌ها معتقدند می‌توانند در آن نقطه‌ای که دیگران شکست خوردند، موفق شوند. امروزه، ربات‌ها می‌توانند برخی از وظایفی را بر عهده بگیرند که انجام آن‌ها در عصر شاتل، به تیمی از فضانوردان نیاز داشت. اقتصاد فضایی روبه‌رشد در حال برانگیختن تقاضا برای سکوهای تحقیق و توسعه‌ی بیشتر در مدار است و بلندپروازی‌های ناسا به تجدید نظر در چگونگی تشکیل زنجیره‌ی تأمین اعماق فضا نیاز دارد. نانورکس پیش از آنکه بتواند موشک‌ها را بازیافت کند، باید عملکرد بسیاری از فناوری‌های بنیادین برای تحقق هدفش را به نمایش بگذارد؛ اما برای نخستین ‌بار در طول دهه‌ها، رؤیای زندگی فضانوردان در ایستگاه فضایی دست ‌دوم سرانجام دست‌یافتنی به ‌نظر می‌آید.

دسته‌ها
Uncategorized

ای دیتا؛ دومین تولیدکننده بزرگ SSD در سال ۲۰۱۹ از نگاه ترندفورس


طبق آمار مؤسسه‌ی پژوهشی ترندفورس (TrendForce)، شرکت‌های تولیدکننده‌ی حافظه‌های ذخیره‌سازی اس اس دی (SSD) موفق شده‌اند در سال گذشته‌ی میلادی، محصولات متعددی دردسترس مشتریان قرار دهند. ترندفورس با اتکا بر آماری به‌دست‌آمده از منابعش می‌گوید ای دیتا (ADATA) اکنون پس از شرکت کینگستون (Kingston)، دومین تولیدکننده‌ی بزرگ اس اس دی در دنیا محسوب می‌شود.

براساس گفته‌های ترندفورس، ای دیتا رتبه‌ی اول شرکت‌های تولیدکننده‌ی اس اس دی را در قاره‌ی آسیا ازآنِ خود کرده است و ازنظر سهم بازار اس اس دی، پس از کینگستون در رتبه‌ی دوم قرار دارد. این شرکت موفق شد در سال ۲۰۱۹، ۶۰ درصد حافظه‌ی اس اس دی بیشتری از سال ۲۰۱۸ به بازار عرضه کند (۱۳۱ میلیون واحد).

ای دیتا شرکتی تایوانی است و در روزهای آغازین خو،د بیشتر روی حافظه‌های DRAM متمرکز بود؛ اما سال‌ها است که وارد بازار اس اس دی شده و توانسته پیشرفت درخورتوجهی تجربه کند. ای دیتا با ورود جدی به صنعت گیمینگ ازطریق برند XPG، خود را بیشتر از قبل به کاربران سراسر دنیا معرفی کرد. 

ای دیتا می‌گوید همواره در تلاش است براساس نیاز بازار سیاست‌هایی انعطاف‌پذیر در زمینه‌ی قیمت‌گذاری حافظه‌های اس اس دی اتخاذ کند. طبق آمار ترندفورس، امروزه ۱۰ شرکت برتر تولیدکننده‌ی اس اس دی بیش از ۶۱ درصد از سهم بازار جهانی این نوع حافظه‌های ذخیره‌سازی را به‌خود تعلق داده‌اند.

در رتبه‌های سوم تا دهم جدول تولیدکنندگان برتر درایو SSD، حضور پررنگ شرکت‌های چینی را شاهد هستیم. جالب است بدانید اکثر این شرکت‌ها صرفا در بازار چین فعالیت می‌کنند و همین موضوع نشان می‌دهد بازار چین اهمیت بسیار زیادی دارد. شرکت‌های چینی حافظه‌های اس اس دی را با قیمت مقرون‌به‌صرفه به چینی‌ها عرضه می‌کنند و همین موضوع باعث شده است اکثر شرکت‌های غیرچینی دلیلی اقتصادی‌محور برای ادامه‌ی فعالیت در بازار چین نبینند. 

مقاله‌های مرتبط:

بنابر اعلام ترندفورس، امروزه کاربران اهمیت ویژه‌ای برای رابط پرسرعت PCIe قائل هستند و بیشتر سراغ اس اس دی هایی می‌روند که از فناوری QLC استفاده می‌کنند. در درایوهای QLC، هر سلول میزبان چهار بیت اطلاعات است. پژوهشگران می‌گویند میزان توجه به درایوهای اس اس دی دارای رابط PCIe و فناوری QLC در آینده بیشتر خواهد شد. مقرون‌به‌صرفه‌بودن فناوری QLC قطعا روی این موضوع اثر محسوسی خواهد گذاشت.

ترندفورس می‌گوید وضعیت بازار نشان می‌دهد که فروش جهانی درایوهای اس اس دی با افت سالانه‌ی ۱۰ درصدی مواجه می‌شود. به‌علاوه طبق پیش‌بینی تحلیلگران، قیمت درایوهای فلش NAND قرار است در سال آینده‌ی میلادی بدون تغییر باقی بماند. ترندفورس پیش‌تر پیش‌بینی کرده بود قیمت اس اس دی در سه‌ماهه‌ی چهارم ۲۰۲۰ بین ۱۰ تا ۱۵ درصد افت کند. 

دیدگاه شما کاربران زومیت درباره‌ی این خبر چیست؟

دسته‌ها
Uncategorized

جریمه ۵۰۰ هزار تومانی برای خروج از شهرها، سفر در تعطیلات آبان را کاهش نداد


قرار است از ابتدای آذرماه، محدودیت‌های شدیدی در رفت و آمدهای شهری و بین شهری اعمال شود. تخطی از این محدودیت‌ها جریمه‌های ۵۰۰ هزار و یک میلیون تومانی به ‌دنبال دارد. پیش از این، در نیمه‌ی آبان‌ماه جریمه‌ی ۵۰۰ هزار تومانی برای سفر به/از شهر قرمز تعیین شده بود؛ اما آیا این جریمه سفرها را کاهش داد؟ «نشان» این موضوع را بررسی کرده و اطلاعات آن را دراختیار زومیت قرار داده است.

ممنوعیت تردد خودروهای غیر بومی ‌از روز ۱۲ آبان در ورودی و خروجی ۲۵ استان کشور به مرحله‌ی اجرا گذاشته شد و خودروهای متخلف، ۵۰۰ هزار تومان جریمه می‌شدند. هفته‌ی اول آبان هم تعطیلاتی داشت که در مورد آن هیچ محدودیتی اعمال نشد؛ همین موضوع فرصتی برای سفر فراهم کرد. نقشه و مسیریاب نشان با مقایسه‌ی این دو بازه‌ی زمانی، اعلام کرد که ترافیک کل جاده‌های کشور کمتر از ۱۰ درصد کاهش پیدا کرد؛ البته در این مقایسه، محدودیت استانی مد نظر قرار گرفته شده، نه خروج از شهرها.

محدودیت و جریمه ۵۰۰ هزار تومانی آبان‌ماه در کاهش ترافیک جاده‌های اصلی کشور مؤثر واقع نشد

علاوه‌بر این، «نشان» ترافیک ۹ محور اصلی کشور را در دو دوره‌ی تعطیلات آبان مورد بررسی قرار داده است. از این مقایسه می‌توان دریافت که میانگین ترافیک در ۹ محور اصلی کشور، صرفاً ۱۶ درصد کاهش داشت. دیگر آنکه میزان توجه به محدودیت‌ها در شهروندان تهرانی و کرجی بیشتر از سایر نقاط کشور بود.

به‌طور کلی سفر به شمال کشور در هفته‌ی اول و هفته دوم آبان‌ماه به‌شدت کاهش یافت. این میزان در محور کرج – چالوس در زمان اعمال محدودیت‌ها در مقایسه با هفته قبل، برابر با ۶۶ درصد بود. اما دیگر محورهای اصلی کشور به اعمال جریمه ۵۰۰ هزار تومانی اعتنا نکردند. برای مثال محور اصفهان – یزد در هفته‌ی دوم آبان نسبت به هفته‌ی اول تنها ۵ درصد کاهش ترافیک، محور تهران – همدان ۸ درصد، تهران – قم ۱۶ درصد و مشهد – بابلسر ۹ درصد کاهش ترافیک تجربه کردند. درواقع به‌جز  محور کرج – چالوس، دیگر محورهای کلیدی کشور چندان تحت تأثیر اعمال محدودیت‌های کرونایی قرار نگرفتند و به‌طور کلی در ۸ محور اصلی کشور، کمتر از ۲۰ درصد کاهش ترافیک پس از اعمال محدودیت‌ها رخ داده است. 

نمودار میزان سفر مردم بعد از اعمال جریمه ۵۰۰ هزار تومانی در آبان